Deel 7 Bboy & Veronique
Geplaatst door: bboy33 op 12-08-25
De ochtenden na zulke nachten voelden anders. Niet alleen door de slaperige glimlach die ze elkaar gaven wanneer het eerste zonlicht de kamer binnensloop, maar door de stilte die daarna volgde. Geen ongemakkelijke stilte, maar een die gevuld was met iets onzichtbaars, alsof hun lichamen nog steeds met elkaar spraken zonder woorden.
Op een zaterdagochtend, toen de lucht buiten zwaar hing van de regen, bleef Veronique langer liggen dan gewoonlijk. Bboy stond in de keuken, het zachte gesis van de koffiemachine mengde zich met het tikken van de druppels tegen het raam. Hij schonk twee kopjes in, bracht er één naar haar toe en ging naast haar op bed zitten.
Ze pakte het kopje aan, haar vingers gleden even langs de zijne. “Weet je,” zei ze zacht, “ik dacht altijd dat zulke momenten vanzelf verdwijnen… dat het nieuwtje er snel af is.”
Hij keek haar aan, zijn hand rustend op haar dij. “Misschien,” antwoordde hij, “maar wij schrijven geen gewoon boek. Wij herschrijven elk hoofdstuk.”
Ze lachte kort, maar er zat iets serieus in haar blik. Alsof ze wist dat deze verbinding iets zeldzaams was. Buiten werd de regen zwaarder, maar in die kamer, op dat bed, leek de wereld te verdwijnen.
928 keer gelezen
Score: 4
(van aantal stemmen: 6)
Je moet eerst inloggen om te kunnen stemmen.