Topboy had het moment te lang uitgesteld.

Zijn moeder had al vaker gevraagd wie “die mooie vrouw op je Instagram stories” was. Hij had altijd ontwijkend geantwoord — deels om zichzelf te beschermen, deels om Sissyx niet in het kruisvuur te gooien van familie-oordelen.

Maar Sissyx was geen geheim. En ze verdiende het ook niet om er één te zijn.

“Wil je… echt mee naar m’n moeder?” vroeg hij op een donderdagochtend, koffie dampend in hun handen.

Ze keek hem rustig aan. “Alleen als jij er klaar voor bent.”

Hij knikte. “Ze heeft een sterke mening. Maar ze is geen slecht mens.”

Sissyx glimlachte licht. “Laat me maar gewoon mezelf zijn. Dat is genoeg.”

---

Die zondag stonden ze voor de voordeur van zijn ouderlijk huis. Ze had gekozen voor iets eenvoudigs: een witte blouse, lichtroze lipgloss, haar haar half opgestoken. Vrouwelijk, elegant — maar ingetogen. Haar hart bonsde, maar ze bleef rechtop.

De deur ging open. Zijn moeder — donkerrode jurk, scherpe ogen, maar warme glimlach — keek even, en verstarde toen heel subtiel.

“Jij bent dus… Sissyx?” vroeg ze, licht vragend.

Sissyx knikte. “Aangenaam, mevrouw.”

Zijn moeder hield haar blik nog een seconde vast. Toen stapte ze opzij. “Kom binnen.”

Topboy gaf haar stiekem een kneepje in haar hand. Ze kneep terug.

---

De lunch verliep op het scherp van de snede.

Zijn moeder stelde scherpe vragen — te beleefd om brutaal te zijn, maar net te direct om ontspannen te voelen.

“Wat doe je precies qua werk?”

“Ben je geboren in de stad?”

“Heb je veel relaties gehad?”

Sissyx beantwoordde alles rustig, met zelfvertrouwen maar zonder overcompenseren. Ze bleef vriendelijk. Eerlijk. Soms keek ze even naar Topboy, die aan haar kant bleef zonder haar te overnemen.

Op een gegeven moment zei zijn moeder:

“Ik wil niet onbeleefd zijn… maar je weet dat veel mensen moeite hebben met jullie soort relatie.”

Sissyx keek haar recht aan. “Ik weet het. Maar ik ben niet ‘een soort’. Ik ben gewoon ik. En ik ben hier niet om iemand te overtuigen — alleen om mezelf te zijn.”

Zijn moeder zweeg even. En toen — heel zacht — knikte ze.

“Ik zie dat je hem goed doet.”

Dat was het eerste échte compliment.

---

Later die avond zaten ze op de bank, weer terug in hun appartement.

“Je was ongelooflijk,” zei Topboy. “Ik had je willen beschermen, maar je… je hield jezelf overeind. Beter dan ik had gekund.”

Ze keek hem aan. “Ik hoef niet dat je me redt. Ik wil gewoon dat je naast me blijft staan.”

Hij boog zich naar haar toe, kuste haar traag.

Die nacht was langzaam. Geen haast. Alles voelde intiemer, zelfs stiller. Alsof ze zich nog dieper in elkaar nestelden.

Hij fluisterde haar naam terwijl hij haar vasthield. Zij streelde zijn gezicht alsof ze hem opnieuw ontdekte. Hun lichamen bewogen in een ritme dat al vertrouwd was, maar steeds opnieuw verraste.

En na de stilte, terwijl ze onder de lakens lagen met hun benen verstrengeld, zei hij:

“Als mijn moeder je kan zien… dan kan de wereld het ook.”

Ze glimlachte, haar ogen half gesloten. “De wereld komt wel. Eén tafel tegelijk.”