Voorburg, de keer dat het uit de hand liep

Geplaatst door: robtstvlover op 10-10-26

Zelfde stad, andere kamer, hoger, raam op een muur. Geen parkeerplaats te zien deze keer, alleen baksteen. Charlene had zich die ochtend wel gespoeld en ze noemde de grens alsof het een boodschappenlijstje was. Twee vingers goed. Drie kort, haar kutje wat meegaf en meteen weer waarschuwde. Plug twintig minuten, niet langer. In de kamer zette ze de koffer neer maar deed hem niet meteen open. “Ik wil je in me en ik wil je mond. In die volgorde, tenzij mijn rug iets anders wil. De rug beslist mee. Dat is de deal met zestig-plus. En niet staand. Mijn knieën kennen de vloer al.”

We begonnen toch met de mond. Zij wilde eerst proeven en mijn pik was harder dan haar geduld. Op de rand van het bed, hand om de basis, lipstick dure zodat het niet op de schacht bleef zitten als een bewijs. Tong onder de rand, ballen één voor één, onhandig en aandachtig. Ik kwam niet. Zij stopte op tijd, veegde haar mond af en ging op handen en knieën, kussen onder haar buik, niet onder haar knieën. “Zo. Als ik span, blijf je staan tot ik duw. Geen spiegel, tenzij ik het vraag. Vandaag wil ik het voelen, niet zien.”

Eerst twee vingers, omdat zij mijn pols daar legde. Het glijmiddel koeler dan haar binnenkant. De penis ging langzamer dan in de paskamer, zonder gordijn, erin. De eerste duw stuitte. Meer glijmiddel, wachten, haar adem. De tweede ging, nauw om de kop, wijder daarachter, warm, een geluid dat zij in het kussen beet en daarna losliet. De eerste minuut bewoog ik niet. Haar hand op mijn heup was de rem. Toen was de rem weg. Zij duwde terug ik volgde, niet harder dan dat.

Haar pik hing en sloeg zacht tegen het kussen. Ik pakte hem pas toen zij zei dat het mocht. Nat aan de kop, duim op de plek onder de eikel. Dan opeens hotelstilte. Een deur verderop die dichtviel. Wij stil tot de voetstappen weg waren, ik diep in haar, zij die haar kiezen op elkaar hield en daarna zei: “zo schat niet sneller.” Het orgasme was deze keer wel volledig. Lang, een trekken om mijn pik, zaad over mijn hand en op het kussen, een geluid dat ze niet smoorde. Ik bleef in haar, zoals in de schuur, tot zij zei dat ik mocht. Ik kwam diep genoeg dat het niet meteen uitliep. Toen ik terugtrok wel, warm liep het langs haar dij, op de tissue die al klaarlag. “Blijf even zitten zo, niet meteen weer naar binnen. Ik wil het uit mijn kutje voelen zakken.”

Op haar rug daarna, omdat haar rug dat wilde. Mijn mond om haar pik, te gevoelig nu, lachen, een duw, toch likken tot ze zacht werd. We lagen tot haar been sliep. Toen nog een keer, op haar zij, bovenbeen gebogen, de hoek die haar heup spaarde. Langzamer. Twee vingers eerst, weer, omdat de tweede keer nauwer was. Zij kwam niet volledig. Een samentrekking, een lekken over mijn hand, en haar zin dat half telde en dat meer forceren de middag zou verpesten. Ik kwam wel, minder, en bleef in haar tot zij zei genoeg voor nu.

De parkwandeling sloegen we over. Haar voet wilde de hakken niet.

Later wilde ze het toch nog een keer met haar mond. Niet omdat de volgorde dat eiste. Omdat ze zei dat ze me wilde voelen waar de lipstick niet bij kon. “Dieper, als het lukt. Niet de hele tijd. Mijn keel is geen kutje. Als ik hoest, terug. Als ik op je dij tik, terug. Geen hand op mijn hoofd tot ik hem daar zelf zet.”

Ze zat op de rand. Ik stond. De lipstick was al uitgelopen van eerder. Ze nam de eikel eerst, tong eronder, langzaam, speeksel dat ze niet wegveegde. Toen verder, hand om de basis, tot haar lippen niet meer verder wilden zonder dat haar keel meedeed. Ze ademde door haar neus, ogen dicht, en nam me dieper. Een hoest meteen. Terug. Speeksel op haar kin, een draad naar mijn pik. Ze lachte, hees, veegde niets weg, en probeerde opnieuw, rustiger nu, tot de kop tegen haar keel kwam en zij niet meteen terugtrok en mijn pik geheel opslokte tot diep in haar keel.

Het lukte niet eindeloos. Drie, vier tellen een geluid in haar neus, terug, haar hand die de rest deed terwijl ze ademhaalde. Toen weer , dieper dan in de gang na Dordrecht, dieper dan in het park. Ze zette mijn hand zelf in haar haar, het teken, en ik stootte kort, niet hard. Zij nam het, ogen open de tweede keer, omdat ze had gezegd dat ze het wilde zien en de spiegel van de badkamerdeur open had gezet. Ik kwam toen haar keel zich om de eikel sloot en zij niet terugtrok. Het meeste ging diep. Een deel liep uit de hoek toen ze moest slikken en ademen tegelijk. Ze hield het op haar tong, liet het me zien, en slikte daarna, hoestend, lipstick uitgesmeerd, niet netjes meer maar wel een lekkergeil gezicht. Niet bewaren voor een foto. Mijn kaak is op. Mijn keel ook een beetje.

Ze dronk water, twee slokken, en kwam terug met de tissue al in haar hand, voor haar kin. De camera bleef in de tas. We zijn er niet voor een fotoshoot net als de vorige keer.

Uitgeput viel ze op bed, haren in de war, make-up een puinhoop, jurk opgetrokken, string kletsnat net als haar inmiddels geslonken pik. Ze wilde niet dat ik zo een foto zou maken. Ik zei “rust jij maar uit, ik ga wat te eten en drinken.

Toen ik later terugkwam had Charlene het raam al op een kier gezet. Voor ik mijn schoenen uit had zei ze “Niet het balkon op, raam open is genoeg. Buren zijn toch binnen. Ik heb gekeken. En ik wil eerst je pik in mijn mond, lang, voordat je ergens anders aan denkt. Mijn kaak was daarstraks moe. Vanmiddag wil ik weten of hij nog meer wil. Zeker omdat Esther ook nog langs zou komen.”

Hakken waren alweer uit de rode plek op haar hiel zichtbaar toen ze op de handdoek zakte die ze zelf had neergelegd. “Niet op het kale kleed. Dat ken ik. Kom hier. Broek open. Ik begin. Jij houdt mijn hoofd niet vast tot ik je hand daar zelf zet. Als ik hoest, terug. Als ik op je been tik, terug.”

Ik stond. Zij knielde. De jurk bleef aan, omhooggeschoven zodat haar eigen pik vrij lag, half hard, tegen haar dij. Die negeerde ze. “Nu niet van mij, eerst jij.” Ze nam de eikel in haar mond zonder omweg. Lippen warm, lipstick meteen op de schacht, tong eronder, een zucht door haar neus. Speeksel dat ze niet wegveegde. Ze bewoog langzaam, hand om de basis, niet diep. “Zo even wennen. Mijn lippen zijn nog droog van de thee.”

Het raam stond op een kier, zoals zij het had gelaten. Zij stond op keek naar buiten en bleef stil. “Hij staat er, de buurman,” zei ze, zacht, niet in paniek.” Op het balkon met een sigaret. Hij kijkt deze kant op, of hij kijkt naar de tuin, dat weet ik niet. Ik wil je pijpen. Hier, voor het open raam. Als hij het ziet, prima, wordt graag bekeken. Als hij naar binnen gaat, gaat hij naar binnen. Jij houdt mijn hoofd niet vast tot ik het zeg. Afgesproken?”

Ik keek nu ook. De buurman stond met zijn elle bogen op de reling, rookte met gezicht naar onze kant, ik antwoorde “Afgesproken. Als jij stop zegt, stoppen we.”

“Ik stop niet omdat hij daar staat. Ik stop als mijn kaak op is, of als jij het zegt.

Ze zakte weer. Knie op de handdoek, jurk omhoog, haar eigen pik half hard onder de stof en genegeerd. “Eerst de kop, langzaam, ik wil dat hij, als hij kijkt, een vrouw ziet die de tijd neemt, geen haast omdat er iemand staat.” Ze nam de eikel in haar mond. Lippen warm, lipstick meteen op de schacht, tong eronder. Speeksel dat ze liet lopen. Haar ogen gingen één keer naar het raam, naar de sigaret, en terug naar mij. “Hij blijft, mooi wordt ik geil van bekeken te worden. Spannend, blijf zo staan, anders ziet hij alleen mijn rug.”

Ze bewoog langzaam. Hand om de basis, mond om de kop, niet diep. Het glas besloeg waar haar adem niet bij kon. De buurman verschoof zijn gewicht. De sigaret gloeide. Charlene liet mijn pik uit haar mond, een draad, likte hem weg. “Hij kijkt. Ik zie het aan zijn schouders. Hij doet of hij rookt. Ik doe of ik dit wil. Allebei waar, denk ik. Nog een keer. Dieper, kort. Als ik hoest, terug. Niet schrikken van hem.”

Ze nam me dieper. Drie tellen, keel, een geluid in haar neus, terug, speeksel op haar kin. Ze veegde het niet weg. “Laat maar als hij het ziet, prima. Ik ben te oud om netjes te pijpen voor een publiek dat ik niet heb uitgenodigd en toch graag heb.” Ze likte mijn ballen, één voor één, en nam de schacht weer. Strak. Tong onder de rand. Haar eigen pik stond tegen de jurk. Ze pakte hem niet. “Nu niet, anders kom ik en dan is het af voor ik jou heb gehad. Hij mag wachten. Jij ook, als het lukt.”

Ik zei dat het lukte, bijna niet. Zij lachte met haar mond vol, een trilling, en ging door. Langzamer toen haar kaak begon. Meer hand, minder keel. Nog één keer diep, omdat zij het wilde, niet omdat hij keek. Vier tellen. Hoest. Terug. “Genoeg diep, kop alleen. Kom maar, als je moet en in mijn mond. Niet op het raam.”

Ik kwam in haar mond. Zij slikte, een deel uit de hoek, op haar hand, op de jurk. Ze hield de rest op haar tong, draaide haar gezicht half naar het glas, niet helemaal, en slikte waar hij het kon zien als hij keek. Hoest. Lach. “Niet netjes. Wel gedaan. Mijn kaak is op. Hij staat er nog. Sigaret op. Hij gaat niet naar binnen. Of hij schaamt zich, of hij niet. Ik sta op. Gordijn dicht als ik sta, niet ervoor, anders lijkt het of we betrapt zijn. We zijn niet betrapt. Ik heb gekozen.”

Ze stond, knie klikkend, trok de jurk goed, veegde haar kin met de tissue, en schoof het gordijn dicht met een hand die een beetje trilde. “Van staan. En van jou. En van hem, een beetje. Alle drie telt. Thee. Geen tweede ronde voor dat glas.”

“Hij staat er nog” zei ze. “Niet toevallig meer. Hij heeft ons gezien, of hij wacht of hij nog iets ziet. Vanavond geen neuken. Ik wil je pijpen. Hier. Als hij blijft, blijft hij. Ik groet hem morgen wel weer, of niet.”

Hij bleef. De sigaret werd korter. Een keer tikte hij as over de reling, in de border, en keek of het doofde. Daarna weer naar het raam. Zijn gezicht was te ver voor een uitdrukking die ik kon lezen. Schouders stil. Gewicht op één been, het andere los, alsof hij zo meteen naar binnen zou gaan en het niet deed. Charlene knielde weer op de handdoek. Zij keek nog één keer op, naar de sigaret, niet naar zijn ogen. “Hij rookt langzaam. Dat is geen man die net naar buiten stapte voor de frisse lucht. 

Ze nam me weer in haar mond. Langzaam. Toen ze losliet om adem te halen, zei ze, zacht: “Hij heeft zijn mok niet opgepakt. Die staat er voor de schijn, denk ik. Of hij is vergeten dat hij koffie wilde. Hij kijkt naar mijn hoofd. Naar jouw buik. Hij doet of hij naar de tuin kijkt.” Ze ging door. Dieper, kort, hoest, kin nat. De buurman boog een beetje voorover, elle bogen verder op de reling, alsof de afstand te groot was en hij dat niet wilde toegeven. De sigaret gloeide op. Hij inhaleerde en blies de rook niet onze kant op. De wind stond verkeerd. Charlene zag de rook toch. “Hij blijft roken zodat hij een reden heeft. Ik blijf pijpen zodat ik een reden heb. Allebei slap. Allebei waar.”

Toen ik kwam, slikte zij en draaide haar gezicht half naar het glas. De buurman bewoog niet. Geen zwaai. Geen wegkijken dat ik kon zien. De sigaret was op. Hij drukte hem uit op de rand van een schoteltje dat naast de mok stond, keek nog een tel, en ging toen naar binnen. Het balkonlicht bleef uit. Alleen de kamerverlichting achter hem ging aan en weer uit. “Hij heeft genoeg gezien, of hij schrikt van zichzelf,” zei Charlene, kin afvegend. “Het gordijn gaat niet dicht omdat ik klaar ben.”

De buurman stond er weer te roken, toen de deur achter hem openging. Charlene zag het in het glas, tussen twee halen door. Een vrouw in een vest, haar opgestoken, blote voeten op het balkon. De buurvrouw. Ze zei iets wat wij niet verstonden. Hij antwoordde niet meteen. Zij volgde zijn blik naar ons raam, naar de kier, naar Charlene op de handdoek.

“Ze staat erbij,” zei Charlene, mond even los, speeksel op haar kin. “Ze gaat niet naar binnen. Ze kijkt. Ik ga door. Als zij het niet wil zien, kan zij de deur dichtdoen. Ik stop niet voor hun.” Ze nam me weer, langzaam, hand om de basis, tong onder de rand. De buurvrouw kwam naast hem aan de reling staan. Geen sigaret. Armen over elkaar, eerst, toen los. Haar gewicht verschoof. Ze keek niet weg toen Charlene dieper ging, drie tellen, hoest, terug, kin nat en niet afgeveegd.

Charlene keek één keer op. “Ze is geil. Of ze schaamt zich en blijft toch. Zelfde verschil vanavond. Zijn hand ligt op haar heup. Zij duwt hem niet weg. Blijf staan. Ik wil dat zij mijn mond ziet, niet alleen mijn rug.” Ze zoog verder, strakker, haar eigen pik hard onder de jurk, genegeerd. De buurvrouw leunde voorover, net als hij eerder, alsof de tuin te breed was. Haar mond stond een beetje open. Hij zei iets bij haar oor. Zij knikte, klein, en bleef.

“Zie je,” zei Charlene, hees, tussen twee keer door. “Ze wrijft niet over zichzelf. Nog niet. Ze staat stil en ze kijkt naar mijn lippen. Dat is genoeg om door te gaan. Kom maar, als je moet. In mijn mond. Zij mag zien dat ik slik.” Ik kwam. Zij slikte, een deel uit de hoek, hield de rest op haar tong, gezicht half naar het glas, en slikte waar zij het konden zien. De buurvrouw bewoog niet weg. Haar hand lag op de reling, knokkels wit. De buurman drukte zijn sigaret uit. Geen van beiden zwaaide. Geen van beiden lachte.

Charlene veegde haar kin pas toen ze stond.  Het gordijn bleef open. Achter het glas bleef hun kamer donker. Alleen de reling, en twee mensen die niet meteen naar binnen gingen. Charlene stond op, kin nog nat, en wenkte. Geen grote zwaai. Twee vingers, naar het balkon, naar de deur van de hotelkamer. De buurman keek naar zijn vrouw. Zij knikte, klein. Zij kwamen.

Ik ben de fotograaf. De camera bleef in de tas. Charlene deed de deur open in de jurk, lipstick uitgelopen, en zei het op de drempel, gewoon. “Als jullie willen kijken, kan dat daar. Als jullie willen meedoen, dan hier, en dan zeggen jullie het. Pijpen mag. Maar alleen als ik het zeg. Ik stop als ik stop zeg. Jullie ook.”

De buurvrouw zei: “Ik wil kijken hoe je het doet. En ik wil zelf.” De buurman zei niets tot hij binnen was, gordijn dicht, en toen: “Als zij het wil, ik ook. Zeg het als het te veel is.” Charlene lachte, hees. “Het is al te veel voor mijn kaak. Toch wil ik het. Jij eerst,” tegen mij. “Dan hij. Dan haar mond, als ze dat kan. Geen film. Geen foto’s”

Charlene knielde weer op de handdoek. Nam mij eerst, omdat ze zei dat de volgorde van haar was. Kop in haar mond, tong eronder, hand om de basis, langzaam, zodat de buurvrouw het zag. “Zo. Niet meteen diep. Diep als het lukt.” Drie tellen in haar keel, hoest, terug, speeksel op haar kin. De buurvrouw stond dichtbij, vest open, en keek naar de lipstick op mijn schacht. “Mag ik,” zei ze. Charlene liet los. “Ja. Eikel. Niet verder dan je wilt.”

De buurvrouw nam de kop in haar mond, onwennig, warm, haar hand om wat Charlene net had losgelaten. Charlene likte eronder, ballen, een zucht. Twee monden, geil enl nat. De buurman stond met zijn harde pik in zijn hand en wachtte tot Charlene wenkte. “Jij. In mijn mond. Hij blijft in de hare, of we wisselen. Ik besluit.” Ze nam hem, goedkoop geen lipstick meer, alleen speeksel, dieper dan bij de buurvrouw, korter dan bij mij eerder. Hoest. “lekker dik, heerlijk.” Zij draaide, de buurvrouw zoog mij, Charlene zoog hem, en zij wisselden toen Charlene’s kaak begon. “Genoeg diep. Koppen. Kom maar, wie moet.”

Ik kwam in de mond van de buurvrouw. Zij slikte niet alles. Charlene likte de rest van haar lip en lachte. “Delen. Hij nog.” De buurman kwam in Charlene’s mond, veel, een deel uit de hoek op de jurk. Zij slikte, hoestte en liet de buurvrouw de kin aflikken. “Nu ik, wie wil. Mond om mijn pik, hand erbij, niet allebei tegelijk, daar word ik zenuwachtig van.”

De buurvrouw knielde. Nam Charlene’s eikel, keek op, vroeg met haar ogen. Charlene: “Ja. Langzaam, linkerkant gevoelig.” De buurman likte de schacht erbij, onhandig, tot Charlene zei één mond. De buurvrouw bleef, Charlene kwam in haar mond, weinig, warm, en zei sorry voor de hoeveelheid alsof er gasten waren. “Genoeg nu, thee of nog een ronde alleen met monden. Geen kutje vanavond, tenzij ik het straks zeg, en ik zeg het nu nog niet.”

Charlene zei het zelf, na de thee die niemand opdronk. “Nog een keer en niet alleen monden. Hij in mij, als ik open genoeg ben. Jij in haar, als zij dat wil, naast me. Wij zoenen. Als iemand stop zegt, stoppen we. Geen foto’s.”

De buurvrouw knikte. “In mijn kont. Hard mag, tot ik zeg dat het niet meer mag. Naast haar. Ik wil haar mond.” De buurman wachtte tot Charlene haar jurk zelf omhoog deed en op de deken ging liggen, op haar zij, bovenbeen gebogen. “Twee vingers eerst, niet meteen. Ik heb eerder gespeeld, niet voor jullie, voor het raam. Het kan, langzaam tot ik duw.”

Hij deed glijmiddel, weinig, bijsmeren toen het nodig was. Eén vinger. Charlene ademde. “Tweevingers Oké. Jij. Niet in een keer.” Hij kwam in haar in twee duwen. De eerste stuitte. De tweede ging. Zij vloekte zacht en pakte de hand van de buurvrouw. “Blijf hier, zoen me schat.”

Ik lag achter de buurvrouw, ook op de deken, haar rug tegen mijn borst, haar gezicht naar Charlene. Glijmiddel, twee vingers, zij duwde terug voor ik het vroeg. “Harder dan zacht. Ik zeg het als het te veel is.” Ik kwam in haar, nauw, warm, en neukte haar zoals zij vroeg, dieper toen zij terugduwde, niet harder dan haar hand op mijn heup toeliet. Naast ons neukte de buurman Charlene, klein, op haar tempo. De vrouwen zoenden. Tong, speeksel, Charlene’s lipstick allang weg, een lach midden in een kreun omdat hun tanden raakten.

“Door,” zei Charlene tegen zijn heup en tegen haar mond. “Mijn pik erbij, anders kom ik niet.” De buurvrouw pakte hem, onhandig, nat, en trok terwijl ze Charlene bleef zoenen. Charlene kwam zo, zaad over die hand, een trekken om de buurman, een geluid in de mond van de ander. De buurvrouw kwam kort daarna, van mijn pik en van de zoen, een samentrekking, een vloek. Ik kwam in haar omdat zij knikte. Hij kwam in Charlene omdat zij zei blijf en dan kom. Het liep uit allebei toen ze terugtrokken, op de deken, op dijen, tissues te laat.

Charlene schoof de mannen met haar handen naar de stoelen. “Nu wij, jullie kijken. Geen handen, tenzij ik wenk. Als een van jullie moet komen, doe je het in je hand, niet op ons, tenzij ik het vraag.” De buurman ging zitten. Ik ook. De camera bleef in de tas.

De buurvrouw draaide zich op de deken naar Charlene, vest open, dijen nog nat. “Ik wil je mond. En je vingers. Hard mag, tot ik zeg dat het niet meer mag. Jij zegt het ook. Geen prestatie.” Charlene: “Mijn tong kan harder dan mijn kaak. Mijn vingers kunnen twee, niet drie, in mij. In jou zoveel als jij aankan. Kom hier.”

Ze zoenden meteen. Niet netjes. Charlene pakte haar onderlip, de buurvrouw opende haar mond, tong tegen tong, speeksel dat op Charlene’s kin liep en niet werd weggeveegd. Tanden raakten. Zij lachten in de zoen en gingen door, harder, een hand van Charlene in het opgestoken haar tot het losliet. “Zo. Blijf. Niet lief. Lief was het balkon.” De buurvrouw zoende haar kaak, haar hals, terug naar haar mond, tong diep, een geluid dat de mannen hoorden en niet mochten aanraken.

Charlene’s hand ging tussen haar dijen. Eerst langs de natheid, dan twee vingers naar binnen, palm omhoog, duim op haar clit zoals zij had gevraagd. “Harder,” zei de buurvrouw in haar mond. Charlene neukte haar met haar hand, niet zoeken, vullen, duim in kleine cirkels. De buurvrouw stak twee vingers in Charlene, lager, waar ze open was, glijmiddel en sperma nog in haar. “Mag dit.” “Ja. Niet krommen alsof je iets moet vinden. Gewoon. En mijn pik mag je vastpakken als je een hand over hebt. Niet allebei als je daardoor onhandig wordt.”

Zij werd onhandig en deed het toch. Eén hand in Charlene, de andere om haar pik, nat van voorvocht, trekkend in hetzelfde tempo als Charlene’s vingers in haar. Hun monden bleven. Speeksel op de deken. Charlene’s pruik scheef. De buurvrouw kwam het eerst, nat over Charlene’spalm, een kreun in de zoen, heupen die doorwilden. “Niet stoppen. Nog. Ik ben te gevoelig en ik wil het toch.” Charlene ging langzamer, niet eruit. De buurvrouw neukte haar met twee vingers tot Charlene’s dij spande. “Daar. Mijn pik erbij, harder, anders kom ik niet.” Zij trok harder. Charlenekwam over haar buik, warm, een samentrekking om die vingers, tong nog in haar mond, een vloek die geen naam had.

Ze zoenden daarna zonder handen, zoals Charlene had gezegd dat het einde moest zijn. Zacht, dan nog een keer hard, omdat de buurvrouw lachte en zei dat zacht na hard een leugen voelde. “Genoeg,” zei Charlene. “Mijn hand krimpt. Jij bent nat tot op de deken. De mannen hebben gekeken. Dat was de afspraak. Thee. Gordijn dicht. Morgen de container, spijkerbroek, goedendag als jullie het eerst zeggen. Dit vertelt niemand aan een zus.”

Ik belde Esther terwijl de vrouwen nog op de deken lagen. Esther komt uit Rotterdam, tgirl en is een van Charlene’s beste vriendinnen. Ze nam meteen op. “Gangbang. Charlene, de buren en ik. Je mag nee zeggen.” Zij: “Ja. Ik zit in de lobby. Charlene heeft me geappt voor ze wenkte. Tien minuten. Ik bel niet aan. Ik ben gespoeld, schoon en ik ruik heerlijk. Ik wil heel lang en diep jullie gaan pijpen. Zeg dat de deur open is.”

Charlene hoorde het. “Voor het geval jullie alleen wilden kijken. Mond eerst, dat kan ze beter dan ik. Kont alleen als zij het zegt.”

Esther kwam binnen en werd door Charlene gezoend in de gang van de hotelkamer, tong, niet netjes. De buurvrouw erbij, waardoor Charlene ruimte maakte. “Jullie smaken naar elkaar. Waar kniel ik,” zei Esther.

Zij nam mij eerst. Kop, tong eronder, dan diep, hand om de basis, geen hoest de eerste keer, wel de tweede, terug, opnieuw. “Ik kan dit. Nu hij.” De buurman, zelfde mond, kin nat, ogen omhoog. Wissel tot wij hard waren en haar kaak zei nog één ronde. Charlene en de buurvrouw zoenden haar als ze losliet, tong over haar lip, een lach met z’n drieën.

“Nu neuken. Handen en knieën. Eerst jij. Dan hij. Niet tegelijk. Span ik, dan stoppen. Charlene, mijn pik, jij weet waar.” De buurman wachtte. Charlene trok Esther af, duim onder de eikel. De buurvrouw zoende haar terwijl ik neukte, tot Esther zei wisselen. “Harder mag. Een vloek is pas stop als ik stop zeg. Dit is geen stop.” Zij kwam over Charlene’s hand, trok om hem heen, kreun in de andere mond. Ik kwam op haar onderrug omdat ze omkeek. Hij kwam in haar. Het liep eruit. Tissue te laat. “Warm ontvangen. Letterlijk. Thee. Geen zus. Geen foto. Trein over een uur, tenzij de bank ook voor mij is.”

Charlene: “Bank is van hem, als hij blijft. Jij bij mij in bed als je wilt. Mijn kaak is op, de jouwe ook bijna.” Esther dronk water, veegde haar kin, en zei dat de lobby een betere wachtkamer was geweest dan ze had gedacht.

Esther dronk het water op en keek naar de klok, niet naar de deken. “Trein haal ik als ik nu ga. Samen in bed is lief, maar toch een nacht die ik niet heb uitgelegd aan huis. Ik wil wel je mond nog, Charlene, kort, niet diep.”

Charlene zoende haar, tong, langzamer dan in de keuken, zonder vingers. De buurvrouw veegde Esther’s kin af met een tissue en lachte. “Je hebt lipstick van niemand meer. Alleen ons.” Esther nam mij nog één keer in haar mond, alleen de kop, hand om de rest, tot ik zei dat het niet hoefde af. “Dan niet, bewaar het. Ik heb genoeg geslikt voor vandaag.” Ze trok haar jas dicht tot de keel, pruik recht, en zei op de drempel: “Wat er morgen gebeurt is jullie zaak. Ik woon in Rotterdam. App me als er een tweede keer is, niet als er een zus langskomt.” Bij de deur kuste Esther me op de mond. “Doe mij een plezier, app me als jullie hier weg gaan. Ik wil gewoon weten hoe jullie het vonden wat we deden. De rest weet ik. Mijn keel ook,” zei Esther.

De buurman en de buurvrouw gingen ook terug naar hun kamer. Hij groette niet. Zij wel, zacht, “welterusten”, alsof het een gewone avond was geweest. Charlene deed de grendel van de kamerdeur niet dicht. De deken bleef in de kamer, op een stoel, met de vele sperma vlekken erop.. Nu eerst thee, en jij op de bank als je blijft.”

De mok stond ’s ochtends nog op de reling. Charlene zag het vanuit de kamer al dat ik met de buurman aan het praten was, napraten over de wilde nacht. Beide genoten van elkaars bevindingen hoe geil we het vonden.

Charlene was in de kamer bezig om op te ruimen en zorgde dat het bedlinnen weer fatsoenlijk eruitzag. “Esther appte. Trein gehaald. Kaak moe. Geen foto gevraagd. Goed.” Ze zette de telefoon om. “Zondag Tgirl-party. Ik ga. Jij gaat niet mee, hoorde ik van Esther.” “Klopt, André en ik hebben een afspraak in Arnhem bij een vriendin van ons. Niet om koffie te drinken.”

Ik dronk de koffie. Charlene keek naar het balkon, leeg nu, en zei: “Als hij groet bij het balkon, groet ik terug. Als zij groet, ook. Als niemand groet, weet ik genoeg en toch niets.”

De mok wel, klein, op de reling, tot de wind hem niet omver kreeg.