Twee maanden later.

De nachten samen waren de norm geworden. Sissyx had haar tandenborstel bij hem staan. Hij kocht amandelmelk omdat zij dat lekker vond. Haar parfum hing zachtjes in zijn kussen, zijn shirt lag steeds vaker op haar huid.

Topboy keek naar haar terwijl ze een boek las in zijn bed, haar benen opgetrokken, haar blik geconcentreerd.

Hij ademde diep in.

“Wat als we het écht gaan doen?”

Ze keek op. “Wat doen?”

“Gaan samenwonen. Geen halve koffers meer. Geen tussenstations. Gewoon… jij en ik. Eén huis.”

Ze zei niets. Haar blik gleed even weg.

“Zeg het als het te snel is,” zei hij, iets terugtrekkend.

“Het is niet te snel,” antwoordde ze langzaam. “Het is echt. En dat maakt het spannend.”

“Waarom spannend?”

Sissyx legde het boek neer. “Omdat ik nooit ben samengewoond met iemand die écht alles van me wist. En jij… jij kent me. Helemaal.”

Topboy stond op, ging naast haar zitten, pakte haar hand. “Dat is juist waarom ik het wil.”

Ze kuste hem. Zacht, maar vastberaden.

“Dan doen we het.”