Vaak heeft iemand een verhaal en ik heb ook zo'n verhaal hoe het zo bij mij begonnen is. Velen zullen het misschien herkennen hoe die ontdekkingstocht verloopt. Ik heb het eens op papier gezet en wil dit wel met jullie delen.

Hoe is het eigenlijk begonnen? 

Als ik terugdenk aan waar het allemaal begon, kom ik uit bij mijn vijfde of zesde levensjaar. Dat voelt ver weg, maar tegelijkertijd ook heel dichtbij. Met carnaval was ik verkleed als indiaan en mijn moeder had, tegen de kou, een maillot onder mijn broek aangetrokken. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment mijn broek uittrok en in de spiegel keek. Door het langere hemd leek het alsof ik een jurkje droeg, met die maillot eronder. Ik liep zo rond, zonder dat ik begreep waarom, maar het voelde... bijzonder. Anders. Fijn, op een manier die ik toen nog niet kon plaatsen. Het is een van die herinneringen die altijd is blijven hangen, alsof het ergens diep in mij iets heeft aangeraakt.

Niet veel later vond ik eens een panty van mijn moeder in de badkamer. Zonder echt na te denken trok ik die aan. Ik kan me het gevoel nog bijna terughalen: zacht, spannend, overweldigend. Het maakte indruk op een manier die ik als kind niet kon begrijpen, maar die me ook niet meer losliet. Vanaf dat moment zocht ik steeds opnieuw naar dat gevoel. Elke kans die ik kreeg, greep ik aan. Soms heel voorzichtig, soms bijna angstig om betrapt te worden. ’s Avonds in bed, wachtend tot iedereen sliep, een panty aantrekken… en die dan weer snel uitdoen voordat iemand iets zou merken. Het was spannend, maar ook intiem, iets wat helemaal van mij was.

Wat ik toen nog niet wist, was dat je daarin niet alleen bent. Dat besef kwam pas veel later.

Een panty is voor mij nooit zomaar een kledingstuk geworden. Het is iets wat verbonden is met gevoel, met rust, met een bepaald stukje van mezelf. Zelfs nu nog, als ik me als vrouw kleed, mag die niet ontbreken. Het gevoel van panty’s of kousen om mijn benen… het geeft me een soort compleetheid. Misschien kun je het inderdaad een fetisj noemen, maar voor mij is het meer dan dat; het is verweven met wie ik ben.

Als kind zag ik ook eens een televisieprogramma waarin een man-naar-vrouw-transgender werd geïnterviewd. Ik weet nog hoe nieuwsgierig en misschien ook wel geraakt ik was. Het bleef in mijn hoofd zitten. Later vond ik een artikel in een weekblad over hetzelfde onderwerp en dat heb ik nog lange tijd op zolder bewaard. Alsof ik ergens zocht naar herkenning, naar woorden voor iets wat ik zelf nog niet kon benoemen. Toch voelde ik ook dat dat niet helemaal was wie ik was. Ik heb geen verlangen om vrouw te zijn, maar wel om dat vrouwelijke stukje in mij ruimte te geven. Ik zie mezelf als crossdresser en dat voelt als mijn waarheid. Ik vind het woord ‘travestiet’ eigenlijk ook helemaal niet zo mooi klinken, wat voor betekenis je er ook aan wilt geven.

In het begin draaide het vooral om de spanning en de opwinding. Het aantrekken van een panty, het stiekem verkleden… het gaf een intense prikkel. Tijdens mijn studie zat ik soms achter mijn bureau, gekleed in een rokje met een panty eronder. Aan de buitenkant leek alles normaal, maar van binnen leefde een compleet andere wereld. Die dubbele beleving maakte het spannend, maar ook eenzaam.

In de loop van de jaren is er iets verschoven. Natuurlijk is die opwinding er soms nog, maar het is niet meer de kern. Wat belangrijker is geworden, is het gevoel van rust, van even iemand anders mogen zijn, of misschien juist dichter bij mezelf komen. Even die vrouwelijke kant toelaten, zonder schaamte, zonder druk.

Vroeger eindigde het vaak in masturberen. Na de opwinding en het klaarkomen verdween de magie en voelde het ineens leeg of zelfs vies. Dan wilde ik zo snel mogelijk weer terug naar “normaal”. Dat gevoel van schaamte, van niet mogen zijn wie je bent… dat heeft best lang invloed gehad.

Ik herinner me ook hoe ik, als mijn ouders niet thuis waren, in de kast van mijn moeder keek. Haar kleding aantrekken voelde als een soort ontdekkingstocht. Maar naarmate ik ouder werd, paste het niet meer, letterlijk en figuurlijk. Alsof die fase langzaam moest veranderen.

Ook een herinnering is een logeerpartij met een buurmeisje. Voor de buitenwereld was het een grap toen ik haar nachthemd aantrok, maar vanbinnen gebeurde er veel meer. Ik weet nog dat ik in bed lag en trilde. Niet alleen van spanning, maar ook van iets wat ik niet kon plaatsen: een mengeling van verlangen, verwarring en misschien ook wel geluk.

Tot in mijn tienerjaren ben ik hiermee bezig geweest, vaak in het geheim. Ik heb meerdere panty’s van mijn moeder kapot gemaakt, meestal per ongeluk, door ladders. Achteraf denk ik: ze moet toch iets hebben gemerkt. Maar ze heeft er nooit iets van gezegd. Misschien wilde ze het niet zien, misschien wist ze het echt niet.

Pas jaren later heb ik mijn moeder door omstandigheden verteld over mijn gevoelens. De reden dat ik het uiteindelijk verteld heb, was eigenlijk een beetje knullig. Mijn vrouw was een dagje weg vanwege de start van carnaval, en voor mij voelde dat als hét moment om me weer eens volledig te transformeren tot Elyse, compleet met make-up en gelakte nagels.

Maar toen het moment kwam om me weer om te kleden, sloeg de paniek toe: ik kon nergens nagellakremover vinden. Ik zocht overal, maar niets. De schrik sloeg me echt om het hart. Met nog gelakte nagels zag ik geen andere oplossing dan mijn moeder te bellen met de vraag of zij misschien remover in huis had.

Dat had ze gelukkig. Dus sprong ik onder de douche en ben daarna, toch een beetje gespannen, naar haar toe gegaan. Tot mijn opluchting had ze eigenlijk niets door. Ze dacht dat ik gewoon wat aan het experimenteren was vanwege carnaval.

Ik weet nog steeds niet precies waarom, misschien was het de spanning, of juist de opluchting dat ze niets doorhad. Hoe dan ook: ik heb toen alles opgebiecht.

Dat was spannend, kwetsbaar. Haar reactie verraste me: ze had nooit iets gemerkt, zei ze. Geen kapotte of verdwenen panty’s, niets. Dat voelde ergens vreemd, maar misschien ook wel geruststellend. Mijn vrouw weet echter niet dat mijn moeder het weet.

Rond mijn vijftiende of zestiende begon ik te experimenteren met make-up. Ik kan me nog goed herinneren dat ik een keer alleen thuis was en mezelf had opgemaakt. Een lijntje onder mijn ogen, mascara op mijn wimpers… Ik keek in de spiegel en zag iets wat me fascineerde, maar ook onzeker maakte. Toen mijn moeder en mijn vriendin later iets opmerkten aan mijn ogen, schrok ik enorm. Mijn hart sloeg op hol. Ik verzon een smoesje over stof in mijn ogen, maar van binnen voelde ik vooral angst om ontdekt te worden. Daarna heb ik lange tijd die stap niet meer durven zetten.

Als ik er nu op terugkijk, zie ik een rode draad. Een zoektocht. Soms vol spanning, soms vol schaamte, maar ook met momenten van puur voelen. Het is niet iets wat ooit is verdwenen; het is altijd een deel van mij gebleven. En misschien is dat wel het belangrijkste besef: dat het er mag zijn.