Ik wil jullie niet overladen, maar het voelt gewoon fijn om mijn verhaal te delen en te horen hoe jullie dit zelf hebben ervaren. Naar aanleiding van mijn eerste verhaal, over hoe het allemaal begon, wil ik nu een tweede deel met jullie delen. Hierin beschrijf ik de periode van hoe het begon tot aan het moment waarop ik me voor het eerst als vrouw durfde te uiten.

Deel 2

Zo blijf je ontdekken. Onderwerpen als travestie trekken steeds weer je aandacht. Het blijft op de achtergrond zachtjes aanwezig maar gaat nooit echt weg, eerder als een gevoel dat blijft sluimeren. Ondertussen ontdek je in je tienerjaren de liefde, ga je op stap met vrienden en ben je bezig met meisjes. Je begint aan een studie, die je gewoon vanuit huis kunt volgen en heb dus niet de tijd meegemaakt van op kamers gaan. Misschien ook wel een gemis. In die tijd zat ik soms zo achter mijn bureau, gekleed in een rokje met een panty te studeren. Het is ook een tijd dat ik af en toe een panty onder mijn kleding aan deed voor het gevoel. Het waren momenten dat ik er bewust mee bezig was, maar tegelijk gebeurt er zoveel anders in je leven. Toch blijft het ergens sudderen. Internet zoals we dat nu kennen was er nog niet. Ik zocht het onderwerp travestie stiekem op in encyclopedieën en in de bibliotheek, voorzichtig bladerend, hopend dat niemand me zag. Het voelde als iets dat niet gezien mocht worden, iets van mij alleen. Rond mijn zeventiende begon ik te werken in de lokale friture, om wat bij te verdienen. Daar kwam ’s avonds wel eens een jongen binnen met een meisjesachtige uitstraling, wat langer haar en gelakte nagels. Tegenwoordig zou dat misschien niet meer opvallen, maar toen… toen was dat anders. Het intrigeerde me enorm. We spraken elkaar af en toe kort, maar ik durfde nooit te vragen waarom hij zijn nagels lakte. Ik had wel een vermoeden....

Later, tijdens het uitgaan, kwam ik hem weer tegen. Dit keer volledig verkleed en opgemaakt als een jonge vrouw. Dat moment heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Ik zie het nog zo voor me: een witte blouse, een zwart kort rokje, zwarte panty’s en pumps. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Iets in mij zei: dit zou ik ook willen. Het gevoel om je als vrouw te mogen uiten. Dit was iets waar ik serieus wel eens over droomde....als vrouw naar buiten en je uiten...

Ik merkte aan mijn vrienden dat zij het niet als “normaal” zagen. Ze maakten er onderling grapjes over. Niet gemeen, niet kwetsend naar haar, maar het ongemak was duidelijk. Terwijl zij lachten, voelde ik vooral bewondering. En misschien ook wel een bepaald verlangen. Ze moesten het eens geweten hebben....

Dat besef maakte veel duidelijk, maakte me voorzichtig, zelfs een beetje bang. Bang dat iemand erachter zou komen. Dat dit stukje van mij zichtbaar zou worden. Dat mijn geheim uit zou komen.

Tijdens carnaval kwam ik diezelfde persoon opnieuw tegen, weer als een mooie jonge vrouw verkleed. Ze zag er echt geweldig uit Het raakte me zo diep, maakte zoveel los, dat ik me er op een overweldigende manier door liet meeslepen. Op het toilet moest ik mezelf ontladen… en zelfs nu voelt dat nog beladen om te vertellen. Maar het hoort bij het verhaal, bij hoe intens het voor me was. 

Het leven ging verder. Ik leerde mijn huidige vrouw kennen, rondde mijn studie af en wilde gaan werken. Maar eerst moest ik mijn dienstplicht vervullen. In die periode verdwenen mijn travestiegevoelens meer naar de achtergrond. Af en toe trok ik een panty aan, gewoon om even dat gevoel terug te halen, maar daar bleef het bij.

Ondanks alles hield ik dit deel van mezelf goed verborgen. Ik durfde het niet te delen met mijn vriendin. Ik dacht, of hoopte, dat het vanzelf wel over zou gaan. Achteraf weet ik dat dat een misvatting was. Ik wist toen nog niet dat dit een deel van mij is dat niet verdwijnt. Dat het zelfs sterker zou worden naarmate ik ouder werd. Met de kennis van nu had ik misschien andere keuzes gemaakt.

Na mijn diensttijd begon ik te werken. We maakten plannen, kochten uiteindelijk samen een huis en gingen samenwonen. We trouwden. We bouwden ons leven op.

En langzaam… heel langzaam… kwamen die gevoelens weer terug. Steeds duidelijker, steeds sterker.

Het was ook de tijd waarin het internet opkwam. Via mijn werk kon ik een computer aanschaffen. Een nieuwe wereld ging open. Ik begon kleding van mijn vrouw te dragen, stiekem en voorzichtig. Ik ontdekte travestie op internet. Ik kocht zelf wat kleding stukken en verstopte die ergens op zolder. Ik maakte het huis schoon in een rokje en panty. Kleine momenten waarin ik mezelf kon zijn.

Het is ook ongeveer rond die tijd dat ik op een avond mijn vrouw vertel dat ik een voorliefde had voor dameskleding en dat ook wel eens wilde dragen. Ze wist al dat panty’s me iets deden.

In het begin reageerde ze voorzichtig. Niet afwijzend, eerder gematigd positief… bijna begripvol. Dat gaf me hoop. Voor het eerst voelde het alsof ik misschien niet alles hoefde te verbergen.

Ik bestelde, met haar goedkeuring, informatie over travestie via internet. Zelfs een lak rokje “mocht” ik kopen. Maar die hoop hield geen stand.

Langzaam sloeg haar houding om. Waar eerst nog ruimte leek te zijn, kwam er de emotie en een harde grens. Ze maakte duidelijk dat dit voor haar iets was waar ze niet mee kon leven. Niet kon accepteren. Niet kon begrijpen. Ik wilde haar de informatie laten lezen die ik had besteld, haar meenemen in mijn wereld. Maar ze wilde er niets van weten.

Uit angst om haar te verliezen, beloofde ik te stoppen. Helemaal. Ik gooide mijn kleding weg… alsof ik dat deel van mezelf kon uitwissen. Alsof het nooit bestaan had.

Wat haar diep raakte, en wat nog steeds pijn doet, is dat ik dit pas na ons huwelijk vertelde. Ze voelde zich overvallen. Alsof haar een keuze was ontnomen. Die teleurstelling… en ook boosheid… begrijp ik ergens wel.

Maar het veranderde niets aan wat er in mij leefde.

Dan breekt er een periode aan waarin je rondloopt met innerlijke behoeftes, maar deze niet vrij kunt beleven. Een tijd waarin de behoefte in je groeit en een verlangen om verder  te ontdekken, en een tijd waarin je fantasieën steeds duidelijker worden. Tegelijkertijd is het ook een eenzame periode, omdat je de belofte hebt gedaan aan je partner om ermee te stoppen… terwijl je diep vanbinnen eigenlijk al weet dat dat niet vol te houden is.

Langzaam begin je toch weer. Heel voorzichtig. Je begint weer met het aanschaffen van kleding, kleding die mijn vrouw weg doet snel uit de zak halen en dan bewaren, en zoekt contact via het internet om met anderen te praten over je verlangens en je innerlijke strijd. Het was de tijd van nieuwsgroepen en Netlog. Plekken waar je lotgenoten kon ontmoeten.

En toch… was het ook een hele mooie periode.

Een periode van ontdekken wie je bent en hoe je je wilt uiten als vrouw. Een tijd sexy kleding en van korte rokjes, omdat ze goed voelen, en omdat je denkt dat je daarmee je vrouwelijkheid onderstreept. Ook is het de tijd van overdreven make-up. Als je nu oude foto’s terugziet, vraag je je af hoe je dat ooit mooi hebt kunnen vinden. Maar toen voelde het goed. Toen was het wat je mooi vond.

Het is de tijd van met een smoes je eerste pumps kopen, en ze thuis aantrekken met je hart bonzend in je keel. Die spanning, dat gevoel… het was heerlijk en bijna niet te beschrijven.

Ik herinner me nog die eerste keer dat ik een rokje, een top, een sjaal en panty’s kocht, in een tweedehands winkel in een andere stad. En juist daar ontdekte ik dat de verkoopster een bekende was. Het schaamrood stond op mijn wangen. Maar tijdens het gesprek bleek dat haar man ook aan travestie deed. Wat begon als ongemak, werd iets bijzonders. Daarna kwam ik haar vaker tegen, en het voelde alsof we samen een geheim hadden.

Sindsdien lette ik stiekem wat extra op haar man maar hij bleek in alles gewoon een doorsnee man, zoals wij dat ook zijn in het dagelijks leven.

Langzaam ga je je steeds vaker thuis kleden. Soms helemaal, soms alleen een enkel kledingstuk puur voor dat gevoel. En dan zijn er die momenten die tegelijk spannend en bijna komisch zijn, zoals wanneer je geen nagellakremover in huis hebt en met een smoes naar je moeder moet.

Dan ontstaat er een kans: je vrouw gaat een weekje weg en dat valt precies samen met een T&T avond in Eindhoven. Dat wordt een bijzonder moment. Ik was in die tijd veel onderweg voor het werk en maakte een afspraak bij Travisage. Het was een fijn bezoek en kreeg goed en warm advies van Truus, en ging naar huis met mooie, goed passende kleding.

Twee weken later ga je dan voor het eerst naar een T&T-avond in Eindhoven. Vooraf een afspraak gemaakt bij een visagist want ik wilde er mooi uitzien. Dit was ook één van die mooie ervaringen die je niet vergeet. En dan gebeurt er iets magisch: je ziet langzaam een vrouw in de spiegel ontstaan.

En dan komt dat moment. Voor het eerst als vrouw de straat op.

Je hart slaat over bij elk stoplicht. Je durft amper naast een andere auto te stil te staan, bang dat iemand je aankijkt en je “ziet”. En dan stap je uit, met een kloppend hart, en loop je richting het wijkcentrum.

Ik herinner me nog zó goed: de wind langs mijn benen in panty’s… het geluid van mijn pumps op de stoep. Kleine dingen, maar ze maken het onvergetelijk.

Dit zijn de momenten die blijven. De eerste keren. De ervaringen die je vormen.

Omdat mijn moeder ervan wist en ernaar vroeg, deelde ik uiteindelijk de eerste foto’s van Elyse met haar. Haar reactie was warm, een moment van opluchting dat me altijd zal bijblijven.

Het is een periode waarin veel stiekem moet. Maar het is ook een periode van groei. Van experimenteren, vaker kleden, en langzaam de moed vinden om naar buiten te gaan wanneer het kan.

Een tijd vol spanning en onzekerheid…maar vooral een tijd waarin je stap voor stap dichter bij jezelf komt.