Jay stond voor de spiegel in de slaapkamer, het hart bonzend in zijn keel. Het zachte satijn van de zwarte slip gleed langs zijn huid en gaf hem een vreemd soort rust, alsof hij eindelijk een kant van zichzelf durfde te laten zien die hij normaal verborgen hield. Hij wist dat hij dit eigenlijk niet mocht doen. Het waren immers de spullen van Sophie, zijn vriendin. Maar de nieuwsgierigheid en de drang om te voelen hoe het zou zijn, hadden het gewonnen van zijn voorzichtige stemmetje.

Hij trok voorzichtig de rode kimono aan die over de stoel hing. Het voelde licht en elegant, en hij draaide een keer rond, glimlachend om hoe het bewoog. Voor een moment vergat hij de wereld. Voor een moment was er alleen hij, het gevoel van vrijheid en de spiegel die zijn geheim reflecteerde.

Tot de deurklink langzaam naar beneden ging.

Jay verstijfde. Hij draaide zich om, maar het was te laat. Sophie stond in de deuropening, haar ogen groot van verbazing. Er viel een stilte die alles in de kamer opslokte. Jay voelde zijn wangen gloeien en zijn keel dichtknijpen.

“Wat… wat doe jij?” vroeg Sophie, haar stem trillend maar niet hard.

Jay slikte. Hij zocht naar woorden, maar zijn hoofd was leeg. “Ik… eh… ik kan het uitleggen.” Zijn stem brak halverwege.

Sophie stapte langzaam de kamer binnen, haar blik gleed over hem heen: de lingerie, de kimono, de ongemakkelijke manier waarop hij zijn armen voor zijn borst kruiste alsof hij zich kon verbergen. “Dit is… onverwacht,” zei ze, en er klonk eerder verwarring dan woede in haar toon.

“Het spijt me,” zei Jay haastig. “Ik wilde je niet kwetsen of iets van je afpakken. Ik… ik wilde gewoon weten hoe het voelde. En het voelt goed, Sophie. Maar ik durfde het je nooit te vertellen. Ik was bang dat je me raar zou vinden.”

Er viel opnieuw stilte. Sophie ging op het bed zitten, haar handen in haar schoot gevouwen. Ze keek hem lang aan, alsof ze probeerde te beslissen of dit een grap was of de waarheid. “Dus je doet dit vaker?” vroeg ze zacht.

Jay knikte aarzelend. “Niet vaak. Alleen als jij weg bent. Het is iets dat al jaren in me zit. Maar ik weet dat het vreemd lijkt…”

Sophie zuchtte en liet zich achterover vallen, starend naar het plafond. Jay voelde paniek in zijn borst opkomen. Dit was het dan. Het moment dat ze hem zou verlaten.

Maar toen ze weer opkeek, zag hij geen afschuw in haar ogen, maar nieuwsgierigheid. “Waarom heb je het me nooit verteld?” vroeg ze.

“Bang,” fluisterde Jay. “Bang dat je me niet meer zou willen.”

Sophie stond op en liep naar hem toe. Ze legde een hand op zijn arm, voorzichtig maar warm. “Jay… ik moet dit even laten bezinken. Het is nieuw voor mij. Maar ik wil niet dat je bang voor me bent. Je bent nog steeds dezelfde persoon.”

Jay voelde een traan over zijn wang rollen, dit keer van opluchting. “Dus… je haat me niet?”

Ze glimlachte flauwtjes. “Nee. Maar we moeten er wel over praten. Samen. Begrijp je?”

Jay knikte heftig, alsof zijn leven ervan afhing. En in dat kleine gebaar, tussen lingerie en onzekerheid, begon iets nieuws: eerlijkheid.