[Daf 2] Geen keus

Geplaatst door: speelteefje op 02-10-26

Dit is deel twee van mijn overpeinzingen, het vervolg van “[Daf 1]De aanleiding en hoe alles begon”. Natuurlijk is dit (nog?!) puur fantasie, maar het laat wel zien waar ik over weg kan dromen.

In de dagen daarna ging ik elke gewoon dag naar kantoor, waar ik een midden-managementfunctie heb als teamleider. Langzaam trokken de pijn en de rode striemen op mijn lichaam weg. Gelukkig kon ik alles onder mijn kleding verbergen zonder dat het opviel, maar elke keer als ik achter mijn bureau of bij een vergadering ging zitten kostte het bewegen zichtbaar moeite en beeldde ik me in dat iedereen precies zag wat er aan de hand was. Ik schaamde me op die momenten dood voor wat er gebeurd was en ik schaamde me nog meer omdat ik me als losgeslagen slet had gedragen en me had klaargereden tegen de arm van een vrijwel onbekende kerel. Eigenlijk wilde ik niet meer herinnerd worden aan het voorval, ik had mijn lesje geleerd. Vanaf nu zouden dit soort dingen niet meer gebeuren.

Toen ik op donderdagavond na een lange werkdag thuis kwam zag ik dat er post was. Half uit de brievenbus stak een dikke, bruine envelop, geadresseerd aan mij. Er stond geen afzender op en ik vroeg me af wie me iets had verstuurd. Ik gooide mijn tas in de gang, schonk een wijntje in, plofte op de bank en scheurde de envelop open. Mijn adem stokte en mijn hart sloeg over toen ik het stapeltje foto’s zag wat tevoorschijn kwam. Op alle foto’s stond ik in mijn slettenoutfit op hoge hakken met een spreaderbar tussen mijn enkels, handen geboeid aan een touw dat aan het plafond zat. Er waren foto’s bij waar ik mijn jurk nog aan had, maar ook foto’s waarbij mijn jurk uit was, mijn slip omlaag was geschoven en mijn kleine roze chastity-cage en buttplug duidelijk zichtbaar waren. Maar het meest schaamteloos waren de foto’s waarbij ik onder de striemen zat, mijn haar in de war en mijn oogschaduw uitgelopen, met een keiharde erectie en smekende ogen die geen vragen over mijn sletterigheid open lieten. Dit waren de foto’s die afgelopen weekend genomen waren.

Er zat een briefje bij de foto’s. Keurig en handgeschreven:

“Beste Daf,

Wat leuk dat we op deze manier zo’n goeie herinnering hebben aan ons fijne samenzijn! Het is goed om te zien dat je je erg hebt vermaakt en dat je het fijn vindt om als sloerie behandeld te worden. We moeten natuurlijk wel goed oppassen dat niemand op je werk of in je kennissenkring deze foto’s van je pleziertje te zien krijgt! Dat zou echt onvoorstelbaar schaamtevol zijn. We zullen samen onze best doen ze niet te verspreiden ok?!

Natuurlijk gaat dit leuke samenzijn niet bij deze ene keer blijven. Ik zal je in de toekomst regelmatig je plaats wijzen op deze, en andere manieren. Het zal niet altijd makkelijk of prettig voor je zijn, maar voor een echte sloerie als jij lijkt me dat prima passend. Ik verwacht, en vertrouw erop, dat je het daarmee eens bent.

Ik stel voor om hier morgenavond gelijk maar invulling aan te geven. Zullen we deze keer bij mij in de fabriekshal afspreken? Om acht uur? Je weet waar het is en je kunt er gewoon naar binnen als ik er nog niet ben. Er staat een grote houten tafel en als je daar met voldoende hoge hakken op gaat staan en je helemaal uitrekt, dan kun je jezelf net in de boeien klikken die aan het plafond hangen. Het zal wat moeite kosten en onprettig staan, maar dat went snel denk ik. Natuurlijk verwacht ik je wel mooi verzorgd en opgemaakt, dat spreekt vanzelf.

Tot morgen! <3”

Ik dronk mijn wijnglas in een teug leeg en moest mijn best doen niet in paniek te raken. Was dit chantage? Deze foto’s mochten zeker niet in handen van bekenden komen. Stel je voor zeg! Mijn carriere als teamleider zou voorbij zijn als mensen op mijn werk deze zouden zien. Ik zou mijn familie ook nooit meer onder ogen durven te komen als ze deze zouden zien. Ik besefte me dat ik me flink in de nesten had gewerkt en ik had geen idee hoe ik me daaruit zou kunnen draaien. De halve nacht lag ik wakker en mijn emoties gingen heen en weer tussen woede en paniek, en uiteindelijk toch berusting. Ik had me neer te leggen bij de situatie, er was gewoonweg geen andere optie.

(Jullie als lezers begrijpen vast dat ik de dag daarna op kantoor niet te genieten was...)

Nadat ik snel wat had gegeten ging ik me klaarmaken voor de avond. Ik maakte het niet al te moeilijk en koos een zwart jurkje, zwarte kousen en hoge, zwarte pumps. Zwart ondergoed. Eenvoudig maar sexy. Ik hoopte dat het voldoende was. Mijn bobline pruik, zwarte eyeliner en donkerrode lippenstift maakte dat ik eruitzag als een standaard pornoster. Niet subtiel maar effectief. Ik moet toegeven dat ik vond dat ik er eigenlijk wel goed uitzag zo. Ik trok een lange jas aan en reed naar het opgegeven adres. Het was een grijze loods op een doodstil industrieterrein, nauwelijks verlicht door een paar straatlantaarns. Ik stapte uit de auto, liep naar een deur die op een kier stond en stapte aarzelend naar binnen. “Hallo, is daar iemand?” zei ik met een wat onzekere stem. Er kwam geen antwoord, ik was hier alleen.

Het was een grote ruimte die ik binnenkwam. Het leek wat op een fabriekshal. Het midden van de hal werd verlicht door gele halogeenlampen die een grote ruwhouten tafel verlichtten. Rond de tafel stonden een aantal stoelen. Ik liep erheen en zag dat midden boven de tafel een set handboeien hing aan een ketting die uit het plafond kwam. Precies zoals je had beschreven. Ik ging op een van de stoelen zitten en keek naar de situatie. Als ik deed wat er van me verwacht werd en geboeid op tafel zou gaan staan dan was het onmogelijk om mezelf los te krijgen. Er waren nergens sleutels voor de boeien te herkennen. Maar als ik het niet zou doen… waar zouden mijn foto’s dan terecht komen? Dat was een risico dat ik nooit zou mogen nemen. Aarzelend en wiebelend op mijn hoge hakken klom ik op tafel en stond middenin het licht van de halogeenlampen. Als ik me volledig strekte en op mijn tenen ging staan kon ik net bij de boeien komen. Voorzichtig deed ik de boeien om mijn polsen. Ik haalde diep adem en sloot ze met een klik.

Hoe lang ik gestaan had weet ik niet precies meer. Maar prettig was het niet. Ik zwikte steeds door mijn enkels door die vreselijke hoge hakken en na een tijdje kreeg ik ook nog kramp in mijn kuiten. Ik hoorde iemand binnenkomen en keek op. Daar was je. Je droeg twee kratjes bier en zette ze op de tafel. “Hoi kanjer,” zei je tegen me, “heb je je vermaakt tot nu toe? Ik vind het heel dapper dat je dit allemaal doet zo. Je bent een braaf meisje zo en je houdt het goed vol.” Je masseerde mijn kuiten zachtjes zodat de kramp verminderde. Ik slaakte een zucht van verlichting en voor dat ik het wist had ik “dankjewel” gezegd. Je keek me aan en zei:”Ja dat kun je nu wel even gebruiken, je zult het nog best wel zwaar gaan krijgen vanavond denk ik, schat.” Je liep even weg en kwam terug met een glas water en een rietje. Ik dronk gretig.

Na een tijdje hoorde ik stemmen bij de ingang van de fabriekshal. Je zei: “Ah, daar zullen mijn vrienden zijn, ik zal ze even binnenlaten. Het leek me leuk om je wat extra aanspraak te gunnen vanavond.” Je liep naar de deur en kwam even later terug met een stel uitbundig pratende mannen. Ik telde er een stuk of zes. Blijkbaar kenden ze elkaar allemaal want er werd veel gepraat en gelachten en er werd op elkaars schouder geslagen als beste vrienden. Je deelde wat flesjes bier uit aan de gasten en zei: “Mannen, deze sloerie wil heel graag vanavond in jullie belangstelling staan. Ze heeft wel aangegeven dat ze graag ruw aangepakt wil worden, daar wordt ze geil van.” De mannen joelden en lachten toen ze mijn knalrood blozende hoofd zagen en proostten op een succesvolle avond voor me.

Ik kon niks doen behalve wankelend blijven staan terwijl de mannen me uitgebreid bekeken en besproken. Ze vroegen me rond te draaien, ze vroegen of ik er ook zo’n plezier in had en steeds vaker voelde ik handen op mijn kuiten, dijen en kont. Zelfs deze onbeschaamde aanrakingen vormden een welkome afwisseling na het urenlang staan wat ik al achter de rug had. Het kostte me moeite mezelf toe te geven dat ik de aandacht die ik kreeg eigenlijk wel interessant vond. Toen een van de heren op een gegeven moment mijn jurk omhoog trok en mijn slip naar beneden begon ik zelfs wat met mijn heupen te draaien om ze te plezieren. Een van de mannen die me al een aantal keer strak had aangekeken pakte me bij mijn heupen, trok me naar zich toe en zei: “even hierheen draaien, schoonheid” Mijn pik bevond zich op de hoogte van zijn gezicht en hij nam deze in zijn mond. Zachtjes begon hij de likken en te zuigen onder enthousiaste aanmoediging van de anderen. Ik merkte dat ik de schaamte voorbij was toen mijn erectie zich in zijn mond begon te ontwikkelen. Hij was goed, hij had dit vaker gedaan. “Nnggg,” kreunde ik zachtjes. “Hee jongens, ze wordt geil!” zei iemand. “Ja, wat een sloerie zeg,” zei een ander. Ondertussen kronkelde ik hijgend heen en weer terwijl de zuiger me teasde en net niet genoeg stimuleerde om klaar te komen. “Jongens, ze heeft het nodig nu,” zei iemand.

Mijn boeien werden ontsloten en twaalf handen legden me voorzichtig op mijn rug op de houten tafel. Ik werd overal betast en onbeschaamd aangeraakt. Twee mannen pakten mijn polsen vast en hielden deze stevig boven mijn hoofd. Ik voelde dat mijn benen gespreid werden en vastgehouden. Veel weerstand bood ik niet want ik was inmiddels bloedgeil geworden en wilde alleen maar meer. Ik deed mijn ogen dicht en liet de mannen hun gang gaan. Ik voelde een naar bier smakende tong mijn mond binnendringen en me hard zoenen. Ik zoog en zoende gepassioneerd terug. Ik kwam bijna adem tekort toen ik ook nog anaal binnengedrongen werd door een keiharde pik die me snel begon te neuken. Blijkbaar was hij nogal opgewonden want binnen een paar stoten vulde hij me al met zijn sperma. Meteen werd hij opgevolgd door een volgende kerel die met me aan de slag ging. Allemaal kwamen ze in me klaar. Zelf kwam ik bijna klaar, maar niemand deed verder een poging om mij klaar te maken. Ik was door zes man hard geneukt, nog steeds hitsig, maar het feest was over. Ze lieten me op tafel liggen, plakkerig van zweet, speeksel, sperma en tranen. Met doorgelopen make-up, half gekleed en warrig haar. Een voor een verdwenen de heren naar buiten en ik was weer alleen.

Na een half uur voor me uitgestaard te hebben zocht ik mijn kleren bij elkaar en maakte ik mezelf weer een beetje toonbaar. Het was een schandelijke avond geweest, het ergste vond ik zelf dat ik er nog van had genoten ook. Rustig reed ik door de nacht naar huis en viel thuis als een blok in slaap. De dag daarna werd een grote bos rozen bij me afgeleverd.