Het zonlicht viel gefilterd door de half gesloten gordijnen. Sissy zat aan het kleine houten tafeltje in de keuken, gekleed in Topboy’s overhemd. Haar benen gekruist, haar haar los over haar schouders. Ze roerde zachtjes in haar koffie terwijl ze naar hem keek, half glimlachend.

Topboy stond bij het aanrecht, zijn rug naar haar toe. Blote schouders, sterke rug, kalme bewegingen. De stilte was geen ongemak — het was vol. Vol herinneringen aan de nacht ervoor, vol nieuwe spanning.

"Goed geslapen?" vroeg hij terwijl hij haar kant opkeek.

"Af en toe," zei ze, haar lippen tegen de rand van haar mok. "Je hebt me wakker gehouden."

Hij grijnsde. "Ik deed m’n best."

Ze lachte — niet luid, maar met haar ogen. "Je was… anders dan ik gewend ben."

Hij kwam tegenover haar zitten, met zijn mok in zijn hand. "Hoe bedoel je?"

"Niet gehaast. Niet onhandig. Je keek naar me zoals ik ben. Niet zoals je dacht dat ik zou moeten zijn."

Hij knikte. "Dat komt omdat ik je wílde zien."

Ze keek hem even stil aan, haar blik zachter dan de nacht ervoor. De spanning was er nog steeds, maar er was nu ook iets anders — vertrouwen.

"Je weet dat het voor mij zelden zo loopt," zei ze. "Ik ontmoet vaak mannen die denken dat ik een geheim ben. Of een ervaring die ze willen verstoppen."

"Ik verstop niks," zei hij. "Als iets goed voelt, dan voelt het goed. En gisteravond… dat voelde echt."

Hij legde zijn hand op de hare. Warm. Stevig. Niet aarzelend.

Sissyx voelde haar hartslag versnellen. Het was niet alleen lichamelijk. Niet meer. Er was iets aan de manier