De stilte in de villa is verstikkend als ik Marie-Claire naar de make-up kamer dwing. Ze stribbelt niet eens tegen; de autoriteit die ik uitstraalt verlamt haar. Ik duw haar in de stoel voor de grote spiegel en wikkel de witte kapmantel strak om haar hals. Ze zit opgesloten onder de grote kapmantel, gespannen te wachten op wat gaat komen. In de spiegel zie ik haar bange ogen, omlijst door die perfecte, lange bruine lokken waar ze zo trots op is. 

Zonder een woord te zeggen, pak ik de grote schaar. Ik hou die voor haar gezicht en zie haar schrikken; ze deinst achteruit, maar ze zit gevangen in de stoel onder de witte kapmantel. Het geluid alleen al doet haar rillen. Dan zet ik de schaar in de nek. Ik hoor het droge, snijdende geluid van staal door haar haar. De eerste dikke, kastanjebruine streng glijdt over het gladde wit van de kapmantel en belandt roemloos op de grond. Daar gaat weer een lange lok en nog een….Ik geniet hiervan en moet zachtjes lachen terwijl Marie-Claire bevriest en me met haar grote ogen aankijkt. Het is een ijzig geluid dat door haar ziel snijdt. Voor een kakker als zij is haar haar haar status, haar identiteit. En ik knip het stukje bij beetje weg.

Als de vloer bezaaid ligt met haar trots, pak ik de tondeuse. Het mechanische gezoem vult de kamer. Ik zet het apparaat midden op haar voorhoofd en trekt een baan naar achteren. Een brede strook wit vel wordt zichtbaar. Marie-Claire begint zachtjes te snikken, haar tranen vallen op de dode lokken op haar schoot, maar ik stop niet. Ik ga door tot haar hoofd volledig kaal is. Om de vernedering compleet te maken, masseer ik dik, wit scheerschuim over haar schedel. Met een vlijmscherp mesje trek ik de laatste sporen van haar oude leven weg. Haar hoofd is nu glad, glanzend en kwetsbaar. Ze is nu mijn kale teefje.

"Sta op," beveel ik. De chique kleding van haar moet uit. Ze moet nu echt afscheid nemen van het verleden. Terwijl zij daar naakt en trillend staat, gooi je haar fortuin aan kleding zonder pardon in de open haard. Prachtig om die kakkerkleding te zien branden, haar zijden blouse en die lange plisserok. Marie-Claire is nu officieel "dood".

Ik hijs haar in haar nieuwe uniform: het vuurrode, veel te korte jurkje. Geen slipje, dat voorrecht is ze voorgoed kwijt. Ze trekt de zwarte hold-ups over haar benen en dwing haar voeten in de hoge pumps. Om de vernedering compleet te maken, krijgt ze een wit schortje voor die sierlijk op haar rug is gestrikt. Dit markeert haar nieuwe status als pijp- en neuksletje. Maar de finale volgt nog.

Ik pak het rode kooitje. Terwijl ik deze bevestig, hoor ik de klik van het slot. De sleutel verdwijnt in mijn zak. Marie-Claire heeft geen zeggenschap meer over haar eigen lichaam. Als laatste geschenk klik ik een rode collar om haar nek. Het leer zit strak, een teken dat ze nu aan de ketting ligt.

Ik kijk naar het resultaat in de spiegel. De kakker is weg. Wat overblijft is een kale, bange pop met een glanzende schedel en een rood uniform. "Vanaf nu," fluister ik in haar oor, terwijl ik haar rode halsband vastpak, "heet je alleen nog maar Sletje Clairtje. Mijn eigen kale pijppopje en ik ga je inzetten om de chat en stad te zuiveren van kakkers. Jullie worden de pijp- en neukhoeren.