Sexverhalen

Je moet je registreren of inloggen om een verhaal te kunnen plaatsen.

• 18-09-26 - robtstvlover

  Les in de cinema

  Ik ben Mr Rob Naoki. Meester en trainer van subs en sissy’s. Ik zoek geen romance wanneer ik de deur uitga. Ik zoek geile seks en gehoorzaam vlees dat ik kan dresseren. Ik ben dol op shemales, trannys, t-girls, sissyboys, travestieten, femboys, ladyboys en alles wat daartussen zit. In de meeste gevallen beland ik in een seksbioscoop  waar ook pornofilms draaien.Eén regel geldt altijd: ik pijp niemand. En ik word niet geneukt. Mijn mond is voor bevelen. Mijn kont blijft van mij. Hun monden, hun keel, hun ster — dat is het oefenmateriaal.Deze middag was een speciale dag. Travestieten, t-girls, femboys. Ik betaalde de entree, knikte naar de jongen achter de balie, en liep naar binnen. Schoonmaakmiddel, rubber, tapijt, een wolk eau de toilette. Mijn broek zat al strakker.Ik ging naar de zaal waar de t-girlfilms draaien. Het zat vol. Mannen met jassen op schoot. T-girls in kant, jarretelles, hakken. Ik nam een stoel halverwege en keek als trainer die inventariseert.Vrij vooraan liep Mandy. Pruik, kanten panty, bh, geen slip. Haar meidenpik stond rechtop in het kant. Ze stopte bij een jonge vent, trok zijn broek naar beneden en nam zijn lul in haar mond. Hij snoof poppers, neukte haar keel en spoot haar vol. Mandy slikte, veegde haar mond af en liep terug alsof ze alleen water had gedronken. Talent. Nog geen meester boven zich.Toen kwam Chelsea binnen. Wit jurkje, jarretelles, kousen, lang haar, gouden ketting. Ik stak mijn hand op. Ze liep toe.“Chelsea,” zei ze.“Mr Rob Naoki. Meester. Trainer. Jij zegt sir.”Even stilte. “Sir.”Ik prees haar. Pakte haar been onder de zoom. Geen slip. Haar pik, precies goed, al hard. Zij wilde onderhandelen. Ik niet.“Knieën. Mond open. Jij pijpt. Ik niet.”Ze zakte. Ik deed mijn broek naar beneden. Haar lipstick om mijn lul. Te gretig. Ik tikte tegen haar kaak. “Langzamer. Tanden weg. Dieper.” Haar neus tegen mijn buik. “Jij slikt als ik kom.”Ik kwam in haar mond. Zij slikte. Duim over haar lip, weer naar binnen. “Netjes. Goed meisje. Volgende week. Zelfde setje. Dan neuk ik je. Ik pijp je niet. Ik laat me niet neuken.”“Ik kom, sir.”Wasbak. Huis. Condooms, glijmiddel, poppers klaarzetten.Een week later was Chelsea er weer, wit jurkje, mannen om haar heen. Ze had net een vent leeggezogen, hand onder haar mond tegen vlekken. Naast haar Manon: rood haar, korset, laarzen. Mandy vooraan in zwarte panty.Ik legde mijn hand op Chelsea’s schouder. “Speelzaal. Jij wordt geneukt. Niet ik. Monden klaar. Konten klaar. Niets in mijn mond. Niets in mijn kont.”Matras. Schommel. Kooi. Gloryholes. Darkroom.Chelsea op haar rug, jurk omhoog. Condome. Poppers, met mate. Ik duwde mijn eikel tegen haar ster, naar binnen, helemaal. “Jij wordt genomen. Jij dient. Zeg het.”“Ik word genomen, sir. Ik dien.”Ik neukte haar diep. Een hand zocht mijn kont. Ik sloeg de pols weg. “Niet mij.” De hand ging naar haar pik. Ik spoot het condoom vol.“Manon. Knieën. Mijn lul schoonzuigen.” Manon deed het. Nieuw condoom. Mandy in de schommel, panty opzij. Ik nam haar kont terwijl Manon Mandy’s lul zoog en Mandy een anonieme pik uit de muur pijpte. Ik kwam opnieuw.In de darkroom draaide ik elk gezicht weg dat mijn mond zocht. Elke pols die mijn aars zocht duwde ik naar hen. Mijn lul vond een mond die “sir” zei. Die mond kreeg hem. Slikte.Wasbak. “Volgende week, sir.”Meer avonden. Dezelfde wet.Mandy pijpte me tegen de automaat en slikte op bevel.Chelsea en Manon zoenden, namen om beurten mijn kop in hun mond. Ik zei wanneer. Chelsea slikte. Manon likte schoon.Chelsea in de schommel. Ik vingers met glijmiddel, geen tong op een pik. Ik in haar kont. Manon in haar keel. Mandy op haar lul.Mandy in de kooi. Ik eerste. Dan een ander, na mijn knik.Gloryhole: alleen mijn lul door het gat. Zelf knielde ik niet.Donderdag alleen Manon. “Knieën.” Zij slikte. Daarna neukte ik haar kont. “Zeg dat je mijn sissy bent.” Zij zei het. Haar pik mocht daarna pas in haar eigen vuist.Chelsea vroeg of zij mij mocht nemen. Nee. “Jij neukt hen. Jij neukt mij niet.” Beloning: mijn lul in haar keel, daarna in haar kont.Laatste nacht. Speciale avond. Mandy op haar knieën vooraan in de zaal, mijn lul in háár keel, publiek. Zij slikte. Speelzaal: ik in Chelsea, Mandy op mijn ballen, Manon in Chelsea’s hand, niet in mijn gezicht. Daarna Manon van achteren, haar pik in Chelsea’s mond. Darkroom: alleen keel die sir zei.Spiegel. Lipstick op mijn kruis, niet op mijn keel van hun pik.Ik ben Mr Rob Naoki. Meester. Trainer van subs en sissy’s. Ik pijp niemand. Ik word niet geneukt. Ik train. Ik neem. Mandy, Chelsea en Manon knielen, slikken, spreiden en komen wanneer ik het toesta.Ik steek mijn hand op. Zij knielen. De film draait. Mijn broek gaat open. Hun mond gaat open. Ik neuk. Zij slikken. Volgende week.Klaar.Ik wil het preciezer. Anders lijkt het alsof één regel het hele vlees van de avond weghaalt. Dat doet hij niet. Hij haalt alleen míjn mond van hun lul en hun lul uit mijn kont. De rest blijft nat.De parkeerplaats was te klein. Tas: condooms, glijmiddel, poppers, doekjes. Ik ben te lang meester om te doen alsof ik toevallig langsloop. Achter de balie een poster van een ladyboy. De jongen met het neusringetje kende mijn gezicht. “Achteraan links.” Ik betaalde. Langs dildo’s, pompen, pruiken. Een sissy paste rode lakschoenen. Ik knikte. Geen les. Nog niet.Derde zaal. Scherm te groot. Geluid te hard. Blonde t-girl op handen en knieën op film, lul hangend, een vent in haar kont. In het echt rook het naar parfum en open broeken.Mandy liep alsof de zaal een catwalk was. Kant. Bh. Pruik. Pik een donkere vlek in de panty. Ze streelde in het voorbijgaan iemands open kruis. De knul die ze koos was begin twintig, lul te groot voor zijn lijf. Haar mond ging eromheen of het eten was. Poppers rond. Zaad in haar keel, een deel op de panty. Iemand klapte. Ik sloeg op in mijn hoofd: die keel kan ik gebruiken. Die keel gaat om mij.Chelsea brak de zaal. Wit in een kamer vol zwart. Ketting in de halsgroef. Naad van de kous recht. Toen ze “sir” zei, zakte er iets in haar schouders dat ik beloon met aandacht.Tussen mijn knieën werkte ze te snel. Subs doen dat: bewijzen. Bewijzen maakt slordig. Ik hield haar stil met twee vingers op haar kruin. “Adem. Lippen. Dan pas diepte.” De tweede keer nam ze me tot de basis zonder tanden. Goed. Mannen keken. Publiek is een hulpmiddel. Wie slikt terwijl anderen toekijken, slikt later ook als ik alleen “nu” zeg.Haar eigen pik klopte tegen niets. Ik verbood haar hand. Eerst mijn zaad. Haar orgasme is huiswerk voor later. Toen ik kwam, hield ik haar hoofd tot ze alles had. Prees haar. Prezen is een riem die niet knelt en toch stuurt.Thuis waste ik niets aan zaad op mijn broek; er zat alleen haar speeksel. Ik kwam in de douche in mijn vuist op het beeld van haar knieën, niet op het beeld van haar lul in mijn gezicht. Dat beeld gebruik ik niet. Dat is hun werk.De tweede avond: Chelsea nog vol van een ander toen ik aankwam. Prima. Een sissy die slikt voor de zaal is al warm. Mijn hand op haar schouder was geen troost. Het was ophalen.In de speelzaal zette ik de hiërarchie hardop. Manon, lager, harder, laarzen, dacht een seconde dat zij de toon zou zetten. Haar wenkbrauw ging omhoog. Mijn zin over mijn mond en mijn kont haalde die wenkbrauw naar beneden. Goed. Wie met mij meester wil spelen, speelt dat met hen, niet met mij.Chelsea’s ster nam me. Ik praatte. “Kijk. Dien. Niet wegdraaien.” Haar mannenkut klemde. Poppers bij haar, niet tot ik slordig word. Een vreemde hand op mijn gat. Nee. Duidelijk. De hand naar haar pik. Ja. Ik kwam in latex. Condome dicht. Volgende mond: Manon, schoonzuigen. Niet omdat ik haar pik wilde. Omdat mijn lul schoon en nat de schommel in moest.Mandy in de lussen. Kont als een open les. Ik nam haar. Zij pijpte de muur. Manon zoog Mandy. Ik stootte tot de ketting van de schommel zong. Tweede condoom vol.Darkroom is een zeef. Alles wat mijn gezicht zoekt, gaat naar hen. Alles wat mijn aars zoekt, gaat naar hen. Wat “sir” zegt, krijgt mijn lul. Eenvoudig systeem. Werkt.Ik ken intussen hun zaad van zien, niet van slikken. Chelsea komt dun over kunstleer als ik haar aftrek tijdens het neuken. Manon weinig, zout, over een kruk als ik het toestaa. Mandy veel, plots, in iemands keel of in haar panty. Mijn zaad kennen zij van slikken. Dat is de richting.Mandy tegen de automaat. Vraag netjes. Knieën. Keel. Slikken. Tong als bewijs. Geen ruilpijp. Geen “nu jij”. Wie “nu jij” zegt, is klaar voor die avond.Twee monden op mijn kop terwijl zij zoenen. Mooi beeld. Mijn hand in twee kapsels. Commando. Slik. Lik schoon. Klaar.Kooi. Mandy vast. Ik eerste lul in haar kont. Anderen na toestemming. Zij komt tegen metaal. Ik prees. Metaal is een goede leraar.Gloryhole alleen als gever. Mijn lul door het schot. Mond aan de andere kant. Klaar. Ik loop niet rond om zelf te knielen. Dat is hun circuit.Manon op donderdag. Weinig volk. Zij dacht misschien aan omwisselen. Ik gaf knieën. Keel. Daarna haar kont, laarzen wijd, korset in mijn vuisten. “Mijn sissy.” Zij herhaalde. Haar pik beloond met haar eigen hand, niet met mijn mond.Chelsea’s wens om mij te nemen. Nee. Helder. Tranen niet nodig, begrip wel. Zij neukte Mandy diezelfde avond onder mijn toezicht. Ik stond erbij, broek open, Mandy’s mond af en toe naar mij gestuurd tussen stoßen door. Iedereen begreep de pijl.Telefoon in de speelzaal. Mandy sloeg de pols weg voordat ik het hoefde. Goede sissy. Les gaat niet de deur uit.Te laat komen. Chelsea vol. Houden. Geen lul in iemand. Mijn stijve pik tegen haar dij als feit, niet als eis. Stoppen is ook bevel.Laatste speciale nacht. Publieke keel: Mandy. Mijn naam niet nodig, sir wel. Slikken onder het scherm. Applaus. Daarna Chelsea genomen, Mandy aan mijn balzak — likken mag, daar zit geen pik van hen in mijn mond. Manon in Chelsea’s vuist. Daarna Manon genomen. Darkroom volgens protocol.Wasbak. Lipstick om mijn schacht, afgeveegd. Hun make-up is mijn spoor. Hun lul laat geen spoor in mijn keel na, want die keel blijft leeg van hen.Ik raad deze winkel niemand af en niet aan. Ik zeg alleen hoe een meester hem gebruikt. Entree. Derde zaal. Hand opsteken. Knieën. Slikken. Matras. Condome. Ster. Stoßen. Schommel. Kooi. Gat in de muur als gever. Gordijn als zeef. Wasbak. Auto. Lade thuis met restjes latex. Vuist. Namen.Mandy. Chelsea. Manon.Ik ben Mr Rob Naoki. Meester en trainer van subs en sissy’s.Ik pijp niemand.Ik word niet geneukt.Ik kom terug.

• 18-09-26 - robtstvlover

  Ariel - Jij poseert niet maar .......... Je bent mijn muze.

  Lieve Ariel,Ik schrijf  dit verhaal niet om je een compliment te geven en ook niet om je naar de mond te praten. Ik schrijf het omdat ik er oprecht van overtuigd ben. Het is wat ik zie wanneer jij voor mijn camera staat en wat ik inmiddels van jou als mens, als vrouw, als vriendin en als minnares heb leren kennen. Je bent achtenzestig jaar. Je bent een transgender vrouw. Je bent fotomodel. Maar eigenlijk doen die woorden je tekort, stuk voor stuk, omdat geen van hen de volledige lading dekt van wat er gebeurt wanneer jij een ruimte binnenkomt en het licht je vindt.Jij poseert niet, Ariel. Jij bént het beeld.Zodra jij voor mijn camera staat, gebeurt er iets dat ik bij bijna niemand anders heb gezien. Je houding, je gezichtsuitdrukking, de manier waarop je beweegt en vooral de energie die je uitstraalt, vormen bijna vanzelf een beeld. Ik hoef jou nauwelijks te vertellen hoe je moet staan, kijken of bewegen. Jij voelt je lichaam, de ruimte en het moment. Daardoor krijg ik bij jou niet het gevoel dat ik naar ingestudeerde poses kijk. Wat ik zie is natuurlijk, krachtig en geloofwaardig. Het komt vanuit jouzelf.Wat jou voor mij werkelijk bijzonder maakt, is de vrijheid waarmee jij je lichamelijk kunt uiten. Je durft jezelf te laten zien. Je straalt daarbij geen schaamte uit en ik zie nauwelijks terughoudendheid. Je probeert niet iemand anders te spelen en je hoeft jezelf niet achter een houding te verbergen. Wat ik door mijn camera zie, ben jij. Daar zit voor mij jouw enorme kracht.Jouw uitstraling kan ik soms alleen maar omschrijven als een explosie van energie, kracht, overtuiging en levenslust. Je kunt uitgesproken zijn, speels, uitdagend, sexy, kwetsbaar of juist heel ingetogen. Maar welke kant je ook laat zien, ik geloof het. Je lichaamstaal vertelt vaak al een verhaal voordat ik de ontspanknop van mijn camera heb ingedrukt.En Ariel, jouw leeftijd doet daar voor mij absoluut niets aan af. Integendeel. Ik vind juist dat jij op je achtenzestigste iets laat zien waar veel mensen, ook mensen die tientallen jaren jonger zijn, moeite mee hebben: jezelf durven zijn en je lichaam niet voortdurend beoordelen vanuit de verwachtingen van anderen. Vrouwelijkheid, sensualiteit, creativiteit, uitstraling en zelfvertrouwen hebben voor mij geen leeftijdsgrens. Een lichaam hoeft voor mij als fotograaf niet jong of volgens maatschappelijke maatstaven perfect te zijn. Een lichaam moet iets kunnen vertellen. Een gezicht moet iets kunnen vertellen. Ogen moeten iets kunnen vertellen. En jij vertelt. Dat jij transgender bent, is vanzelfsprekend onderdeel van jouw levensverhaal en van de vrouw die je geworden bent. Het bepaalt voor mij niet jouw waarde als model en het bepaalt evenmin wat ik voel wanneer ik je aanraak. Wanneer ik door mijn zoeker naar jou kijk, zie ik bovenal een vrouw met levenservaring, karakter, kwetsbaarheid, lef, vrouwelijkheid en een enorme hoeveelheid energie. Ik zie borsten die door jaren hormonen hun eigen zachte, volle vorm hebben gekregen. Ik zie een hals met lijnen die ik wil kussen. Ik zie handen die weten wat ze doen. En wanneer de laatste stof valt, zie ik ook je lul, warm en levend tegen je dij, geen geheim en geen vergissing, maar een deel van hetzelfde lichaam dat ik fotografeer en dat ik begeer.Onze samenwerking heeft zich ontwikkeld tot iets waarin we elkaar creatief durven uit te dagen. Ons spel, onze weddenschappen en de prijs die daar soms tegenover staat, horen daar inmiddels gewoon bij. En ja, van de vijf weddenschappen heb ik er vier verloren. Dat zegt misschien ook iets over jouw vermogen om mij telkens weer te verrassen. Soms zijn onze ideeën spannend, sexy of erotisch. Soms komen ze voort uit fantasieën waarover we open met elkaar kunnen praten. Voor mij is het belangrijkste daarbij altijd dat we elkaar vertrouwen en dat we beiden bewust bepalen waar onze grenzen liggen.Juist die openheid maakt onze samenwerking bijzonder. We kunnen lachen, uitdagen, fantaseren, experimenteren en soms behoorlijk buiten de gebruikelijke kaders denken, terwijl respect voor elkaar overeind blijft. Sommige ervaringen die we samen hebben gehad, zijn me daarom bijgebleven. Niet alleen vanwege de spanning of het bijzondere karakter ervan, maar vooral vanwege jouw onbevangenheid. Een streetshoot, een onverwacht moment onderweg of een idee dat tijdens een gesprek ontstaat en uiteindelijk werkelijkheid wordt: jij kunt daar volledig in aanwezig zijn. Daar ontstaat voor mij creativiteit. Niet omdat iets per se gewaagd moet zijn, maar omdat jij bereid bent jezelf werkelijk te laten zien. Als fotograaf hoef ik jou daarom niet in een vorm te duwen. Mijn taak is juist om naar je te kijken, je te volgen en alert te zijn op dat ene moment waarop jouw blik, houding, beweging, licht en emotie samenvallen. En soms ben jij alweer met het volgende bezig terwijl ik nog denk: verdorie, dát had ik moeten vastleggen. Dat is voor mij kenmerkend voor jou. Jij geeft mij voortdurend beelden zonder dat je bewust een serie aangeleerde poses staat af te werken. Je persoonlijkheid beweegt mee met je lichaam. Daardoor fotografeer ik bij jou niet alleen een uiterlijk. Ik fotografeer Ariel. En intussen, bijna zonder dat we het ooit hardop een relatie hebben genoemd, fotografeer ik ook de vrouw die ik in bed ken, de vrouw die mijn naam zegt wanneer ze klaarkomt, de vrouw die mijn haar vastpakt wanneer mijn mond om haar lul sluit, de vrouw die haar kont opent voor mij omdat ze het wil en niet omdat het van haar verwacht wordt. Achter de vrouw die ik zo graag fotografeer, staat iemand die mij dierbaar is geworden. Jij bent voor mij niet alleen Ariel het model. Je bent mijn lieve vriendin. Dat betekent voor mij veel. Het vertrouwen dat tussen ons is ontstaan, zorgt ervoor dat we vrij kunnen zijn in onze creativiteit. Dat we elkaar kunnen uitdagen, maar ook kunnen zeggen wanneer iets niet goed voelt. Dat we serieus kunnen zijn en vijf minuten later verschrikkelijk kunnen lachen. Dat persoonlijke vertrouwen zie ik uiteindelijk ook terug in onze foto’s, en ik voel het in hoe je benen opengaan wanneer ik tussen hen kniel. Wanneer ik jou fotografeer, heb ik daarom geen behoefte om je jonger, mooier of anders te maken dan je bent. Ik wil juist vastleggen wat er daadwerkelijk voor mijn camera staat. Jou. Ariel. Achtenzestig jaar. Een transgender vrouw met een geschiedenis. Een vrouw die haar eigen weg heeft afgelegd. Krachtig. Vrij. Expressief. Zelfbewust. Vrouwelijk. Creatief. Sensueel. Eigenzinnig. En bovenal: levend.Ik wil dat je één ding werkelijk van mij aanneemt: alles wat ik hier schrijf, meen ik. Het is geen beleefd compliment. Het is mijn overtuiging. Wanneer jij voor mijn camera staat, hoef jij niet te vragen of je gezien mag worden. Je aanwezigheid zorgt ervoor dat je gezien wórdt. En misschien is dat uiteindelijk de beste manier waarop ik kan uitleggen waarom ik jou zo graag fotografeer, en waarom ik je zo graag neuk, kus, lik en vasthoud: Ariel, jij poseert niet voor mijn camera. Jij geeft mijn camera iets wat de moeite waard is om vast te leggen. En achter die camera staat niet alleen jouw fotograaf. Daar staat ook een vriend die ontzettend veel waardering heeft voor de vrouw die jij bent, en een minnaar die haar lichaam kent tot in de kleinste rilling. De middag waarop het kantelde, begon zoals zoveel van onze sessies. Het was laat in de winter, het licht was laag en schoon, en de studio rook naar koffie, warme lampen en jouw parfum. Jij kwam binnen met die donkerrode zijden jurk onder je jas, de jurk die bij elke stap tegen je dijen kleeft alsof de stof zelf verliefd op je is. Je kuste me op de mond, kort, als groet, en ik proefde lippenstift en koud buiten. Je deed je jas uit, hing hem over de stoel, en draaide je een keer om voor het raam alsof je het licht inspecteerde. “Gewoon beginnen,” zei je. “Niet te veel praten.” Ik begon. De eerste twintig minuten waren puur beeld. Jij met je gezicht naar het raam, één hand in je haar, de andere langs je hals. Jij op de stoel, benen over elkaar, jurk die opschoof tot het begin van je dij. Jij staand, gewicht op één been, de stof die zich tussen je benen spande. Ik hoorde mijn eigen sluitertijd als een tweede hartslag. Jij sloot even je ogen, ademde in tot in je buik, en toen je ze opendeed was er die blik die ik inmiddels herken als de jouwe: aanwezig, nieuwsgierig, een beetje speels en tegelijkertijd diep geaard. Ik zei bijna niets. Ik hoefde niets te zeggen. Jij voelde wanneer het licht beter werd, wanneer een schouder omhoog moest, wanneer een kin een millimeter naar links wilde. Het is geen techniek die je hebt geleerd uit een boek over poseren. Het is hoe jij in een kamer staat. Alsof je lichaam een instrument is dat je volkomen beheerst, ook nu je achtenzestig bent, ook nu je huid zachter is, ook nu er lijnen in je hals staan die ik mooier vind dan gladheid. Toen, zonder dat ik het vroeg, liet je de bandjes van je jurk van je schouders glijden. De stof zakte tot over je borsten. Jouw borsten zijn vol, zacht, met tepels die donkerder zijn geworden door de jaren en door hormonen, en die nu hard werden in de koele lucht. Je keek me aan terwijl je het deed. Niet uitdagend in de goedkope zin. Uitdagend in de zin van: kijk dan. Dit ben ik. Dit is het lichaam dat ik heb gemaakt, bewoond, verdedigd en nu aan jou laat zien. Ik fotografeerde nog drie frames. Toen zette ik de camera neer. Dat is het moment waarop fotografie stopt en iets anders begint. Iets dat we allebei al langer voelden maar waar we tot die middag nog een speelse afstand omheen hadden gehouden. De weddenschappen, de fles wijn, Truth or Dare, de gesprekken over fantasieën — het was allemaal voorbereiding geweest. Nu stond je daar, jurk tot je middel, ademhaling zichtbaar in je buik, en ik liep naar je toe. Mijn handen vonden je taille. Jouw huid is warm, iets losser dan in een tijdschrift, met de zachte plooien van een lichaam dat geleefd heeft. Ik kuste je hals, precies op die plek waar je parfum altijd blijft hangen, iets kruidigs en bloemigs tegelijk. Je zuchtte, een laag geluid, en je handen gingen in mijn haar. Niet voorzichtig. Stevig. “Ik wil je,” zei je. Simpel. Zonder versiering. Ik duwde de jurk verder naar beneden tot hij op de vloer lag. Je stond in hoge hakken, geen slip, je lul half hard tegen je dij, de eikel al donkerder, een glans van vocht aan de tip. Je schaamde je nergens voor. Je zette één hak opzij, rustte een hand in je zij, en wachtte terwijl ik keek. Ik keek lang. Ik wilde dat je dat voelde: dat kijken naar jou geen beoordeling is maar een vorm van aanraking. Mijn mond vond eerst je hals, dan je sleutelbeen, dan je borst. Ik nam een tepel tussen mijn lippen, zoog zacht, liet mijn tong eromheen draaien. Jij boog je achterover, steunde met één hand op de tafel achter je, en duwde je borst verder tegen mijn gezicht. Je andere hand ging naar beneden, vond de rits van mijn broek, opende die zonder haast maar ook zonder aarzeling. Je hand om mijn lul was droog en warm en zeker. Je wreef langzaam, van basis tot top, duim over de eikel, precies wetend hoeveel druk ik nodig heb. Ik beet zacht in je schouder. Jij lachte, dat lage, hese lachen van je. “Niet te snel,” fluisterde je. “Ik wil voelen hoe je naar me kijkt terwijl je me pijpt. En daarna terwijl je me neukt.” Ik ging op mijn knieën. Voor je. Mijn gezicht ter hoogte van je kruis. De studio was stil op het zoemen van een lamp na. Buiten schuurde een tram over de rails. Ik kuste de binnenkant van je dij, de zachte huid daar, een beetje losser, een beetje gevlekt, oneindig levend. Ik kuste hoger. Mijn neus tegen je balzak. De geur van je huid, van zeep, van opwinding. Toen likte ik van de basis van je lul helemaal omhoog, platte tong, tot over de eikel, en ik nam je in mijn mond. Eerst alleen de kop. Zuigend, tong eromheen, de gleuf zoekend. Jij legde een hand in mijn haar, niet duwend, alleen aanwezig. Ik ging dieper, slobberend, speeksel dat langs je schacht liep, mijn hand om de basis, masserend, mijn andere hand op je bil. Je was niet enorm, niet klein, precies jij: warm, geaderd, de huid zijdezacht over de hardheid eronder. Ik zoog langzamer, dan sneller, dan weer langzaam, en ik keek omhoog. Dat omhoogkijken is voor mij het hele punt. Ik wil jouw gezicht zien terwijl ik je pijp. Ik wil de rimpels bij je ogen, de open mond, de manier waarop je je onderlip tussen je tanden neemt wanneer het te veel wordt. Jij keek terug. Achtenzestig. Transgender. Vrouw. En je liet me niet wegkijken van wat je tussen je benen hebt. Je duwde het naar voren, dieper in mijn keel, en fluisterde: “Zo. Precies zo. Dat is van mij. En jij mag het hebben.” Ik pijpte je tot je adem hapte en je heupen een klein, circulair ritme kregen, hetzelfde ritme dat je gebruikt wanneer je voor de camera staat en doet alsof je alleen maar “een beetje beweegt.” Nu was het echt. Ik voelde je pulseren op mijn tong. Ik liet je niet komen. Ik trok me terug, een draad speeksel tussen mijn onderlip en jouw eikel, en kuste de tip alsof ik sorry zei. Je trok me omhoog. Je kuste me, diep, en je proefde jezelf in mijn mond. Je ging zelf door je knieën, elegant zelfs daarin, hakken nog aan, en nam míjn lul tussen je lippen. Je keek omhoog terwijl je het deed. Nat, langzaam, tot ik tegen je keel aan stootte en jij niet wegtrok. Je handen om mijn billen. Je liet me even neuken in je mond, precies zo lang als jij toestond, speeksel op je kin, lipstick een beetje uitgelopen. Toen stond je op.“Tafel,” zei je.Ik draaide je om, naar de grote tafel waar normaal de reflectiescreens staan. Je leunde voorover, billen naar me toe, rug hol, je lul hangend tussen je benen, zwaar en nat van mijn speeksel. Ik spreidde je. Likte je van achteren: over je balzak, omhoog over je perineum, naar je anus. Jij duwde je rug nog holler. Een zacht “ja” tegen het hout. Ik natte je met speeksel, duwde een vinger naar binnen, toen twee, zoekend, wijdend. Je was warm en strak. Ik kuste je bil terwijl mijn vingers in je bewogen, langzaam, tot je tegen mijn hand duwde. Toen ging ik in je.Langzaam. Centimeter voor centimeter, tot mijn buik tegen je billen lag. Jij haalde diep adem en liet hem weer los. “Blijf,” fluisterde je. Ik bleef. Voelde je om me heen knijpen, wennen, opengaan. Mijn handen om je heupen. Mijn voorhoofd even tegen je rug. De geur van je haar. De warmte van je kont om mijn lul.Toen begon ik te bewegen. Eerst langzaam, diepe stoßen, helemaal eruit tot alleen de eikel nog in je was, dan weer tot de basis. Jouw nagels in het tafelblad. Het geluid van huid op huid vulde de studio. Buiten reed opnieuw een tram voorbij. Niemand die het hoorde.“Harder,” zei je. Niet smekend. Bevelend, op die manier die alleen jij hebt: vriendelijk en onontkoombaar tegelijk.Ik neukte je harder. De tafel schoof een paar centimeter over de vloer. Jouw borsten plat tegen het blad. Ik boog over je heen, beet in je schouder, en pakte je lul van achteren vast. Ik wreef in hetzelfde ritme als mijn stoßen. Je kreunde, laag, en ik voelde je in mijn vuist dikker worden.“Kijk naar me,” zei ik.Je draaide je hoofd. Lippen open, ogen donker. Ik bleef je kont neuken en je lul aftrekken en je aankijken. “Jij poseert niet,” zei ik. “Jij geeft. Jouw kont geeft. Jouw lul geeft. Jouw gezicht geeft. Ik fotografeer een vrouw. Ik neuk een vrouw. Een transgender vrouw van achtenzestig die precies weet wat ze doet.”Je kwam de eerste keer zo. Je hele lichaam trok samen, je anus kneep ritmisch om mijn lul, en je spoot over de tafelrand, over mijn hand, in lange stoten. Het zicht daarvan raakte me harder dan welke pose dan ook. Ik hield het niet meer. Ik kwam diep in je, met een geluid dat ik zelf bijna niet herkende, pulserend, lang, terwijl jij mijn naam zei tegen het hout.Daarna lagen we een tijd op de bank, zwetend, de jurk ergens op de grond, mijn broek half aan. Jij streek met je vingers door mijn haar. Buiten werd het blauwer.“Zie je,” zei je zacht. “Ik poseer niet.”Nee. Dat doe je niet.Ik likte mijn vingers schoon, jouw zaad, en jij lachte omdat ik het zonder schaamte deed. “Nog een keer,” zei je na een tijd. “Maar nu wil ik jou voelen terwijl ik bovenop zit. Ik wil dat je naar mijn borsten kijkt. En naar mijn lul. Tegelijk. Alsof je een foto maakt die je nooit mag publiceren.” Ik ging liggen. Jij kwam over me heen, hakken nu uit, knieën naast mijn heupen. Je pakte mijn lul, die weer hard werd zodra je hem vasthield, en je liet je zakken, langzaam, je kont die me opnieuw innam. Het was dieper zo, zwaarder. Je handen op mijn borst. Je begon te bewegen, circulair eerst, dan op en neer. Je eigen lul stond tussen ons in, tikte tegen mijn buik, liet een spoor vocht achter. Ik hield je heupen vast en keek. Ik keek naar je gezicht vol lijnen en leven. Naar je hals. Naar hoe je borsten bewogen. Naar de zachte huid van je buik. Naar de plek waar we verbonden waren. Naar jouw lul die met elke beweging tussen onze lichamen gleed. Jij kwam zo, zittend op me, met kleine, gecontroleerde bewegingen die steeds onregelmatiger werden tot je trilde en opnieuw over mijn buik spoot. Ik kwam in je terwijl je nog kneep, beide handen in je zij, omhoogduwend alsof ik je wilde vasthouden in dat moment. We bleven zitten tot het ongemakkelijk werd. Toen lachten we, die gekke, bevrijde lach die we altijd hebben na iets dat nét over de rand is. Jij veegde mijn buik schoon met de binnenkant van je pols, kuste de plek, en zei: “Dat bewaar je. Niet op een geheugenkaart. Hier.” Ze tikte tegen mijn voorhoofd. De dagen erna fotografeerde ik je alsof er niets was veranderd, en alles was veranderd. Je kwam in een zwart pak, in een witte blouse die te open stond, in een badjas, in alleen maar oorbellen. Ik maakte beelden van je handen, van je mond, van de plek in je hals waar ik de dag ervoor had gebeten. Tussen de shots door kuste ik je. Soms ging je op de kruk zitten, spreidde je benen en duwde mijn hoofd naar beneden zonder een woord. Ik pijpte je tussen twee belichtingen door, slordig, snel, tot je in mijn mond kwam en ik doorslikte terwijl de lampen nog warm waren. Daarna veegde je mijn lippen af met je duim en zei: “Volgende set. Alsof er niets is.”Er was wél iets.De avond van de wijn begon bij jou thuis. Donkere bank, lage lamp, een fles die we niet zouden leegdrinken omdat we allebei wisten dat de wijn een voorwendsel was. Jij droeg alleen een oversized overhemd van mij, knoopjes half open, niets eronder. Wanneer je je benen optrok, zag ik je lul liggen, zacht eerst, toen langzaam voller naarmate het gesprek vuiler werd. Truth or Dare. Jij begon.“Truth,” zei ik.“Wat wil je vanavond met me doen dat we nog nooit hebben gedaan?”Ik keek je lang aan. “Ik wil je mond neuken tot je speeksel op je borsten loopt. Ik wil daarna je kont neuken terwijl je uit het raam kijkt. En ik wil hardop zeggen wat je bent terwijl ik het doe. Niet als belediging. Als iets dat ik mooi vind.”Jij glimlachte. “Dare geaccepteerd. Maar jij eerst. Dare.”Je dare voor mij was dat ik mijn kleren uitdeed en voor je bleef staan terwijl jij alleen keek, vijf minuten lang, zonder aanraken. Het was erger dan seks. Jouw blik over mijn borst, mijn buik, mijn lul die vanzelf hard werd onder dat kijken. Jij zei niets. Alleen aan het eind: “Zo kijk ik ook naar je wanneer jij denkt dat je alleen aan het fotograferen bent.”Toen was het mijn beurt om te nemen wat ik had gevraagd.Ik zette je op je knieën op het tapijt. Je mond open, handen op je bovenbenen, overhemd open zodat je borsten vrij waren. Ik schoof mijn lul tussen je lippen. Langzaam eerst, toen dieper, tot je ogen waterig werden en speeksel langs je kin naar je borsten liep. Je keek omhoog. Vrouw. Achtenzestig. Lipstick. Mijn lul tussen je lippen. Je gagde zacht en bleef. Ik hield je hoofd vast, niet grof, wel zeker, en neukte je mond in een rustig ritme. Het geluid was nat. Jouw hand ging naar je eigen lul en wreef mee. “Niet komen,” zei ik. “Nog niet.”Je knikte, mijn lul nog in je mond, en liet je hand los. Ik zette je overeind voor het grote raam. Beneden de straat, een fietser, iemand met een hond, het oranje van een lantaarn. Jij leunde voorover, handen tegen het glas, overhemd omhooggeschoven over je rug. Ik ging eerst weer op mijn knieën achter je, spreidde je billen, likte je daar waar je alweer open was van eerder, van je balzak helemaal naar je anus, weer terug. Jij duwde je rug hol. Ik spuugde in mijn hand, wreef het tussen je billen, zette de eikel tegen je opening en schoof naar binnen. Van achteren voelt het anders. Dieper, voller. Jouw binnenste nam me op alsof het me verwachtte. Ik pakte je heupen, duwde tot ik helemaal in je zat, en begon te bewegen. Elke stoot duwde je een stukje verder tegen het raam. Je adem besloeg het glas. Je lul tikte tegen de koude ruit. “Je ziet eruit,” zei ik tegen je oor, precies zoals beloofd, “alsof je precies weet wat je doet. Alsof je lichaam dit al jaren oefent zonder dat iemand het zag. Je billen zijn zacht en vol en ze bewegen elke keer dat ik in je ga. Je rug is sterk. Je nek… god, Ariel, je nek wanneer je je hoofd opzij draait om me aan te kijken terwijl ik je neuk.” Je keek inderdaad om. Lippen open, ogen donker. “Ik neuk een transgender vrouw,” zei ik, stotend. “Ik neuk Ariel. Achtenzestig. Ik voel haar lul tegen het raam tikken elke keer dat ik naar binnen ga. Ik voel hoe haar kont me vasthoudt. Ik zie haar borsten tegen het glas. En ik vind haar het mooiste wat ik ooit voor een camera of in een bed heb gehad.” Je kwam met je voorhoofd tegen het raam, een laag, lang geluid, en je knijpende binnenste trok mijn eigen orgasme mee. Je zaad liep tegen het glas, dik, langzaam. Ik bleef in je terwijl ik kwam, diep, pulserend, mijn buik tegen je billen. We bleven zo staan tot het ongemakkelijk werd. Toen lachten we weer. Je veegde het raam niet meteen schoon. “Laat het zitten,” zei je. “Morgen denk ik: dat hebben wij gedaan. In mijn eigen huis. Met de stad eronder.” We dronken nog een glas, naakt op de bank, jouw hoofd op mijn schouder, jouw lul zacht in mijn hand alsof ik hem bewaakte. Je praatte over vroeger, niet lang, niet zwaar. Over de eerste keer dat je als vrouw een studio inliep en iemand je mevrouw noemde zonder te aarzelen. Over hoe lang je je lichaam hebt moeten onderhandelen met de wereld. Ik luisterde en wreef langzaam, niet om je weer hard te maken, alleen om te zeggen: ik ben hier. Je werd toch weer hard. Ik ging op mijn knieën tussen je benen en zoog je rustig, bijna lief, tot je met een zucht in mijn mond kwam, minder heftig, des te intiemer. Ik slikte. Jij streek over mijn kaak. “Jij doet dat alsof het normaal is,” fluisterde je. “Het is normaal,” zei ik. “Het is jou.” De streetshoot was een week later. Jij had de weddenschap gewonnen, opnieuw, en de inzet was dat we zouden fotograferen op straat met onder je jas niets dan huid. Lange jas, laarzen, een sjaal. Onder de jas je naakte lichaam, je lul tegen de voering, je tepels die hard werden van de kou. We liepen door een stille buurt aan het water, laat in de middag. Ik fotografeerde je tegen een blinde muur, bij een steiger, in een deuropening. Elke keer wanneer een voorbijganger naderde, trok je de jas dichter. Elke keer wanneer ze voorbij waren, opende je hem een spleet, genoeg voor mijn lens, genoeg om me gek te maken. In een steeg tussen twee containers stopte je me. “Nu,” zei je. “Hier.” Ik ging op mijn knieën op het koude steen, duwde de jas open, en nam je in mijn mond terwijl mensen twintig meter verderop voorbijliepen. Jij hield de jas dicht aan de voorkant, alleen mijn hoofd eronder, en je ademde stil. Je was al hard van het lopen, van het geheim. Ik zoog je slordig, speeksel, koude lucht op mijn gezicht, de geur van steen en jouw huid. Je kwam bijna. Ik liet je los. Je draaide je om, handen tegen de muur, jas omhoog in je rug. Ik spuugde in mijn hand, wreef tussen je billen, en neukte je kont daar, staand, snel, diep, een beetje wanhopig omdat we elk moment ontdekt konden worden. Het gevaar maakte alles scherper. Jouw lul bungelde, hard, en je kwam stil, tanden op je eigen hand, zaad tegen de muur. Ik volgde, stotend, mijn mond tegen je schouder, komend in je terwijl een auto voorbijreed. We bleven een paar seconden zo, verbonden, ademend. Toen schoof je de jas omlaag, draaide je je om, kuste me, en zei: “Volgende locatie.” Onder de jas waren je dijen nat. Ik voelde het wanneer mijn hand even naar binnen ging, zogenaamd om je jas recht te trekken. Mijn vingers vonden zaad, speeksel, de hitte van je huid. Jij keek voor je uit alsof we over het weer praatten. Thuis, die nacht, was het langzamer. We douchten samen. Ik waste je rug, je borsten, je lul, je kont, zorgvuldig, alsof ik een afdruk van de dag wegwaste en tegelijk bewaarde. Jij waste mij. In bed lag je op je zij, ik achter je, mijn lul tussen je billen, niet meteen naar binnen, alleen glijdend. Mijn hand om jouw lul. We bewegingen als één traag dier. Op een gegeven moment schoof ik wél naar binnen, nog steeds van opzij, lepelend, diep en lui. Je zuchtte mijn naam. Ik wreef je langzaam af. We kwamen bijna tegelijk, zonder schreeuw, zonder haast, alleen adem en nattigheid en de wetenschap dat er niemand anders in dit bed hoorde. Er waren meer middagen. Meer avonden. Meer ochtenden waarop je nog sliep en ik naar je keek zoals ik naar een beeld kijk dat ik niet wil verpesten met een sluitertijd. Jouw mond open. Een borst ontbloot. Je lul zacht op je dij. De rimpel bij je oog. De vlek op je handrug. Alles waard om te bewaren. Op een dinsdag fotografeerde ik je in wit linnen. Het licht was hard. Jij zweette licht in je hals. Tussen twee rolls door ging je op tafel zitten, spreidde je knieën en zei: “Lik me. Niet mijn lul. Achter.” Ik deed wat je vroeg. Mijn gezicht tussen je billen, tong plat, cirkelend, duwend, tot je hand in mijn haar klemde en je lul tegen je buik klopte zonder dat ik hem aanraakte. Je kwam zo, alleen van mijn tong in je kont, een stoot zaad over je eigen buik. Ik likte dat ook weg. Jij lachte schor. “Jij bent viezer dan je camera.” “Mijn camera liegt nooit,” zei ik. “Ik ook niet.” Op een donderdag won jij weer een weddenschap. De inzet: jij mocht mij nemen. Thuis, op mijn bed, olie op je schacht, mijn knieën open, mijn gezicht in het kussen. Je was voorzichtig en zeker tegelijk. Jouw lul is niet de grootste ter wereld en dat is precies goed. Ik voelde je eikel, dan meer, dan alles. Jij boog over me heen, je borsten tegen mijn rug, je mond tegen mijn oor. “Adem,” zei je. Ik ademde. Je bewoog. Het brandde zacht, toen niet meer, toen was het vol en raar en intimiderend mooi. Jij neukte me langzaam, jouw hand om mijn lul, en je praatte. “Dit is ook van mij. Jouw kont. Jouw adem. Jij laat een transgender vrouw van achtenzestig je neuken en je wordt er hard van. Zeg het.” Ik zei het. Tegen het kussen, toen harder. Jij kwam in me, stotend, een laag geluid, en je bleef liggen tot je zacht werd. Daarna draaide je me om, pijpte me tot ik over je tong kwam, en kuste me met mijn eigen smaak in je mond. Ik sliep die nacht met mijn gezicht tegen je buik. Jouw vingers in mijn haar. Ergens in het donker zei je: “Mensen denken dat een lichaam als het mijne uitleg nodig heeft. Jij vraagt geen uitleg. Dat is waarom ik mijn kleren voor jou uittrek.” Ik kuste je buik. “Ik vraag wel. Maar niet om het recht te zetten. Alleen om het beter te kunnen zien.” Soms zijn onze ideeën spannend, sexy of erotisch. Soms komen ze voort uit fantasieën waarover we open met elkaar kunnen praten. We hebben gepraat over vastbinden en het niet gedaan. We hebben gepraat over iemand erbij en het niet gedaan. We hebben gepraat over buiten in het volle licht en het wél gedaan, een keer, in jouw tuin, laat, jij voorover op de tuinbank, ik in je kont, een buurman ergens achter een haag die niets merkte of alles, wij die het risico namen omdat jij zei: “Ik wil voelen dat de lucht op mijn lul staat terwijl jij in me zit.” Ik deed het. De tuinbank kraakte. Een merel schreeuwde. Jij kwam in het gras. Ik kwam in jou. We gingen naar binnen alsof we alleen maar wijn hadden gedronken. Als fotograaf hoef ik jou niet in een vorm te duwen. Mijn taak is om naar je te kijken, je te volgen en alert te zijn op dat ene moment waarop blik, houding, beweging, licht en emotie samenvallen. In bed is mijn taak hetzelfde. Ik volg. Ik kijk. Ik ben alert op de rilling in je dij, op de manier waarop je adem stokt, op hoe je lul trilt vlak voordat je komt, op hoe je kont me binnenlaat wanneer je het werkelijk wilt. Soms ben jij alweer met het volgende bezig terwijl ik nog denk: verdorie, dát had ik moeten vastleggen. Een blik over je schouder. Een hand die je eigen tepel vastpakt terwijl ik je pijp. De manier waarop je lacht met mijn lul nog in je. Dat is kenmerkend voor jou. Jij geeft voortdurend beelden zonder dat je een serie aangeleerde poses afwerkt. Je persoonlijkheid beweegt mee met je lichaam. Daardoor fotografeer ik bij jou niet alleen een uiterlijk. Ik fotografeer Ariel. Ik neuk Ariel. Ik houd Ariel. Technische perfectie alleen raakt mij niet. Een foto waarop iemand werkelijk aanwezig is, doet dat wel. Een lichaam waarin iemand werkelijk aanwezig is terwijl ik het neuk, doet dat nog meer. En jij bent aanwezig. Je durft ruimte in te nemen. Je durft je lichaam te gebruiken om gevoel, kracht en energie zichtbaar te maken. Je kunt krachtig zijn zonder je zachtheid kwijt te raken. Je kunt sexy zijn zonder dat je daardoor iemand anders hoeft te spelen. Je kunt kwetsbaar zijn zonder zwak te worden. Je kunt een lul hebben en vrouw zijn zonder die twee dingen tegen elkaar uit te spelen. Dat kun je iemand nauwelijks leren. Daarom beschouw ik jou als een uitzonderlijk goed model. Niet omdat jij aan een traditioneel schoonheidsideaal zou moeten voldoen, maar juist omdat jij daar helemaal niet afhankelijk van bent. Jij hebt iets wat voor mij veel belangrijker is: authenticiteit. En authenticiteit is ook dit: jouw zaad op mijn tong. Jouw kont om mijn lul. Jouw stem die zegt dat het goed is, dat het meer mag, dat het langzamer moet, dat ik moet blijven. Ik wil vastleggen wat er daadwerkelijk voor mijn camera staat. Jou. Ariel. Achtenzestig. Een transgender vrouw met een geschiedenis. Een vrouw die haar eigen weg heeft afgelegd. Krachtig. Vrij. Expressief. Zelfbewust. Vrouwelijk. Creatief. Sensueel. Eigenzinnig. En bovenal: levend. Wanneer jij voor mijn camera staat, hoef jij niet te vragen of je gezien mag worden. Je aanwezigheid zorgt ervoor dat je gezien wórdt. Wanneer jij voor mij opengaat, hoef je niet te vragen of je aangeraakt mag worden. Je aanwezigheid zorgt ervoor dat ik het doe. En misschien is dat uiteindelijk de beste manier waarop ik kan uitleggen waarom ik jou zo graag fotografeer, en waarom ik steeds weer mijn kleren uittrek wanneer jij dat wilt: Ariel, jij poseert niet voor mijn camera. Jij geeft mijn camera iets wat de moeite waard is om vast te leggen. Jij geeft mijn mond, mijn handen en mijn lul hetzelfde. En achter die camera staat niet alleen jouw fotograaf. Daar staat ook een vriend die ontzettend veel waardering heeft voor de vrouw die jij bent. Een man die je pijpt alsof het het meest vanzelfsprekende ter wereld is. Een man die in je kont komt en daarna je lul kust. Een man die je leeftijd, je geschiedenis en je lichaam niet uit elkaar trekt. Precies dát maakt jou voor mij zo bijzonder. Ik blijf kijken. Ik blijf volgen. Ik blijf je naam zeggen, in het licht van de studio en in het donker van de slaapkamer, tot je het gelooft omdat het waar is. De ochtend erna werd ik wakker van jouw mond. Niet abrupt, niet als een truc, maar als iets dat al een tijdje bezig was voordat ik het merkte. Het licht in jouw slaapkamer was grijs en zacht. Onder het laken voelde ik warmte, speeksel, de natte kring van je lippen om mijn lul. Ik tilde het laken op en zag je. Haar in de war, ogen halfdicht, mond bezig. Je keek omhoog toen je merkte dat ik keek, en je glimlachte om me heen. Dat gezicht, achtenzestig, met mijn lul tussen je lippen, is een beeld dat geen camera ooit beter zou maken. Ik legde mijn hand in je haar. Je zoog langzamer, dieper, een hand om de basis, de andere ergens op mijn dij. Ik kwam bijna te snel. Je merkte het en liet me los, kuste de eikel, wachtte, nam me weer. Toen ik kwam, slikte je zonder theater. Je veegde je mond af met de rug van je hand, kroop omhoog en kuste me. Ik proefde mezelf en de slaap in jouw mond.“Goedemorgen,” zei je.“Goedemorgen.”We bleven liggen. Jouw lul was hard tegen mijn heup. Ik nam hem in mijn hand, wreef lui, en vroeg of je wilde komen. Je knikte. Ik ging onder het laken en nam je in mijn mond zoals jij mij had genomen: langzaam, aandachtig, zonder haast om klaar te zijn. Je vingers in mijn haar. Je adem die sneller werd. Je heupen die een klein ritme zochten. Je kwam met een zucht die bijna een lach was, en ik slikte jou zoals jij mij had doorgeslikt. Daarna lagen we stil, nattigheid tussen ons, het huis dat nog sliep.Koffie in jouw keuken, jij in mijn overhemd, ik in je badjas. We praatten over de beelden van de dag ervoor, over een belichting die beter kon, over een muur die te druk was. Alsof we niet elkaars zaad hadden doorgeslikt. Alsof dat het normale was. En dat was het intussen ook. Die week fotografeerde ik je drie keer. Elke keer kantelde het weer, ergens, van werk naar huid. De eerste keer in een gehuurde zolder met dakramen. Jij in een lange zwarte rok en een korset dat je zelf had meegenomen, niet omdat je een rol wilde spelen, maar omdat de stof je middel zo vastpakte dat je adem anders werd. Ik fotografeerde je tegen de balken. Toen knoopte je het korset zelf los, langzaam, oogcontact, en je rok viel. Je had eronder niets aan. Je lul lag al half hard in het licht van het dakraam. Ik ging op mijn knieën op het ruwe hout en pijpte je tot je knieën trilden. Je hield je vast aan een balk. Stof in een streep zonlicht. Je kwam in mijn mond met een geknepen geluid, bang dat de buren het zouden horen, en die angst maakte het scherper. Ik veegde mijn mond af, zette je tegen de schuine wand, tilde een van je benen en duwde mijn vingers eerst, toen mijn lul, in je kont. Het was krap en droog tot ik speeksel gebruikte, toen glad. Je gezicht tegen het hout. Je lul tussen jou en de wand geklemd. Ik neukte je in een kort, diep ritme omdat we beiden niet lang meer konden. Je kwam opnieuw, minder zaad, meer rilling. Ik kwam in je en bleef staan tot mijn benen zeiden dat het genoeg was. De tweede keer was in mijn studio, bewust laat, bewust nadat ik de rolluiken had gelaten. Jij vroeg of ik je wilde fotograferen terwijl ik in je zat. Ik zei ja. We zetten een statief, een timer, een stoel. Jij op mijn schoot, rug naar de camera, mijn lul in je kont, jouw lul in mijn hand. Elke tien seconden een klik. Tussen de klikken door bewoog ik. Jij lachte. “Dit is het slechtste en het beste wat we ooit hebben gemaakt.” Na afloop keken we de beelden. Je gezicht was niet altijd scherp. Je lul was dat soms wel. Mijn hand om jou was een feit. We hebben die foto’s nooit gedeeld. Ze liggen in een map die alleen wij kennen, naast beelden van je handen en je mond en een steeg die niemand zou herkennen. De derde keer begon als mode en eindigde onder de douche. Jij had water over je make-up laten lopen omdat je zei dat perfectie je verveelde. Ik fotografeerde de strepen mascara, de natte blouse, de stof die aan je tepels kleefde, de contour van je lul onder de doorzichtige stof. In de douche van de studio, die eigenlijk te klein is voor twee, waste ik de make-up van je gezicht. Jij waste de gel van mijn handen. Toen ging je door je knieën onder de straal en nam je me in je mond terwijl het water over je haar liep. Ik kwam tegen je tong, bijna vallend. Jij stond op, zette mijn hand om je lul, en neukte mijn vuist tot je tegen mijn buik spoot, het water dat alles meteen wegwaste behalve de herinnering. Er is een avond geweest waarop we bijna ruzie kregen. Niet over seks. Over een beeld. Ik had je te netjes belicht, vond je. Te mooi in de conventionele zin. “Maak me niet jonger,” zei je. “Maak me niet glad. Als je mijn lul wegretoucheert of mijn rimpels of de plek op mijn heup, dan stop ik.” Ik beloofde het. Ik meende het. Diezelfde nacht neukte ik je van voren terwijl je op je rug lag, je benen over mijn schouders, je lul tussen ons in, en ik keek naar elke lijn in je gezicht terwijl ik stootte. Ik zei de dingen die ik zag. De plooi bij je mond. De zachte huid onder je kin. De aderen op je hand. De manier waarop je lul donkerder werd vlak voor je klaarkwam. Je huilde bijna, niet van verdriet, van gezien worden. Je kwam over je eigen buik. Ik likte het weg en kuste je. Truth or Dare is geen spel meer. Het is een taal. Op een vrijdag, weer wijn, weer de bank, zei jij “dare” voordat ik iets vroeg. Je dare aan jezelf, uitgesproken naar mij: je zou me in de keuken nemen, staand, zonder voorbereiding behalve speeksel, terwijl het avondeten aanbrandde. We hadden pasta opgezet. We vergaten de pasta. Jij draaide me naar het aanrecht, je hand in mijn nek, je andere hand die mijn broek naar beneden werkte. Je knielde kort, likte me open, stond op, zette je eikel tegen mij en duwde. Ik beet op mijn eigen arm. Jij fluisterde vies en teder door elkaar. De pasta verbrandde. De rookmelder ging af. We lachten half naakt terwijl jij nog in me zat, en daarna maakten we het af tegen de koelkast, jouw stoßen kort en diep, mijn lul in jouw hand, tot we beiden kwamen en de keuken naar rook en seks rook.We hebben het raam nog vaker gebruikt. Altijd jouw idee of het mijne, het maakt niet uit. Een keer bij daglicht, het risico groter, jij met je borsten en je lul tegen het glas, ik op mijn knieën achter je, mijn tong in je kont tot je tegen het raam spoot. Een keer ’s nachts, alleen de lamp van de straat, ik in je, mijn hand die je keel niet dichtkneep maar alleen vasthield, jouw stem die zei dat je het voelde tot in je tanden. De tuin is een terugkerend toneel. Jij hebt lavendel en iets dat naar munt ruikt. Op een warme avond lag je op een deken, naakt, een kussen onder je kont, en ik fotografeerde je eerst. Echt fotografeerde. Huid, schemer, een bij die te dichtbij kwam, jouw lach, jouw lul die in het gras een schaduw wierp. Toen legde ik de camera weg en nam ik je in mijn mond in de buitenlucht. Je handen onder je hoofd. Je keek naar de lucht terwijl je klaarkwam. Later ging ik in je kont, jouw benen open naar de avond, en een vliegtuig trok een streep terwijl ik stootte. Je zei: “Als ze het zien, zien ze een vrouw die geneukt wordt. Klaar.” Ik geloofde je. Er is een hotel geweest, één nacht, omdat jouw huis werd geschilderd en het mijne vol stond met nabewerking. Een kamer met een te groot bed en een spiegel tegenover. Jij zag de spiegel en glimlachte op een manier die ik ken. “Daar gaan we niets mee doen,” zei je, en deed er alles mee. Je zette me op de rand van het bed, ging op je knieën en pijpte me terwijl je naar onszelf keek. Toen ging je op het bed liggen, op je rug, knieën opgetrokken, en ik neukte je kont terwijl we beiden naar de spiegel keken. Jouw lul op je buik. Mijn buik tegen je billen. Jouw gezicht. Mijn gezicht. De vrouw van achtenzestig en de man die haar neukt. Je kwam over jezelf. Ik kwam in je. In de spiegel zag ik hoe je hand mijn arm vasthield alsof je viel. ’s Nachts werd je wakker en zocht je mijn mond. We hadden seks half slaap, langzaam, jouw lul in mijn hand, mijn lul in jou, geen woorden. In de ochtend bestelde je ontbijt en at je fruit van mijn vingers. Een aardbei tegen mijn onderlip. Jouw tong die het sap weglickte. Het was obsceen in zijn eenvoud. Ik kan de keren niet meer tellen dat ik je heb gepijpt. In de studio, in de keuken, in de auto eenmaal, op een parkeerplaats achter een bedrijventerrein, jouw stoel naar achteren, mijn hoofd in je schoot, een vrachtwagen die voorbijreed, jij die mijn haar vasthield en stil kwam. In de kleedruimte van een locatie waar we officieel alleen “portret” zouden doen. Op het toilet van een café, belachelijk, te krap, jouw rug tegen de deur, mijn knieën op vieze tegels, jouw hand voor je mond. Je kwam bijna niet van de stress en toen opeens wel, hard, en we moesten allebei lachen met jouw zaad in mijn keel. Ik kan de keren niet tellen dat jij mij hebt genomen. Minder vaak, niet minder waar. Jij houdt ervan om mijn gezicht te zien wanneer je naar binnen gaat. Jij praat. Niet altijd vies. Soms alleen: “Zo. Blijf. Adem. Goed.” Jouw borsten boven me. Jouw lul in me. Jouw leeftijd in je handen die mijn heupen vastzetten. Het is geen omkering van macht. Het is dezelfde vrijheid, andersom. Er is een middag geweest waarop we niets deed en dat het meest intieme was. Jij sliep op de bank. Ik werkte aan selecties. Af en toe keek ik op. Een voet. Een hand. De lijn van je hals. Je werd half wakker, stak je hand naar me uit, en ik kwam naast je liggen zonder iets te willen. Jouw lul tegen mijn been, zacht. Mijn mond op je voorhoofd. Zo’n uur. Toen stond je op en zette koffie alsof we een oud paar waren. Misschien zijn we dat intussen ook, op onze manier, zonder contract, met een camera tussen ons en een bed erachter. Mensen vragen soms, voorzichtig, hoe het is om met jou te werken. Ik zeg: ze poseert niet. Ze is aanwezig. Wat ik niet zeg: ze komt in mijn mond alsof dat een zin is die bij het lichtplan hoort. Wat ik niet zeg: ik ken de smaak van haar. Wat ik niet zeg: wanneer ze lacht met mijn lul nog in haar, is dat de enige review die ik nodig heb. Wat jou bijzonder maakt is niet dat je transgender bent. Het is ook niet ondanks dat je transgender bent. Het is de manier waarop jij weigert die twee zinnen tot een slogan te maken. Jij bent een vrouw. Jij hebt een lul. Jij bent achtenzestig. Jij staat voor een camera alsof de wereld alleen uit licht en adem bestaat. Jij laat je kont neuken tegen een raam. Jij kust mijn haar wanneer ik klaar ben. Al die zinnen zijn waar. Geen ervan schrapt de andere. Ik heb je gefotografeer in regen. Water op je jas, op je wimpers, op je mond. Onder de jas was je weer naakt omdat jij dat wilde. We schuilden onder een viaduct. Je hand in mijn broek. Mijn hand in jouw jas, om jouw lul, nat van regen en van jou. Je kwam in mijn hand, snel, verborgen, en kuste me met koude lippen. De foto’s van die middag zijn donker en raar en goed. Jouw mond is open. Iemand zou denken dat je alleen naar de regen kijkt. Ik heb je gefotografeerd in een stoel die te klein was, in een bed dat niet van ons was, tegen een muur vol graffiti, in een kerkportaal toen er niemand was, jouw idee, mijn hartslag in mijn keel. We hebben daar niet geneukt. We hebben alleen gekeken of we durfden. Je opende je jas een seconde. Ik maakte één beeld. Toen liepen we weg, hard lachend, en in de auto pijpte je me tot ik tegen het stuur moest bijten. Er zijn dagen dat we alleen werken. Echt werken. Licht, lens, huid, klaar. Jij drinkt thee. Ik kijk naar histogrammen. We raken elkaar niet aan. Die dagen zijn nodig. Ze maken de andere dagen niet minder waar. Ze maken ze scherper. Wanneer je aan het eind van zo’n dag toch je hand op mijn broek legt, is het geen automatisch gevolg. Het is een keuze. Jij kiest. Ik kies terug. Op een zondag kookte je voor me. Niets bijzonders. Soep, brood, wijn. Jij aan het aanrecht, ik die naar je kont keek in een jurk zonder slip. Na het eten ging je op tafel zitten tussen de borden, spreidde je benen en zei: “Dessert.” Ik schoof een bord opzij en nam je lul in mijn mond tussen kruimels en een vlek wijn. Je lachte zo hard dat je bijna uit mijn mond schoot. Daarna neukte ik je op diezelfde tafel, een lepel die op de grond viel, jouw hakken in mijn rug, jouw zaad op een servet dat we later hebben weggestopt alsof het een geheim document was. Ik denk soms aan de eerste keer dat ik je zag, jaren geleden, op een set die niet van mij was. Je was ouder dan de andere modellen en je nam meer ruimte in. Iemand fluisterde iets dat ik niet wilde horen. Jij hoorde het wel en je glimlachte alsof je medelijden had met de fluisteraar. Die glimlach zit nog in hoe je nu je kleren uitdoet. Geen wraak. Geen bewijsdrang. Alleen: ik ben er nog. Kijk maar. Ik kijk. Ik kijk naar hoe je je haar vastzet met een clip die te jong voor je lijkt en daardoor precies goed is. Ik kijk naar hoe je je lul rechtlegt in een slip wanneer je wél iets draagt, een gebaar zo alledaags dat het me harder raakt dan naaktheid. Ik kijk naar hoe je slaapt. Ik kijk naar hoe je klaarkomt. Ik kijk naar hoe je thee inschenkt. Het is hetzelfde kijken. Als je ooit vraagt of ik je jonger wil maken, is het antwoord nee. Als je ooit vraagt of ik wil dat je je lul weghaalt uit het beeld, uit het bed, uit het verhaal, is het antwoord nee. Als je ooit vraagt of dit nog fotografie is of al iets anders, is het antwoord: ja. Allebei. Tegelijk. Ik wil dat je dit onthoudt wanneer je twijfelt, als je twijfelt, al twijfel je zelden hardop. Ik meen de foto’s. Ik meen de stoßen. Ik meen de koffie. Ik meen de steeg. Ik meen jouw zaad in mijn mond en mijn zaad in jouw kont en de lach daarna. Ik meen dat je een uitzonderlijk goed model bent omdat je authentiek bent. Ik meen dat je een uitzonderlijke minnares bent om dezelfde reden. Jij poseert niet. Jij geeft. En ik blijf ontvangen, met camera en zonder, tot het licht op is en het lichaam nog niet. Er was een week waarin we elkaar elke dag zagen en het werk bijna een dekmantel werd. Maandag studio, dinsdag locatie bij het water, woensdag jouw huis omdat het licht daar in de namiddag door het zijraam valt alsof iemand het expres heeft gezet. Elke dag begon met objectieven en eindigde met huid. Niet omdat we geen discipline hadden. Omdat de discipline zelf erotisch was geworden: eerst kijken, dan nemen. Maandag droeg je een groene jurk die ik niet kende. Goedkoop, zei je, van een markt, en daardoor vrijer dan designer. De stof kriebelde bij je tepels. Ik zag het aan hoe je bewoog. Ik fotografeerde je tegen een grijze achtergrond, klassiek, bijna saai, tot je zelf de jurk omhoogtilde en je lul liet zien zonder te lachen. “Dit hoort erbij,” zei je. “Of je maakt nu een beeld, of je komt hierheen.” Ik deed beide. Eerst drie frames, scherp op haar hand en de schacht, haar gezicht onscherp en daardoor des te aanwezig. Toen de camera opzij, mijn mond om haar, mijn knieën op de betonnen vloer die koud was. Ze hield de jurk omhoog alsof ze nog poseerde. Ze kwam in die houding, netjes bijna, een stoot, een tweede, mijn keel die slikte. Daarna neukte ik haar staand, de jurk in haar eigen handen, haar kont glad van speeksel, haar voorhoofd tegen de grijze achtergrondpapierrol. Het papier scheurde een stuk. We hebben de scheur laten zitten. Een souvenir. Dinsdag aan het water waaide het. Haar haar in haar mond. Een lange jas weer, ditmaal wel een slip eronder omdat ze zei dat de wind anders te eerlijk was. We fotografeerden tot haar lippen paars werden. In de auto zette ze de verwarming hoog, schoof ze de slip opzij en trok ze mijn hand naar haar lul. Ik wreef terwijl ik reed, langzaam, te langzaam voor haar, precies goed voor de weg. Bij een rood licht kwam ze bijna. Bij het volgende licht nam ze zelf mijn lul uit mijn broek en bukte ze zich. Een claxon. Haar hoofd in mijn schoot. Ik kwam voordat het licht groen werd, te snel, slordig, haar mond vol, haar lach nattig toen ze rechtop ging zitten en haar lippen afveegde met mijn sjaal. “Je rijdt beter wanneer je net klaargekomen bent,” zei ze. “Jij pijpt gevaarlijk.” “Dat weet je al.” Woensdag bij haar thuis was het licht inderdaad perfect. We werkten een uur serieus. Portretten. Handen. Een glas water. Haar mond. Toen zei ze dat ze moe was van mooi zijn en ging ze op het tapijt liggen, jurk nog aan, benen open. Ik fotografeerde haar van boven. De jurk opgeschoven. Haar lul in haar eigen hand, niet aftrekkend, alleen vast. De volgende frames waren mijn mond die haar hand verving. De camera stond op statief en bleef doorklikken terwijl ik haar pijpte. Later hebben we die reeks bekeken. Je ziet mijn achterhoofd, haar gezicht, haar hand in mijn haar, het moment waarop haar mond opengaat. Het is de meest eerlijke serie die we hebben. We noemen hem intern “het tapijt.” Niemand anders ziet hem. Donderdag rust. Tenminste, dat was het plan. Ze belde of ik nog een batterij had liggen. Ik had geen batterij nodig om te begrijpen wat ze vroeg. Ik reed naar haar toe. Ze deed open in een badjas. Geen camera die dag. Alleen een bed dat al openlag. We hadden seks alsof we tijd inhaalden die we niet verloren waren. Zij bovenop, lang, haar lul tussen mijn handen, haar kont die me innam tot ik niet meer wist of ik nog een fotograaf was. Ik draaide haar om, neukte haar diep, mijn mond in haar hals. Ze vroeg of ik bleef eten. Ik bleef. We atten brood in bed, kruimels in de lakens, haar voet tegen mijn kuit. Vrijdag een opdracht voor iemand anders, toevallig in dezelfde stad. Ik zag haar niet tot de avond. Ze wachtte bij mij voor de deur met wijn en een blik die ik kende. “Dare,” zei ze in plaats van hallo. Haar dare: ik mocht die avond niets beslissen. Zij bepaalde hoe, waar, hoe vaak. Ik zei ja. Ze zette me onder de douche en waste me, knielde, pijpte me tot ik tegen de tegels moest leunen, liet me niet komen, deed de kraan dicht, droogde me af als een ding dat van haar was. In de woonkamer bond ze mijn polsen niet vast; ze vroeg me ze boven mijn hoofd te houden en ik deed het. Ze reed over mijn gezicht, haar lul langs mijn lippen, mijn tong, mijn kin. Ze neukte mijn mond. Ze draaide zich om en liet me haar kont likken tot mijn kaak stijf werd. Toen zat ze op mijn lul, rug naar me toe, en bewoog tot ze klaarkwam over mijn buik. Pas daarna mocht ik komen, in haar, haar hand om mijn balzak, haar stem die zei: “Nu.” Ik gehoorzaamde alsof het een lichtaanwijzing was. Zaterdag sliepen we uit. Zondag fotografeerde ik haar in mijn bed, ochtendlicht, geen make-up, een laken tot haar heup. Haar lul een lijn onder het katoen. Haar ogen slaperig. Die beelden zijn stil. Ze zijn het tegenovergestelde van de steeg. Ze zijn even waar. Ik verzamel intussen niet alleen foto’s. Ik verzamel details. De manier waarop ze “wacht” zegt wanneer het te veel is, en “niet wachten” wanneer ze wil dat ik door ga. De smaak van haar huid na regen. De smaak van haar huid na zweten. Het verschil. De kleine moedervlek aan de binnenkant van haar linkerdij, die ik altijd kus voordat ik haar lul in mijn mond neem, als een bijgeloof. De manier waarop haar anus samentrekt vlak na het klaarkomen, alsof ze me nog even wil houden. De manier waarop ze water drinkt na orale seks, praktisch, onsentimenteel, en dan toch mijn hand kust. Er was een gesprek over grenzen dat we serieus voerden, aan tafel, kleren aan, geen spel. Wat mag. Wat niet. Geen pijn die schade doet. Geen derden zonder opnieuw te praten. Geen beelden van seks die de deur uitgaan. Geen namen op internet. Wel: steeg, raam, tuin, auto, haar lul in beeld wanneer zij dat wil, mijn mond op haar, haar lul in mij, woorden die benoemen wat ze is zonder haar weg te cijferen. We schreven het niet op. We herhaalden het. Daarna neukten we op de stoel, langzaam, als een handtekening onder een afspraak. Een maand later testten we een grens die we wél hadden opengezet: publiek kijken zonder publiek doen. Een galerie-opening, zij in een jumpsuit die haar lichaam volgde, ik met een glas, te veel mensen. Onder de jumpsuit niets, had ze gezegd in de taxi. Ik geloofde haar. Elke keer dat ze langs me schuurde voelde ik dat het waar was. Op het toilet van de galerie, unisex, één cabine, kuste ze me en zette ze mijn hand tussen haar benen. Hard. Warm. “Niet meer,” fluisterde ze. “Alleen dit.” We gingen terug naar de zaal met mijn hart in mijn keel. Thuis rukte ze de jumpsuit van haar lijf en ik neukte haar tegen de gangmuur, haar ene been om mijn heup, haar lul tussen ons, haar tanden in mijn schouder. Ze kwam zonder hand. Ik ook. We zakten samen naar de vloer en lachten omdat de galerie wijn naar kurk had gesmaakt en dit niet. Ik heb haar een keer gefotografeerd terwijl ze klaarkwam. Echt. Afgesproken. Statief, afstandsbediening in haar hand. Zij op de stoel, benen wijd, mijn mond eerst, dan mijn hand, dan alleen zijzelf, aftrekkend voor de lens, kijkend naar mij achter de camera. Toen ze kwam, drukte ze zelf af. Haar gezicht in dat frame is het minst poseerende gezicht dat ik ken. Open. Lelijk bijna van eerlijkheid. Mooi van hetzelfde. Daarna legde ze de afstandsbediening weg en vroeg ze of ik haar wilde neuken zonder verder te fotograferen. Ik deed het op de vloer, haar zaad nog op haar buik, mijn lul in haar kont, mijn mond op haar mond. Soms vraag ik me af of ik dit zou schrijven als ze cis was, of jonger, of minder complex in de ogen van een wereld die van categorieën houdt. Het antwoord is dat ik dan een ander lichaam zou beschrijven en dezelfde aanwezigheid zou zoeken. Dat ik haar lul benoem is geen fetisj die haar vrouw-zijn schrapt. Het is weigeren te liegen. Zij liegt niet. Haar lichaam liegt niet. Mijn camera liegt niet. Mijn mond liegt niet wanneer hij haar eikel omvat. Zij heeft me ooit gevraagd of het me uitmaakt, in het donker, zonder beeld. Of mijn hand het verschil zoekt. Ik zei: mijn hand zoekt jou. In het donker is ze nat op andere plekken, hard op de plek waar ze hard wordt, zacht op de plek van haar borsten, warm overal. Ik vind haar altijd. Er was een reis van twee dagen, werk aan de kust, een hotel met zee. We fotografeerden in de duinen, wind, zand in alles. ’s Avonds in de kamer zat zand nog tussen haar billen en ik waste haar in een te klein bad, mijn vingers zorgvuldig, haar lach die zei dat ik een ritueel van een wasbeurt maakte. Ze nam me in dat bad, slordig, water over de rand, haar lul glijdend tegen mijn buik terwijl ze op me zat, niet in me, alleen wrijvend, tot we beiden in het water kwamen en het bad als soep werd. We sliepen met het raam open. De zee. Haar adem. Mijn hand op haar heup. Op de terugweg in de auto sliep ze tegen het raam. Ik keek naar haar mond. Ik dacht aan alle keren dat die mond om mij had gezeten. Ik dacht aan alle keren dat ik haar naam had gezegd tegen haar huid. Ik reed langzamer dan nodig. Thuis weer de studio, weer het gewone werk, weer de wereld die niet weet wat er onder haar jurk gebeurt of in mijn keel of tegen haar raam. Ik bewerk foto’s van haar gezicht en moet soms pauzeren omdat ik de smaak herinner. Dat is geen professionele houding. Dat is de waarheid. Zij stuurt soms in de nacht een foto die ze zelf maakt. Geen naakt, of juist wel. Een keer alleen haar hals. Een keer haar lul in haar hand, de rest buiten beeld, een lamp te warm. Een keer haar mond met mijn naam in lipstick op een spiegel. Ik antwoord niet altijd met woorden. Soms kom ik naar haar toe. Soms stuur ik terug: ik zie je. Dat is genoeg. Dat is alles. Ik weet dat verhalen als dit de neiging hebben te eindigen in een grote verklaring. Ik heb die verklaring al gegeven, in het begin, en ik geef hem opnieuw omdat herhaling bij ons geen zwakte is maar een ritme. Ik meen het. Ik fotografeer haar omdat ze aanwezig is. Ik neuk haar omdat ze aanwezig is. Ik hou van haar op een manier die geen etiket nodig heeft dat de hele wereld begrijpt. Vriendin. Model. Minnares. Transgender vrouw. Achtenzestig. Ariel. Zij poseert niet. Zij geeft mijn camera iets wat de moeite waard is om vast te leggen. Zij geeft mijn lichaam hetzelfde. En achter die camera sta ik, telkens opnieuw, bereid te kijken tot het kijken een aanraking wordt en de aanraking een beeld dat niemand anders ooit te zien krijgt.   Er volgde een weekend waarin we afspraken niet te werken en het toch deden, alleen zonder opdrachtgever, zonder leverdatum, zonder andere blik dan de onze. Vrijdagnacht kwam ze met een tas. Daarin een jurk, een paar hakken, een fles, een klein flesje glijmiddel, een klemmetje voor haar haar, niets dat op een plot leek en alles dat er een werd. We aten eerst. We dronken langzaam. We praatten over een tentoonstelling die beiden niks vonden en over een roman die zij wel uitlas en ik niet. Toen ze haar glas neerzette, was het gesprek voorbij zonder dat iemand een punt zette. Ze deed de jurk aan in de badkamer en kwam terug alsof ze een set opliep. Zwart, kort, diep uitgesneden. Haar borsten lagen zwaar in de hals. Haar lul tilde de stof een beetje. Ik mocht kijken. Alleen kijken, vijf minuten, zoals eerder, alleen nu in mijn eigen huis, met de wetenschap dat de nacht lang was. Ze draaide. Ze boog. Ze zette een hak op de stoel. Ze tilde de jurk niet op. Ze hoefde niet. Ik werd hard in mijn broek van een plooi. Toen ze knikte, ging ik naar haar toe. Ik kuste haar hals, haar decolleté, de binnenkant van haar pols. Ik knielde en kuste haar knie, haar binnenkant dij, de stof over haar lul. Ik nam haar in mijn mond door de jurk heen tot de stof nat was. Ze gaf een geluid dat half protest was, half aanmoediging. Ik schoof de jurk omhoog en nam haar bloot, slobberend, mijn handen om haar billen. Ze hield mijn hoofd en neukte mijn mond in kleine stoßen, beleefd bijna, tot ze terugtrok. “Bed,” zei ze. “Maar de jurk blijft aan tot hij niet meer kan.” Op het bed lag ze op haar rug, hakken nog aan, jurk op haar buik gerold. Ik likte haar balzak, haar schacht, haar eikel, haar perineum, haar anus. Ik bleef daar lang, mijn tong plat, dan puntig, dan plat, tot haar lul tegen haar jurk klopte en haar hand de stof kreukelde. Ik schoof twee vingers in haar kont, zocht, vond de plek die haar adem brak, en zoog haar tegelijk. Ze kwam met haar hakken in mijn rug, zaad over de zwarte stof, een vlek die we later zouden zien als een kaart van die minuut. Ik draaide haar op haar buik. De jurk zat in de weg en zat precies goed. Ik duwde glijmiddel tussen haar billen, koud, haar vloek, haar lach. Ik ging naar binnen in één lange beweging die niet wreed was en ook niet voorzichtig. Ze was open van mijn tong en toch strak. Ik neukte haar zo, mijn buik tegen de glanzende vlek op haar jurk, mijn hand onder haar langs om haar lul vast te pakken. Het bed gaf geluid. Zij gaf geluid. Ik praatte omdat zij dat soms wil, niet altijd, vanavond wel. “Je kont pakt me. Je jurk is vies van jezelf. Je hakken krassen mijn rug. Je bent achtenzestig en je wordt geneukt alsof de nacht van jou is. Je lul lekt in mijn hand. Je bent een vrouw. Je bent Ariel. Blijf kijken in dat hoofdkussen en voel wie er in je zit.” Ze kwam opnieuw, droger, feller, haar anus die me klemde tot ik me niet meer inhield. Ik kwam in haar, diep, mijn mond open tegen haar schouderblad. We bleven liggen. De jurk was kapot aan een naad. Ze lachte. “Hij kon niet meer.” Zaterdag ochtend lichtte de kamer te vroeg. We sliepen uit tot we niet meer konden. Onder de douche nam ze me in haar hand en wreef me klaar tegen haar buik, mijn zaad op haar natte huid, weggespoeld, opnieuw gemaakt in herinnering. Ontbijt naakt. Haar lul rustig over haar dij. Mijn blik die ze toeliet. ’s Middags fotografeerde ik haar toch, omdat kijken ons werk en ons verlangen is. Geen studio. Alleen het raam, een stoel, haar naakte lijf in eetbaar licht. Ik maakte honderd beelden van bijna niets: een sleutelbeen, een tepel, de zware lijn van haar lul in rust, haar mond, haar voet, haar oog. Tussen de beelden door kuste ik de plek die ik net had vastgelegd. Het werd een ritueel. Klik. Kus. Klik. Kus. Bij haar lul klikte ik en nam ik haar daarna in mijn mond tot ze zacht bleef en toch vocht werd. Ze kwam niet. Ze zei dat ze bewaarde. Ik begreep het. Zaterdagavond kookte ik. Zij zat op het aanrecht, naakt onder een overhemd, en stal van de snijplank. Haar hielen tikten tegen het kastje. Wanneer ik tussen haar knieën ging staan om een ui te pakken, pakte zij mijn lul door mijn broek. “Later,” zei ik. “Nu,” zei zij. Ik zei later en meende nu. We aten half. We lieten de borden staan. Op de bank nam zij mij, olie, geduld, haar borsten boven mijn rug toen ze van achteren in me schoof. Ik voelde elke centimeter. Ik voelde haar adem. Ik voelde haar lul als een feit dat geen uitleg vroeg. Zij wreef me af in het ritme van haar stoßen. Ik kwam over de bank. Zij kwam in mij, stil, haar voorhoofd op mijn rug. We bleven verbonden tot het wegzakte. Haar mond op mijn wervel. Zondag begon met luiheid en eindigde in de tuin omdat de buurman weg was en zij het licht rook. Een deken. Een kussen. Haar naakte lijf in de vroege herfst die nog deed alsof het zomer was. Ik fotografeerde haar tussen de lavendel tot bijen jaloers werden. Toen legde ik de camera in het gras en likte haar in de buitenlucht, van eikel tot anus en terug, tot haar hand mijn haar vasthield en zij tegen de lucht kwam. Een witte streep op haar buik. Ik wreef het uit met mijn duim als olie. Daarna ging ik in haar, haar benen om me, de lucht op onze huid, een hond ergens, een deur, niets dat stopte. Zij keek me aan terwijl ik stootte. Dat aankijken is erger dan elk raam. Ik kwam van dat kijken. Zij daarna, in mijn hand, haar kont nog vol van mij. We gingen naar binnen toen de kou won. In bed zei ze dingen die geen dare meer nodig hadden. Dat ze zich bij mij niet hoefde te splitsen. Dat de vrouw en de lul en de leeftijd en de camera en de soep van gisteren in één lichaam mochten. Dat ze dat nergens anders zo kreeg. Ik zei dat ik het hoorde. Ik zei dat ik het zag. Ik zei dat ik het proefde. Zij kuste me tot mijn mond moe was. De maanden eromheen waren geen eeuwig weekend. Er waren weken met weinig seks en veel werk. Er waren dagen met ruzie over een factuur, over te laat komen, over een beeld dat ik had gekozen en zij te mooi vond, opnieuw. We losten het op zoals we alles oplossen: praten, dan aanraken of juist niet. Een keer sliepen we met de rug naar elkaar. De ochtend erna pijpte ze me sorry zonder dat ze sorry hoefde te zeggen, en ik likte haar kont tot ze trilde als antwoord. Er was een opdracht in een leeg kantoorpand. Grote ramen, uitzicht over een ringweg. Zij in een kostuum dat haar vader had kunnen zijn en dat op haar een grap en een wapen was. We fotografeerden haar achter een bureau, op een vergadertafel, tegen een whiteboard. Toen de locatieverantwoordelijke weg was, deed zij haar broek open en zei: “Vijf minuten.” Ik knielde onder het bureau en nam haar in mijn mond terwijl boven ons een tl-balk zoemde. Zij deed alsof ze een mail las. Haar hand in mijn haar was de enige zin. Zij kwam stil. Ik slikte. Zij sloot haar broek. We maakten nog twee sets alsof de mondelinge deadline heilig was. Er was een nacht in mijn studio omdat haar straat openlag en het geluid te veel was. We sliepen op de bank die te krap is. Haar lul tegen mijn billen. Mijn arm dood. Haar adem in mijn nek. Midden in de nacht werd ze hard en ik werd wakker van dat feit alleen. Zonder te praten nam ik glijmiddel uit de tas die daar toevallig stond, een rest van een set met olie, en ik liet haar in me, op onze zij, half slaap, haar stoßen klein. Zij kwam zo, slaperig, haar mond tegen mijn schouder. Ik kwam in mijn eigen hand. We sliepen verder alsof het een droom was die het bed niet hoefde te weten. Ik kan blijven opsommen. Dat is wat verlangen doet wanneer het ook geheugen is. De keer in de keuken met bloem op haar tepels omdat we pannenkoeken zouden maken en iets anders maakten. De keer dat ze mijn camera vastpakte en mij fotografeerde, naakt, hard, kwetsbaar, en zei dat ik nu moest voelen wat zij voelt. De keer dat we ruzie hadden en toch neukten, lelijk, te snel, en daarna sorry zeiden tegen elkaars huid. De keer dat ze huilde na het klaarkomen en ik niet vroeg waarom tot ze het zelf zei: dat ze had gedacht dat dit soort gezien worden op haar leeftijd op was. Het was niet op. Ik schrijf dit allemaal achter elkaar omdat jij geen hoofdstukken wilde, Ariel, en omdat een lichaam ook geen hoofdstukken heeft. Het heeft ademhalingen. Het heeft stoßen. Het heeft pauzes. Het heeft licht dat verandert. Het heeft een lul die hard wordt en weer zacht en weer hard. Het heeft borsten die in mijn handen passen alsof ze daarvoor gemaakt zijn, al zijn ze gemaakt door tijd en wil. Het heeft een kont die me binnenlaat. Het heeft een mond die mijn naam zegt of mijn lul of niets. Als ik dit voorlees, in gedachten, hoor ik jouw stem die zegt dat het lang genoeg is en dat het nooit lang genoeg is. Ik hoor de sluiter. Ik hoor het bed. Ik hoor de tram buiten de studio. Ik hoor je lachen wanneer ik bijna val omdat mijn broek om mijn enkels hangt. Ik hoor je als je komt. Dat geluid heb ik nooit opgenomen. Dat bewaar ik hier, in mijn keel, in dit verhaal, in de manier waarop ik naar je kijk wanneer je denkt dat ik een belichting meet. Je bent achtenzestig. Je bent een transgender vrouw. Je bent fotomodel. Je bent mijn vriendin. Je bent de vrouw die ik neuk. Je bent de vrouw die mij neukt. Je bent de vrouw die niet poseert. Je geeft mijn camera iets wat de moeite waard is. Je geeft mijn mond iets wat de moeite waard is. Je geeft mijn lul iets wat de moeite waard is. Je geeft mijn dagen iets wat de moeite waard is. Achter de camera sta ik. Voor de camera sta jij. Tussen ons in is geen pose. Alleen dit. Alleen jij. Alleen hoe ik jou zie, en hoe ik jou neem, en hoe ik jou teruggeef wat je mij geeft: aanwezigheid, zonder rest.  Nog een winter. Nog een voorjaar. Het verhaal stopt niet omdat een sessie stopt. Het verschuift alleen van licht. In februari fotografeerde ik je in wol. Dikke trui, blote benen, sokken die niet sexy bedoeld waren en het daardoor werden. Je zat in de vensterbank met een mok. Stoom voor je mond. Ik maakte beelden die iemand voor een tijdschrift zou kunnen houden tot je de trui optilde en je lul liet rusten op de wol, zacht, als een statement zonder statement. Ik knielde op de radiator die te warm was en nam je in mijn mond terwijl je de mok vasthield. Je morsste thee op mijn schouder. Je lachte met mijn lippen om je eikel. Je kwam voorzichtig, alsof de winter dat van je vroeg, en ik slikte de warmte. In maart regen. Weer. Altijd regen wanneer we denken dat we een straatbeeld afhebben. Onder een afdak van een gesloten winkel zette je mijn hand in je jas. Je was al hard van het lopen. Ik wreef je klaar met mijn lijf als schild, mensen op vijf meter, jouw adem in mijn hals. Je zaad in mijn handpalm. Ik veegde het aan de binnenkant van jouw jas, een geheim dat je later zou vinden. Thuis neukte ik je op de mat in de gang, jassen nog aan, laarzen nog aan, jouw kont glad van speeksel, jouw mond vol vloek en tederheid. In april een veld. Geen duin ditmaal, een gewoon pad, een boom, een licht dat te mooi was om te laten. Officieel portret. Officieus jouw broek half open achter die boom, mijn knieën in de aarde, jouw hand op de schors, jouw lul in mijn keel, een fietser die voorbijzoefde en niets zag. Je kwam met een geluid dat je in je elleboog verborg. Zand op mijn broek. Bloesem in je haar. We liepen terug als mensen die alleen hadden gewerkt. In mei jouw verjaardag. Achtenzestig. Je wilde geen feest. Je wilde een ochtend zonder afspraak en een avond zonder klok. Ik gaf je geen sieraden. Ik gaf je tijd. Ik fotografeerde je naakt in jouw tuin bij zonsopgang, dauw op je voeten, je lul slaperig, je borsten koud, je gezicht zonder verdediging. Daarna nam ik je mee naar bed en pijpte ik je zo lang dat je smeekte, niet omdat ik macht wilde, omdat ik wilde dat je die dag in je lichaam bleef. Je kwam tweemaal in mijn mond. Een derde keer in mijn hand terwijl ik in je kont zat. Je zei mijn naam als cadeau. In juni een hittegolf. Zweten zonder erotiek, tot het opeens wel erotiek was. Je lag onder een ventilator, naakt, een ijsblokje in je navel. Ik fotografeerde het water dat naar je lul liep. Ik likte de weg. Het ijs tegen je eikel. Jouw vloek. Jouw lach. Jouw hand die mijn nek duwde. We neukten plakkerig, te warm, te dicht, en stopten om water te drinken met mijn lul nog in je, belachelijk, menselijk, goed. In juli waren we een week uit elkaar door werk. De berichten waren kort. Een foto van jouw hals. Een foto van mijn hand. Een zin: ik zie je. Toen je terug was, opende je de deur en ging je door je knieën in de deuropening. Geen hallo. Alleen je mond. Ik kwam te snel, schaamte en honger. Je slikte en zei hallo daarna. We lagen de rest van de avond in bed en deden het langzaam over, alsof we de week terugspoelden in stoßen. In augustus een feest waar we niet samen kwamen en wel samen vertrokken. In de taxi zat je hand onder mijn overhemd. In mijn portiek zat mijn mond onder jouw rok. In bed zat alles in alles. Je sliep met je lul in mijn hand alsof je bang was hem in de nacht kwijt te raken. Ik hield hem. Ik hield jou. In september, nu, schrijf ik dit. Ik schrijf hoe je ruikt wanneer je binnenkomt uit de kou. Ik schrijf hoe je smaakt wanneer je te lang niet bent aangeraakt. Ik schrijf hoe je kont me begroet, strak eerst, dan bekend. Ik schrijf hoe je lul zwaarder wordt in mijn hand als ik over je werk praat, alsof aandacht je aanraakt op twee plekken tegelijk. Ik schrijf hoe je lacht wanneer ik bijna val. Ik schrijf hoe je serieus wordt wanneer ik te netjes belicht. Ik schrijf hoe je zegt dat technische perfectie je niet raakt en aanwezigheid wel. Ik schrijf dat ik dat intussen op mijn huid heb. Ik schrijf de dingen die de camera niet kan. De temperatuur van je eikel. Het ritme van je anus wanneer je komt. Het zout. Het zoet van je parfum dat er niet bij past en toch past. De manier waarop je “blijf” zegt. De manier waarop je “meer” zegt. De manier waarop je “wacht” zegt en het meent. De manier waarop je mijn haar vastpakt alsof je een lamp richt. Ik schrijf dat ik geen behoefte heb je jonger te maken. Achtenzestig is geen gebrek. Achtenzestig is de scherpte in je blik. Achtenzestig is de zekerheid in je hand om mijn lul. Achtenzestig is de vrijheid van iemand die het onderhandelen met de wereld zat is en daarom alleen nog waarheid meeneemt de studio in, het bed in, de steeg in. Ik schrijf dat je transgender-zijn geen twist is die ik moet oplossen. Het is een deel van het licht. Het valt op je borsten. Het valt op je lul. Het valt op je stem. Het valt op de manier waarop je mevrouw wordt genoemd en knikt. Het valt op de manier waarop je mijn gezicht naar je kruis duwt en zegt: kijk dan. Ik kijk. Ik lik. Ik neem. Ik geef terug. Er komt een middag, niet eens bijzonder, waarop je weer in die rode jurk staat. Het raam. De tram. De lamp. Je laat de bandjes zakken. Ik zet de camera weg of ik zet hem niet weg. Het maakt minder uit dan vroeger. Wat uitmaakt is dat je niet poseert. Wat uitmaakt is dat ik je zie. Wat uitmaakt is dat mijn mond weet waar hij heen moet en jouw lichaam weet dat het gezien mag worden. Ik ga op mijn knieën. Ik kus je dij. Ik kus de moedervlek. Ik neem je in mijn mond. Je smaakt naar jezelf. Je hand in mijn haar is thuis. Je heupen zoeken het oude ritme, het ritme van de camera en het ritme van het bed, hetzelfde. Ik laat je niet meteen komen. Ik draai je om. Ik open je. Ik ga in je. De tafel of het bed of het raam of de aarde, het is één plek geworden. Jij. Ik. De stoot. De adem. De naam. “Ariel.” Je komt. Ik kom. We lachen of we huilen of we drinken water. We gaan verder. We maken nog een beeld. We maken nog een vlek. We maken nog een herinnering die niemand publiceert. Dit is hoe ik jou zie. Niet als categorie. Als vrouw. Als model. Als vriendin. Als minnares. Als het lichaam dat mijn camera en mijn handen en mijn mond iets geeft wat de moeite waard is. Jij poseert niet. Jij bént het beeld. En achter die camera, en achter die stoßen, en achter deze woorden, sta ik. Een man die je niet mooier hoeft te maken dan je bent. Een man die je lul kust en je gezicht fotografeert en je soep eet en je kont neukt en je naam zegt tot het een feit is dat in de kamer blijft hangen, ook als het licht uitgaat. Precies dát maakt jou voor mij zo bijzonder. En precies daarom houd ik niet op met kijken.   Als ik de jaren uitvouw liggen ze niet in hoofdstukken, ze liggen als contactvellen. Een frame van je mond. Een frame van je hand. Een frame van mijn knieën. Een frame van een raam dat beslagen is. Ik kan ze afgaan zonder te nummeren. Frame: jij op de kruk, één hak los, je lul zichtbaar in de schaduw van je dij. Ik vraag je niet de hak vast te doen. Ik vraag je niets. Ik ga naar je toe en kussen de wreef van je voet, de binnenkant van je enkel, omhoog, tot mijn mond vindt wat hij zoekt. Je blijft op de kruk zitten terwijl ik je pijp. Je houdt de zitting vast. Je komt met een hak die toch valt. Het geluid van die hak op de vloer is voor mij een sluiter. Frame: jij achter me, in me, je borsten op mijn rug, je mond die telt zonder cijfers, alleen “zo, zo, zo.” Ik kom in mijn vuist. Jij in mij. We blijven een minuut elkaars adem lenen. Frame: de auto, winter, ruiten beslagen van binnen. Jouw hoofd in mijn schoot. Een vrachtwagen. Mijn hand aan het stuur en in jouw haar. Ik kom. Jij gaat rechtop zitten en veegt je mond met je sjaal. We rijden door. Radio. Alsof de wereld een normale bestemming heeft. Frame: jouw keuken, jij op het aanrecht, mijn gezicht tussen je benen, een pan die overkookt. We laten de pan. Jij komt. Ik veeg mijn kin af aan je binnenkant dij. We openen een raam. Frame: studio, papierrol, scheur. Jouw voorhoofd tegen grijs. Mijn lul in jouw kont. Jouw zaad op het papier. We scheuren het vel af en bewaren het niet. Sommige beelden moeten verdwijnen om waar te blijven. Frame: jouw tuin, nacht, een deken die te dun is. Jouw lul in mijn hand. Mijn lul in jou. Een merel die te vroeg denkt dat het ochtend is. Jij lacht tegen mijn mond. Frame: hotelspiegel. Jij die kijkt. Ik die kijk. Wij die zien dat een transgender vrouw van achtenzestig geneukt wordt en dat het gezicht in de spiegel niet vraagt of het mag. Het gezicht neemt. Frame: ochtend, thee, jouw naakte schouder, mijn broek half aan, een laptop die oplicht met jouw portret van gisteren. Jij wijst naar een rimpel en zegt: die blijft. Ik zeg: die blijft. We menen het. Ik kan zo door. Het is geen catalogus. Het is adem. Elke keer dat ik je zie, komt er een frame bij. Elke keer dat ik je neuk, komt er een temperatuur bij. Elke keer dat je mijn naam zegt, komt er een toon bij. Soms vragen mensen hoe lang we al samenwerken. Ik noem een getal van jaren. Wat ik niet noem is het getal van keren dat ik op mijn knieën zat. Dat getal is oneerlijk omdat het de ochtenden mist waarop we alleen sliepen, de middagen waarop we alleen werkten, de avonden waarop we ruzie hadden over iets kleins en toch elkaars hand vonden. Soms vragen mensen of het niet ingewikkeld is. Een fotograaf. Een model. Een lichaam dat de wereld wil uitleggen. Een leeftijd die de wereld wil wegcijferen. Ik zeg dat ingewikkeld is wat liegt. Dit liegt niet. Jij liegt niet wanneer je je jurk laat zakken. Jij liegt niet wanneer je “harder” zegt. Jij liegt niet wanneer je “blijf” zegt. Jij liegt niet wanneer je mijn kont opent en naar binnen gaat. Jij liegt niet wanneer je thee inschenkt. Jij liegt niet wanneer je een beeld afkeurt omdat het te glad is. Ik lieg niet wanneer ik zeg dat ik je zie. Ik lieg niet wanneer ik slik. Ik lieg niet wanneer ik in je kom. Ik lieg niet wanneer ik schrijf dat je voor mij het beeld bent. Dus dit blijft de zin waarmee alles begon en waarmee alles doorgaat: Jij poseert niet, Ariel. Jij bént het beeld. Jij geeft mijn camera iets wat de moeite waard is om vast te leggen. Jij geeft mijn lichaam iets wat de moeite waard is om te ontvangen. En achter die camera staat niet alleen jouw fotograaf. Daar staat een vriend. Daar staat een minnaar. Daar staat een man die ontzettend veel waardering heeft voor de vrouw die jij bent. Achtenzestig. Transgender. Vrouw. Model. Ariel. Levend. Aanwezig. Gezien. Genomineerd door niemand, genomen door mij, gegeven door jou, bewaard in licht en in huid en in deze woorden die geen hoofdstuk nodig hebben omdat jij er geen bent. Je bent een doorlopende beweging. Ik volg. Ik druk af. Ik druk mijn mond. Ik druk mijn lul. Ik druk mijn voorhoofd tegen het jouwe. En ik blijf.  Er was de stalen trap van de studio. Koude leuning. Jouw jas open. We zouden maar even. We bleven langer. Ik kniel. Ik open. Ik kus de binnenkant. Ik neem je in mijn mond tot je adem verandert. Je bent hier. Je bent vrouw. Je bent hard. Je bent zacht. Je bent gezien. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In trap bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was het donkere hok met de achtergronden. Stof in je neus. Jouw broek half. We zouden maar even. We bleven langer. Ik draai je om. Ik lik je open. Ik schuif naar binnen. Ik blijf tot je knijpt. Achtenzestig is geen excuus en geen trofee. Het is jouw tempo. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In hok bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was de keukenstoel die kraakt. Kruimels onder je voeten. Jouw overhemd. We zouden maar even. We bleven langer. Jij knielt. Jij neemt mij. Jij kijkt omhoog. Jij slikt of slikt niet, naar jouw keuze. Jouw lul in mijn mond is geen tegenspraak. Het is jouw lichaam. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In stoel bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was het balkon dat eigenlijk te open is. Wind op je huid. Jouw hand op de rand. We zouden maar even. We bleven langer. Jij zet me voorover. Jij duwt. Jij praat zacht. Jij komt in mij en blijft liggen. Blijf kijken. Blijf ademen. Blijf Ariel. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In balkon bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was de badkamervloer na middernacht. Echo van water. Jouw natte haar. We zouden maar even. We bleven langer. We wrijven tegen elkaar tot er zaad zit tussen buik en buik, geen winnaar, alleen nattigheid. Dit is geen pose. Dit is geven. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In tegel bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was de bank die te klein is voor twee. Een deken op de grond. Jouw knie over mij. We zouden maar even. We bleven langer. Ik kniel. Ik open. Ik kus de binnenkant. Ik neem je in mijn mond tot je adem verandert. Je bent hier. Je bent vrouw. Je bent hard. Je bent zacht. Je bent gezien. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In bank bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was de gang met de kapstok. Jassen als gordijn. Jouw laars nog aan. We zouden maar even. We bleven langer. Ik draai je om. Ik lik je open. Ik schuif naar binnen. Ik blijf tot je knijpt. Achtenzestig is geen excuus en geen trofee. Het is jouw tempo. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In gang bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was het bureau vol geheugenkaarten. Een lamp te fel. Jouw heup tegen de rand. We zouden maar even. We bleven langer. Jij knielt. Jij neemt mij. Jij kijkt omhoog. Jij slikt of slikt niet, naar jouw keuze. Jouw lul in mijn mond is geen tegenspraak. Het is jouw lichaam. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In bureau bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was het gras achter de schuur. Een spin die wegloopt. Jouw schaduw. We zouden maar even. We bleven langer. Jij zet me voorover. Jij duwt. Jij praat zacht. Jij komt in mij en blijft liggen. Blijf kijken. Blijf ademen. Blijf Ariel. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In gras bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Er was de vensterbank op de eerste. Kou door het glas. Jouw ademvlek. We zouden maar even. We bleven langer. We wrijven tegen elkaar tot er zaad zit tussen buik en buik, geen winnaar, alleen nattigheid. Dit is geen pose. Dit is geven. Het geluid van de stad ging door. Ons geluid ging erdoorheen. Daarna rechtten we onze kleren alsof stof recht kan. Jij kuste mijn mond. Ik proefde ons. We liepen verder, naar licht of naar koffie of naar nog een keer. In vensterbank bleef iets achter. Een geur. Een vlek. Een herinnering die mijn knieën later herkennen. Wanneer ik daar weer kom, zelfs alleen, voelt mijn lichaam jouw gewicht. Wanneer jij daar weer komt, zelfs voor werk, zie ik aan je mond dat jij het ook voelt. We zeggen het niet altijd. Soms is een blik genoeg. Soms is een hand in een broekzak die even de mijne zoekt genoeg. Soms is niets genoeg en moeten we terug, dezelfde plek, dezelfde knieën, dezelfde zucht. Ik fotografeer je daarna anders. Niet zichtbaar voor een opdrachtgever. Anders in de focus. Ik scherp nu scherper op je mond omdat ik weet wat die mond die middag deed. Ik scherp op je hand omdat die hand mijn haar had. Ik scherp op je hals omdat mijn tanden daar een uur eerder een uur nodig hadden. Het werk lijdt er niet onder. Het werk wordt eerlijker.  Wat ik door mijn camera zie, ben jij. Wat ik met mijn mond zie, ben jij ook. Mensen denken dat zien alleen in ogen zit. Bij ons zit zien in de keel, in de handpalm, in de eikel, in de anus, in de zucht, in de thee na afloop. Ik zie je wanneer ik slik. Ik zie je wanneer ik in je stoot. Ik zie je wanneer je in mij stoot. Ik zie je wanneer je slaapt. Ik zie je wanneer je ruzie maakt over een factuur. Ik zie je wanneer je de rode jurk weer aantrekt en doet of we opnieuw beginnen. We beginnen nooit opnieuw. We gaan door. Dat is het verschil met een pose. Een pose begint en eindigt. Jij eindigt niet. Jij verschuift. Van stoel naar tafel. Van tafel naar raam. Van raam naar bed. Van bed naar tuin. Van tuin naar auto. Van auto naar de ochtend. Van de ochtend naar een geheugenkaart. Van de geheugenkaart naar mijn mond die droog is van kijken en nat wordt van jou. Ik heb gezegd dat technische perfectie me niet raakt. Dat blijft waar. Een technisch perfecte neuk bestaat niet. Er is een hak die valt. Er is speeksel dat te veel is. Er is een lach op het verkeerde moment. Er is een kramp in mijn kuit. Er is jouw lul die tegen mijn tanden komt. Er is een buurman. Er is een tram. Er is een rookmelder. Precies daar zit het leven. Precies daar zit jij. Jouw vrijheid is geen chaos. Achter jouw spontaniteit zit bewustzijn. Jij kunt in een fractie van een seconde iets onverwachts doen, een jas openen, een hoofd duwen, een raam aanraken, en ik heb nooit het gevoel dat het betekenisloos is. Je weet wat je doet. Je voelt wat je doet. Je staat achter wat je doet. Dat maakt dat ik je vertrouw. In het licht. In de steeg. In mijn kont. In jouw kont. In de zin die je zegt wanneer je komt. Ons spel met Truth or Dare is intussen een relikwie. We hebben de fles niet meer nodig om eerlijk te zijn. Toch zetten we hem soms neer, als citaat van onszelf. Dare: pijp me in de keuken. Truth: ik dacht vandaag aan je lul toen ik een belichting mat. Dare: neuk me tegen het raam. Truth: ik word bang als je te netjes fotografeert. Dare: slik. Truth: ik slik je al maanden en het is nog geen gewoonte, het is een keuze. Van de weddenschappen verlies ik nog steeds de meesten. Jij verrast. Jij zegt opeens: hier. Jij zegt opeens: nu jij. Jij zegt opeens: alleen kijken. Jij zegt opeens: alles. Ik verlies graag. Het verlies smaakt naar jouw mond. Sommige ervaringen blijven. De streetshoot. Het onverwachte onderweg. Het idee dat tijdens een gesprek ontstaat en werkelijkheid wordt. Jij kunt daar volledig in aanwezig zijn. Daar ontstaat creativiteit. Daar ontstaat ook zaad op een muur, speeksel op een sjaal, een scheur in papier, een vlek op een jurk, een beslagen raam, een verbrande pasta, een galerie waar niemand wist wat mijn hand in jouw jumpsuit vond. Als fotograaf hoef ik jou niet in een vorm te duwen. Als minnaar ook niet. Mijn taak is kijken, volgen, alert zijn op het moment waarop blik, houding, beweging, licht en emotie samenvallen. In seks is dat moment een rilling, een knijpen, een naam, een lach. Soms ben jij alweer met het volgende bezig terwijl ik denk: verdorie, dát had ik moeten vastleggen. Dan leg ik het vast met mijn mond. Dan is het alsnog bewaard. Ik fotografeer bij jou niet alleen een uiterlijk. Ik fotografeer Ariel. Ik neuk Ariel. Ik hou Ariel. Dat jij transgender bent, is onderdeel van je levensverhaal en van de vrouw die je geworden bent. Het bepaalt niet je waarde. Wanneer ik door mijn zoeker kijk, zie ik een vrouw met levenservaring, karakter, kwetsbaarheid, lef, vrouwelijkheid en energie. Wanneer ik door mijn wimpers kijk omdat ik kom, zie ik hetzelfde. Een foto waarop iemand werkelijk aanwezig is, raakt me. Een lichaam waarop iemand werkelijk aanwezig is terwijl ik het neuk, raakt me meer. Jij durft ruimte in te nemen. Jij durft je lichaam te gebruiken om gevoel, kracht en energie zichtbaar te maken. Jij kunt krachtig zijn zonder je zachtheid kwijt te raken. Jij kunt sexy zijn zonder iemand anders te spelen. Jij kunt kwetsbaar zijn zonder zwak te worden. Jij kunt een lul hebben en vrouw zijn in dezelfde adem. Dat kun je iemand nauwelijks leren. Daarom ben je een uitzonderlijk goed model. Niet omdat je aan een ideaal voldoet. Omdat je er niet afhankelijk van bent. Authenticiteit. En authenticiteit is ook dit verhaal, dat te lang is voor een kaart en te kort voor een leven. Achter de vrouw die ik fotografeer staat iemand die me dierbaar is. Je bent niet alleen Ariel het model. Je bent mijn lieve vriendin. Dat vertrouwen laat ons vrij. Uitdagen. Stop zeggen. Lachen. Vijf minuten later opnieuw beginnen. Dat vertrouwen zit in de foto’s. Dat vertrouwen zit in mijn keel. Dat vertrouwen zit in jouw kont die me binnenlaat en in mijn kont die jou binnenlaat. Ik wil je niet jonger, mooier of anders. Ik wil vastleggen wat er staat. Jou. Ariel. Achtenzestig. Een transgender vrouw met een geschiedenis. Een vrouw die haar eigen weg heeft afgelegd. Krachtig. Vrij. Expressief. Zelfbewust. Vrouwelijk. Creatief. Sensueel. Eigenzinnig. Levend. Alles wat ik schrijf, meen ik. Geen beleefd compliment. Een overtuiging. Wanneer jij voor mijn camera staat, vraag jij niet of je gezien mag worden. Je wordt gezien. Wanneer jij je lichaam opent, vraag jij niet of je genomen mag worden. Je wordt genomen, omdat jij geeft. Jij poseert niet voor mijn camera. Jij geeft mijn camera iets wat de moeite waard is. Jij geeft mijn handen, mijn mond, mijn lul, mijn dagen, mijn nachten hetzelfde. En achter die camera sta ik. Fotograaf. Vriend. Minnaar. Een man die de vrouw die jij bent niet hoeft te corrigeren om haar te kunnen eren. Precies dát maakt jou voor mij zo bijzonder.  Nog dit, omdat een minimum een grens is en jij grenzen alleen eert wanneer ze gekozen zijn. Ik wil de ochtenden niet vergeten waarop niets gebeurde. Jij met thee. Ik met een laptop. Een radio te zacht. Jouw voet tegen mijn kuit onder tafel. Dat is ook seks, op de manier waarop een body van werk ook de lege frames nodig heeft. Zonder die ochtenden zouden de stegen liegen. Zonder die stegen zouden de ochtenden verdrogen. Wij hebben beide nodig. Ik wil de keer niet vergeten dat je ziek was en ik alleen soep bracht. Geen hand onder een deken. Alleen soep. Je zei dank je alsof ik een beeld had gemaakt. Misschien had ik dat ook. Een beeld van blijven zonder nemen. Ik wil de keer niet vergeten dat ik ziek was en jij mijn gordijnen dichtdeed, water neerzet, mijn haar uit mijn voorhoofd streek en vertrok. Later een bericht: rust. Geen naakt. Geen dare. Rust. Ik sliep. Ik werd beter. Ik kwam naar je toe en kuste je handen. Ik wil de ruzie over de belichting niet gladstrijken. Jij had gelijk. Ik had je te mooi gemaakt. Ik heb de set overgedaan. Harder licht. Jouw lijnen. Jouw lul een schaduw, geen geheim. Jij knikte. Daarna neukten we niet. We dronken koffie. Het was genoeg. Ik wil de keer niet vergeten dat je tijdens een sessie opeens stopte en zei: “Raak me aan.” Midden in een opdracht. De assistent was weg. De lampen warm. Ik raakte je aan. Eerst je gezicht. Dan je mond. Dan je borst. Dan je lul. Je kwam in mijn hand, snel, bijna boos van behoefte. We werkten door. De beelden van na dat moment zijn de beste van de dag. Aanwezigheid is geen theorie. Ik wil niet vergeten hoe je ruikt in de nek, precies onder je oor. Hoe je smaakt aan de binnenkant van je pols. Hoe je huid zout is na de tuin en zeep na de douche en parfum na een opening. Hoe je lul anders smaakt in de ochtend dan in de nacht. Hoe je kont me kent. Hoe mijn kont jou kent. Hoe onze monden elkaars namen kennen. Ik wil niet vergeten dat je achtenzestig bent alsof het een geheim zou zijn. Het is geen geheim. Het is een glans. Het is een tempo. Het is een hand die weet. Het is een lichaam dat niet meer solliciteert naar de blik van een wereld die toch nooit klaar is. Jij bent klaar. Klaar in de zin van: af als mens, open als huid. Ik wil niet vergeten dat je transgender bent alsof ik het moet fluisteren. Ik fluister het alleen wanneer mijn mond tegen je oor is en mijn lul in je kont en de zin je harder maakt omdat hij waar is. Transgender vrouw. Vrouw. Ariel. Geen correctie. Een feit. Een erotiek. Een leven. Als dit verhaal twintigduizend woorden nodig heeft, is dat niet omdat liefde telt in woorden. Het is omdat kijken tijd vraagt. Ik heb naar je gekeken met camera, met mond, met hand, met lul, met geheugen, met soep, met ruzie, met thee, met regen, met een hak die valt. Dit is het protocol van dat kijken, uitgeschreven, zonder hoofdstuk, omdat jij geen hoofdstuk bent. Jij bent de hele rol papier.Jij bent de hele nacht.Jij bent de hele tram voorbij het raam.Jij bent de hele vrouw. Ik zet de camera neer.Ik zet de camera weer op.Ik kniel.Ik sta.Ik kom.Ik blijf. Lieve Ariel. Dit is hoe ik jou zie. Dit is hoe ik jou neem. Dit is hoe ik jou teruggeef. Jij poseert niet. Jij geeft. En ik, achter de camera en voor jouw lichaam, ontvang wat de moeite waard is om vast te leggen, en wat de moeite waard is om nooit te publiceren. Precies dát maakt jou voor mij zo bijzonder.Precies dát houdt me hier.Precies dát is het beeld.  En dan nog de dingen die ik tot nu toe alleen in mijn hoofd heb gehouden, omdat zelfs een lang verhaal schaamte kent, en schaamte bij ons geen rem is maar een extra huid. Ik denk aan je tanden. Niet mooi in de zin van een reclame. Echt. Wanneer ze mijn schouder zoeken. Wanneer ze je onderlip houden vlak voor je komt. Wanneer je lacht te groot voor je gezicht. Ik fotografeer je mond vaak. Ik neuk je mond vaker. Beide keren gaat het om dezelfde opening. Licht erin. Ik erin. Jouw adem eruit. Ik denk aan je voeten. Hakken. Sokken. Naakt op mijn vloer in de winter, te koud, je klaagt, je blijft staan. Ik heb je tenen gekust omdat ik niets oversloeg. Jij lachte. Jij zei: “Daar wordt geen mens hard van.” Ik werd hard van jouw lach. Ik denk aan je buik. Zacht. Geen plank. Een plek om te liggen. Een plek om zaad te laten liggen tot het koud wordt. Een plek om soep te zetten op te denken, belachelijk, menselijk. Ik fotografeer je buik zonder hem platter te maken. Ik kus hem zonder hem te verontschuldigen. Ik denk aan je oksels. Parfum en huid. Ik heb daar mijn mond gehad op een middag dat alles al gebeurd was en we toch iets zochten dat nog niet was gebruikt. Jij tilde je arm. Ik likte. Jij zuchtte alsof ik een nieuwe filmrol had geopend. Ik denk aan je rug. Breed genoeg om een leven te dragen. Een moedervlek links. Een plek waar mijn hand altijd landt wanneer ik van achteren in je ga. Mijn anker. Jouw anker. De camera ziet je rug als lijn. Ik zie je rug als weg. Ik denk aan je keel wanneer je slikt. Mijn zaad. Jouw thee. Mijn naam. Alles gaat dezelfde weg. Ik denk aan de stilte na. Niet de sigaret van films. Onze stilte is water, een doek, een raam dat open moet, een lach die te vroeg komt, een zin als: “Blijf nog.” Ik blijf nog. Ik blijf vaak. Ik blijf tot het licht een andere kleur heeft. Als ik dit sluit, sluit ik niets. Morgen staat er weer een lamp. Morgen staat er weer een jurk. Morgen staat er weer een lichaam dat geen toestemming vraagt om gezien te worden. Jij. Ariel. Achtenzestig. Transgender vrouw. Model. Vriendin. Minnares. Aanwezig. Ik druk af. Ik druk mijn mond. Ik druk mijn voorhoofd tegen het jouwe. Dit is hoe ik jou zie.  Vrouwelijkheid, sensualiteit, creativiteit, uitstraling en zelfvertrouwen hebben voor mij geen leeftijdsgrens. Een lichaam hoeft niet jong te zijn. Een lichaam moet vertellen. Een gezicht moet vertellen. Ogen moeten vertellen. Een lul mag vertellen. Een kont mag vertellen. Een stem mag vertellen. Jij vertelt met alles tegelijk. Wat ik enorm in jou waardeer, is dat jouw vrijheid niet betekent dat je zomaar wat doet. Achter spontaniteit zit bewustzijn. Jij kunt onverwachts een jas openen in een steeg, onverwachts mijn hoofd duwen in een studio, onverwachts stoppen omdat een beeld te glad is. Het is nooit betekenisloos. Je weet het. Je voelt het. Je staat erachter. Daarom vertrouw ik je. Daarom gaat mijn broek naar beneden. Daarom gaat mijn mond open. Daarom gaat mijn deur open. Daarom gaat dit verhaal maar door. Onze samenwerking is een veld. Daarin mogen weddenschappen, wijn, Truth or Dare, streetshoots, ramen, tuinen, auto’s, galeries, keukens, hotelspiegels, verjaardagen, hitte, regen, ruzie, soep. Respect blijft overeind. Zonder respect geen tong. Zonder tong geen verhaal. Zonder verhaal geen beeld. Zonder beeld nog steeds jij. Sommige ervaringen blijven omdat ze gewaagd zijn. De meeste blijven omdat jij onbevangen bent. Onbevangen is niet naïef. Onbevangen is een keuze van achtenzestig jaar. Jij kiest te blijven staan wanneer het licht valt. Jij kiest te blijven openen wanneer mijn hand valt. Jij kiest te blijven kijken wanneer ik kom. Daar ontstaat creativiteit. Daar ontstaat seks. Daar ontstaat vriendschap. Daar ontstaat het ding dat we geen naam hoeven te geven omdat de camera en het bed de naam al kennen. Ariel. Jij poseert niet. Jij bént het beeld. En ik blijf kijken tot het kijken een leven is.  Nog een laatste ronde door de studio in mijn hoofd, langzaam, zoals jij beweegt wanneer niemand haast heeft. Ik zet een stoel. Jij gaat zitten. De rode jurk. De hakken. Het raam. Ik meet niets. Ik kijk. Jij tilt je kin. Jij tilt de stof. Jij tilt mijn blik naar waar jij hem hebben wilt. Ik kniel. De vloer is koud. Jouw huid is warm. Ik kus. Ik lik. Ik neem. Jij legt je hand. Jij zegt niets of je zegt mijn naam. Het is hetzelfde. Je komt of je komt later. Het is hetzelfde. Ik sta op. Ik kus je mond. Ik draai je om. Ik open je. Ik ga naar binnen. De stoel schuift. Het raam leeft. De tram gaat. Jij knijpt. Ik blijf. Jij komt. Ik kom. We ademen. We lachen. We zetten thee. We kijken naar een beeld op een scherm dat minder waar is dan jouw natte dij. Zo is een dag.Zo is een jaar.Zo is dit verhaal. Geen hoofdstuk.Wel een lichaam.Wel een camera.Wel een man die schrijft omdat hij niet altijd kan fotograferen wat hij voelt wanneer hij in jou is, of jij in hem, of jij in zijn mond, of hij in de jouwe. Lieve Ariel, achtenzestig, transgender vrouw, fotomodel, vriendin, minnares. Dit is hoe ik jou zie. Aanwezig.Gegeven.Genomineerd door niemand.Bewaard door mij.Geleefd door jou. Jij poseert niet. Jij geeft mijn camera iets wat de moeite waard is om vast te leggen. En achter die camera sta ik, nog steeds, nog altijd, nog morgen, met waardering, met honger, met respect, met een sluitertijd die nooit snel genoeg is voor wie jij bent wanneer je ophoudt te poseren en begint te zijn. Nog een laatste ronde door de studio in mijn hoofd, langzaam, zoals jij beweegt wanneer niemand haast heeft. Ik zet een stoel. Jij gaat zitten. De rode jurk. De hakken. Het raam. Ik meet niets. Ik kijk. Jij tilt je kin. Jij tilt de stof. Jij tilt mijn blik naar waar jij hem hebben wilt. Ik kniel. De vloer is koud. Jouw huid is warm. Ik kus. Ik lik. Ik neem. Jij legt je hand. Jij zegt niets of je zegt mijn naam. Het is hetzelfde. Je komt of je komt later. Het is hetzelfde. Ik sta op. Ik kus je mond. Ik draai je om. Ik open je. Ik ga naar binnen. De stoel schuift. Het raam leeft. De tram gaat. Jij knijpt. Ik blijf. Jij komt. Ik kom. We ademen. We lachen. We zetten thee. We kijken naar een beeld op een scherm dat minder waar is dan jouw natte dij. Zo is een dag.Zo is een jaar.Zo is dit verhaal. Geen hoofdstuk.Wel een lichaam.Wel een camera.Wel een man die schrijft omdat hij niet altijd kan fotograferen wat hij voelt wanneer hij in jou is, of jij in hem, of jij in zijn mond, of hij in de jouwe. Lieve Ariel, achtenzestig, transgender vrouw, fotomodel, vriendin, minnares. Dit is hoe ik jou zie. Aanwezig.Gegeven.Genomineerd door niemand.Bewaard door mij.Geleefd door jou. Jij poseert niet. Jij geeft mijn camera iets wat de moeite waard is om vast te leggen. En achter die camera sta ik, nog steeds, nog altijd, nog morgen, met waardering, met honger, met respect, met een sluitertijd die nooit snel genoeg is voor wie jij bent wanneer je ophoudt te poseren en begint te zijn. Nog een laatste ronde door de studio in mijn hoofd, langzaam, zoals jij beweegt wanneer niemand haast heeft. Ik zet een stoel. Jij gaat zitten. De rode jurk. De hakken. Het raam. Ik meet niets. Ik kijk. Jij tilt je kin. Jij tilt de stof. Jij tilt mijn blik naar waar jij hem hebben wilt. Ik kniel. De vloer is koud. Jouw huid is warm. Ik kus. Ik lik. Ik neem. Jij legt je hand. Jij zegt niets of je zegt mijn naam. Het is hetzelfde. Je komt of je komt later. Het is hetzelfde. Ik sta op. Ik kus je mond. Ik draai je om. Ik open je. Ik ga naar binnen. Je bent mijn muze.

• 14-09-26 - robtstvlover

  De geest in inkt

  Shodo is geen schrijven. Wie het reduceert tot mooie tekens op rijstpapier, heeft de kern gemist. Het is adem. Houding. Het gewicht van de schouder die niet duwt. Het moment waarop de geest stilvalt en de penseel niet meer wordt bestuurd, maar gedragen. Inkt is zwart water dat geen leugen toelaat. Elke aarzeling wordt een vlek. Elke spanning in de kaak wordt een breuk in de lijn. Elke onrust in de borst wordt zichtbaar nog voor het teken klaar is.Ik ben Rob Naoki. Trainer. Meester. Iemand die lichamen en geesten leert buigen zonder ze te breken. Subs. Sissy’s. Mensen die verlangen naar vorm, naar tucht, naar de stilte ná de opdracht. Mijn hand kende touw, stem, ademhaling van een ander. Mijn hand kende nog niet de eerlijkheid van sumi. Toen ik merkte dat mijn penseel te veel ego droeg, dat mijn lijn te luid sprak, kon ik niet achterblijven. Ik schreef me in bij de TransAmsterdam Trans Art School.De lerares heette Asahi. 朝陽. Ochtendzon. Nieuw begin.Zevenentwintig. Transgender in transitie, nog niet chirurgisch tot vrouw getransformeerd. Heel lang donker haar dat bijna tot haar billen viel, strak en glanzend als lakwerk. Slank, atletisch, groene ogen die in het noorderlicht van het lokaal leken te branden. Maagdelijk blanke huid, zo egaal dat je er bijna geen porie in zag. Werkelijke Aziatische schoonheid, met die stille precisie in haar bewegingen alsof elke stap al een penseelstreek was.Ze stond die eerste les in een wijde zwarte hakama over een witte gi, mouwen opgerold tot de elle boog. Haar polsen waren smal. Haar vingers lang. Toen ze de eerste verticale lijn zette — één adem in, één adem uit, penseel die het papier kuste en daarna doorsneed — werd de hele ruimte stiller.“Niet duwen,” zei ze in bijna accentloos Nederlands, met ergens onderin een Tokiose scherpte. “Uitnodigen. De inkt wil vloeien. Jij mag alleen de rivier zijn.”Ik was niet de jongste in de klas. Wel degene die het langst keek. Niet alleen naar het papier. Naar hoe haar schouderblad bewoog onder de stof. Naar hoe haar haar bij elke buiging een zwarte waterval werd over haar rug. Naar hoe ze slikte voor ze een nieuw teken inzette, alsof ze eerst haar eigen hart tot rust moest dwingen.De eerste les was primitief en vernederend op de manier waarop echte kunst vernederend is. Ik zette een ichi, de horizontale één, en de lijn was dik aan het begin, dun aan het eind, een ego dat te hard landde. Asahi kwam achter me staan. Niet dichtbij genoeg om te raken. Dichtbij genoeg om haar adem in mijn nek te voelen.“Uw schouder tilt,” zei ze. “De penseel is geen zwaard. Laat het gewicht van de arm het werk doen. U hoeft niets te bewijzen aan het papier.”Haar geur was thee, inkt, iets bloemigs van haar huid. Groene ogen gingen van mijn hand naar mijn gezicht en weer terug. Ik ademde. De tweede lijn was beter. Niet mooi. Eerlijker.Na de les veegde ze de stenen schoon met dezelfde aandacht waarmee andere mensen een instrument opbergen. Leerlingen gingen. Ik bleef een minuut te lang bij mijn jas. Zij keek op.“Naoki-san. U blijft kijken naar de inkt alsof die u iets verschuldigd is.”“Misschien ben ik het papier iets verschuldigd.”Een bijna-lach. Klein. Echt. “Volgende week. Zelfde adem. Minder wil.”De tweede les ging over 永, ei, eeuwigheid, het teken dat alle fundamentele streken draagt. Asahi demonstreerde het op een groot vel. Haar lichaam was één lijn: voeten, knieën, heupen, schouders, pols. Het lange haar was tot een lage knot gebonden; een paar strengen ontsnapten en lagen op haar nek als natte inkt. Ik keek naar de streek en naar de plek waar haar hakama over haar slanke heupen viel, en naar de lichte beweging in haar keel wanneer ze slikte.Na de les bleven we hangen. Het lokaal rook naar oude houten vloeren. Zij schonk thee. Wij praatten voor het eerst over meer dan papier.Over homofobie in Nederland. Hoe die niet altijd schreeuwt. Soms fluistert hij in een blik in de tram, in een ober die twee keer “meneer” zegt terwijl zij daar zit met haar lange haar en een stem die al zachter werd van de hormonen. Over Tokyo. Enig kind. Vader ingenieur. Moeder lerares klassieke literatuur. Niet wreed. Wel ver. De afstand was een beleefde vorm van hartzeer.Zij was naar Leiden gekomen voor Kunstwetenschappen. Bachelor Kunstgeschiedenis Europa. Research Master. Afgestudeerd in 2019. Zij kende de late middeleeuwen beter dan de meeste Nederlanders hun eigen provincie, en stond tegelijkertijd hier, inkt op haar wijsvinger, en vertelde dat ze soms ’s nachts Japans prevelde tegen het plafond omdat Nederlands te hoekig voelde voor wat ze voelde.Wij hadden kunst. Wij hadden muziek. Ik noemde een strijkkwartet in een kleine zaal. Zij knikte. “Ik kom.”De zaal was donker, te warm, de strijkers te langzaam voor de stad. Haar knie raakte de mijne en bleef. In het applaus bewoog zij niet. Haar profiel was strak als een houtsnede. Buiten, in de kou, zei ik dat ik de honneurs nam. Eten. Drinken. Geen les.Het Japanse zaakje was sober. Zij koos de sake. Praatte over Muromachi-inkt en over hoe Europa het lichaam in verf had gezet terwijl Japan het lichaam in de leegte had gelaten. Haar groene ogen werden donkerder bij de tweede kom. Onder de tafel schoof haar voet tegen de mijne. Bleef.In het café aan de gracht was het licht te zwak om te veinzen dat we alleen over penseeltechniek praatten. Haar haar lag over één schouder, tot in haar schoot. Ik keek ernaar te lang. Zij merkte het op en zei niets. Alleen: “U kijkt zoals u tekent. Te veel. En dan opeens precies genoeg.”Wij deden dat meerdere keren. Elke keer schoof het gesprek een centimeter verder het lichaam in. Haar lach werd lager. Mijn hand bleef langer op de leuning van haar stoel. Zij draaide haar glas tussen duim en wijsvinger alsof ze de rand al aan het voelen was.Tussen de dates door de les. Kaisho, de standaardstijl. Gyosho, halfcursief. Zij corrigeerde mijn pols door haar vingers even boven de mijne te houden, zonder te raken, tot de hitte tussen onze huid een eigen teken werd. Een keer, als de klas weg was, veegde ik een spat inkt van haar jukbeen. Mijn duim bleef een seconde te lang. Zij keek me aan. Slikte. “Volgende week,” zei ze, en haar stem was niet meer de stem van de lerares alleen.De vonk sloeg over op een avond waarop de regen tegen de ramen tikte alsof iemand met nagels om binnenkomst vroeg. Wij hadden gedronken, niet te veel, precies genoeg om de voorzichtigheid week te maken. Zij keek me aan over de tafel.“Kom je mee naar huis.” Geen vraagteken. Een uitnodiging die al binnen was nog voor ik knikte.Haar appartement was klein, hoog, met één grote tafel waarop rijstpapier lag te wachten alsof de les nooit was afgelopen. Lage plank met stenen, penselen, een suzuri. De geur van inkt hing er permanent, vermengd met haar huid. Zij deed de deur op slot zonder om te kijken. Haar haar viel voorover toen ze haar schoenen uittrok. Ik zag de lijn van haar nek, de slokdarmbeweging toen ze slikte.Wij kusten eerst staande in de gang. Haar mond was warm, precies, niet slordig. Tong die niet stormde maar uitnodigde, net als haar les. Ik voelde haar lichaam tegen het mijne: slank, atletisch, borstkas die al zachter werd, heupen die nog smal waren, en lager de harde, onmiskenbare bolling van haar pik die zich tegen mijn dij drukte. Zij haalde scherp adem in mijn mond toen mijn hand daar even bleef, niet grijpend, alleen erkennend.“Zeg het,” fluisterde ze.“Ik wil je. Ik wil in je. Ik pijp je niet. Jij neukt mij niet. De rest is van ons.”Haar groene ogen bleven staan. Toen knikte ze, eenmaal, als een zegel. “Dan blijf je.”De eerste keer was niet zacht omdat we bang waren. Het was zacht omdat Shodo haar had geleerd dat de eerste streek de hele compositie draagt. Zij leidde me naar de kamer. Kaarsen. Geen felle lamp. Zij liet haar haar los; het viel tot bijna op haar billen, een zwart gordijn over die blanke rug. Ik schoof de stof van haar blouse van haar schouders. Haar huid was koel en daarna warm onder mijn mond. Sleutelbeen. De kuil onder haar keel. De kleine, groeiende zwelling van haar borst waar de hormonen al hun werk deden, tepel die hard werd toen ik erover likte.Zij knoopte mijn overhemd open met diezelfde vingerprecisie. Elke knoop een adem. Toen haar hand mijn broek opende en mijn lul vastpakte, keek ze ernaar alsof ze een nieuwe lijn beoordeelde: dikte, spanning, richting.“Je bent al hard,” zei ze bijna verwonderd.“Sinds je de eerste verticale zette.”Zij lachte zacht, en die lach werd een zucht toen ik haar op het tapijt liet zakken. Ik kuste haar buik, de rand van haar ondergoed, en trok het naar beneden. Haar pik kwam vrij: slank, bleek, al stevig, de eikel glanzend. Donker haar aan de basis, verzorgd. Ballen strak. Ik sloot mijn hand eromheen. Niet mijn mond. Mijn vuist. Langzaam. Duim over de spleet tot pre-cum over mijn vingers liep. Haar hele lichaam reageerde, alsof die ene aanraking de rest van haar adem stilzette.“Rob…” Mijn naam in haar mond klonk anders dan in de les. Lager. Natter.Ik wreef haar, stevig, nat van haar eigen vocht, terwijl mijn andere hand haar dij openschoof en over de strakke huid achter haar ballen streek, naar de ingang die al spande toen ik er alleen maar langs ging.“Daar,” fluisterde ze. “Als je durft.”Ik durfde.Ik maakte haar nat met speeksel en geduld. Eén vinger, wachtend tot ze opende, tot haar adem de juiste maat vond. Zij keek naar het plafond, groene ogen halfdicht, lippen nat. Toen ik een tweede vinger toevoegde, klemde ze om me heen en stootte tegelijk haar pik dieper in mijn vuist. Het ritme ontstond. Penseel en papier. Inkt en vezel.Toen ik opkeek, zat ze half overeind, haar op haar schouder, en trok me omhoog. Wij kusten. Zij duwde me op mijn rug en ging eroverheen zitten, haar pik tegen de mijne, glad van pre-cum, heupen die wreven tot het bijna pijn deed van te veel gevoel. Toen tilde ze zich op, pakte mijn lul, en liet de kop tegen haar opening rusten.“Kijk naar me.”Ik keek. Groene ogen. Ochtendzon in een donkere kamer.Zij zakte. Langzaam. De hitte van haar slok mij in, centimeter voor centimeter, tot haar billen op mijn heupen lagen en haar pik tussen onze buiken klemde, hard, kloppend. Zij bleef even stil. Ademde. Toen bewoog ze.Het was geen wild geneuk. Het was Shodo met lichamen. Lange streken. Korte, natte accenten. Zij reed, ik stootte omhoog wanneer haar adem hapte. Mijn hand om haar lul, duim over de natte spleet. Haar haar veegde over mijn borst, over mijn mond. Ik zoog er een pluk van, rook shampoo, inkt, zweet.Zij kwam eerst zo, met een geluid dat te rauw was voor haar mond, haar binnenste dat samentrok in golven, haar pik die in mijn vuist spoot, warm, veel, over mijn buik tot tegen mijn tepel. Ik hield haar vast, bleef diep, en liet haar uittrillen tot ze bijna lachte van overprikkeling.Toen draaide ik haar. Op handen en knieën. Haar haar over één schouder, ruggengraat een perfecte lijn. Ik duwde opnieuw naar binnen, dieper nu, harder, omdat zij “harder” zei zonder het woord te gebruiken, alleen door haar rug te holen en terug te duwen. Elke stoot schoof haar vooruit. Haar pik bungelde onder haar, nog halfhard, nadruppelend. Ik greep hem, trok mee, en neukte haar tot de tafel pootjes tegen de muur tikte.Ik kwam diep in haar, met mijn voorhoofd tegen haar schouderblad, haar naam tussen mijn tanden. Asahi. Asahi. Alsof het teken zelf in haar lichaam werd gezet.Wij bleven liggen. Haar vingers tekenden iets op mijn borst. Geen letters die ik kende. Misschien alleen de beweging.“Nog een keer,” zei ze na een tijd. “Maar dan aan de tafel.”De tafel waar overdag papier lag.Zij veegde hem half leeg, liet één vel liggen. Ging eroverheen staan, handen plat naast het witte vlak, kont omhoog, haar als een zwart zegel over haar rug. Ik nam haar zo, kijkend naar hoe haar knokkels wit werden op het hout, hoe een druppel inkt van een open potje trilde maar niet omviel. Haar pik streek over het tafelblad. Een nat spoor. Toen ik de eikel tussen duim en wijsvinger nam, kwam ze opnieuw, stiller dit keer, met een lange uithaal van adem die de les in herinnerde: niet duwen. Uitnodigen.Die nacht sliepen wij niet meteen. In de keuken dronk ze water uit dezelfde beker. Ik stond achter haar, mijn lul alweer zwaar tegen haar billen. Zij zette de beker neer, greep de aanrecht, en ik nam haar staand, een been van haar opgetild, haar voet op mijn kuit. De koelkas bromde. Buiten een tram. Binnen alleen huid en natte geluiden en haar groene ogen in het keukenraam. Haar pik klemde tussen haar buik en het hout. Mijn vuist eromheen. Zij kwam over haar eigen vingers. Ik vulde haar opnieuw.Op het matras daarna, in het eerste grijze licht, knielde zij tussen mijn benen. Haar lange haar viel over mijn dijen als een gordijn. Zij nam mijn lul in haar mond. Warm. Precies. Tong onder de rand, dan dieper, keel die zich om me heen sloot. Ik legde mijn hand in haar haar, niet duwend, alleen aanwezig. Zij zoog tot ik waarschuwde. Zij liet niet los. Ik kwam tegen haar tong. Zij slikte, veegde haar lip af met de rug van haar hand, en glimlachte alsof de compositie af was.Het herhaalde zich.Niet als een toevallige ontsporing. Als een tweede lesrooster.Overdag Shodo. Adem. Houding. De kanji voor stilte, voor stroom, voor lichaam. ’s Avonds of in het weekend haar huis, of soms het mijne.Een donderdag na de les, toen de anderen weg waren, kuste ik haar tegen de schuifdeur van het penselenkastje. Mijn hand onder haar hakama, om haar harde pik. Zij beet op mijn schouder om niet te kermen. Ik ging door met mijn vuist, stevig, nat, tot ze in mijn hand kwam, warm tegen de zwarte stof. Daarna veegde zij zich schoon met dezelfde doek waarmee ze inktvlekken wegwerkt, een blik van iets dat op trots leek.“Je maakt de les vuil,” fluisterde ze.“De les was al klaar.”“Niet voor mij.”Zaterdag in haar badkamer. Stoom. Haar haar nat, tot over haar billen, zwaardere strengen. Ik zeepte haar in, handen over haar borst, over haar slanke lul die in de warmte omhoog kwam. Zij ging onder de straal staan, handen tegen de tegels. Ik nam haar onder het water tot het schuim van onze buiken droop. Zij kwam tegen de muur, een witte streep die meteen werd weggespoeld. Ik kwam in haar en bleef zitten, mond tegen haar natte nek, tot het water koud werd.Zondag ochtend lag zij half over mij, haar pik slap en zwaar op mijn heup, haar mond op mijn tepel. “Schrijf iets,” zei ze. Wij gingen naar de tafel. Ik zette een teken. Het was niet mooi. Te veel wil. Zij ging achter me staan, borsten tegen mijn rug, haar halfharde lul in de lijn van mijn billen — druk, wrijven, niet binnendringen — en legde haar handen over de mijne op de penseel.“Adem.”Ik ademde.De tweede lijn was beter.Daarna knielde zij voor me en zoog mij tot ik klaarkwam. Ik trok haar over mijn schoot, haar rug tegen mijn borst, en wreef haar lul uit tot zij trilde en over haar eigen dijen spoot. Toen tilde ik haar heupen en schoof opnieuw in haar, diep, tot zij zich vastgreep aan de tafelrand.Wij praatten tussendoor. Over haar ouders die via video belden en beleefd vroegen of ze “nog steeds tekenles gaf”. Over de universiteit. Over hoe kunstgeschiedenis haar had geleerd dat lichamen altijd al politiek waren. Over homofobie die haar in de tram soms kleiner maakte, en hoe mijn hand in haar nek haar weer groter maakte. Over muziek: koto, trage elektronica. Ik zette iets op. Zij danste niet. Zij bewoog zoals zij schilderde. Minimaal. Fataal.Niet elke keer was langzaam.Soms, als de week te veel blikken had gedragen, of te veel herinnering aan Tokyo, wilde zij hard. Dan duwde zij me op de stoel, ging over me heen zitten en zakte in één keer op mijn lul, tot het geluid uit haar keel kwam dat geen les meer was. Dan neukte ik haar tegen de muur, een been om mijn heup, haar pik klem tussen onze buiken, stotend tot haar zaad omhoogspoot tegen haar eigen kin. Dan liet zij zich op handen en knieën zetten op de rand van de tafel — niet op een vol vel, op de plek waar toch al vlekken mochten — en ik nam haar tot het hout kraakte en zij mijn naam zei als een teken dat te groot was voor het blad.Ik likte haar huid schoon. Buik. Borst. De binnenkant van haar dijen. Niet haar pik met mijn mond. Mijn hand deed dat werk. Stevig. Nat. Tot ze opnieuw kwam.In mijn huis zag zij de attributen van mijn andere werk — riemen, zachte touwen, de stoel — en zij raakte ze aan zonder te vragen of ze moest knielen. Op een avond deed zij het toch. Niet als sissy. Als iemand die de vorm herkende. Zij knielde, rug recht, haar over haar borst, handen op de dijen, en keek omhoog.“Alleen vanavond,” zei ze. “Niet omdat ik kleiner ben. Omdat ik wil voelen hoe jij een lijn afmaakt.”Ik ging voor haar staan. Mijn hand in haar haar, niet rukkend, verzamelend, tillend, tot haar keel vrij was. Zij opende haar mond en nam me in. Ik neukte haar keel, langzaam, tot speeksel over haar kin liep. Daarna draaide ik haar, duwde haar op haar ellebogen, en nam haar kont diep terwijl mijn vuist haar lul molk. Zij kwam met haar voorhoofd op de mat. Ik vulde haar. Zij neukte mij niet. Nergens. Nooit.’s Ochtends zette zij thee. Geen grote woorden. Haar haar in een losse streng. Een blauwe plek van mijn mond op haar sleutelbeen, als een zegel.De weken stapelden zich. De cursus liep naar zijn einde. De les tussen ons niet.Een avond at ik bijna niets. Zij ook niet. Honger naar iets anders. Ik zette haar op de vensterbank, stad licht achter haar haar, en spreidde haar. Twee vingers in haar opening, vuist om haar lul, mond op haar tepel. Zij kwam zo, met haar achterhoofd tegen het glas, een kreet die zij in haar pols beet. Toen tilde ik haar van de bank, droeg haar drie stappen naar de tafel, en neukte haar op haar rug, benen over mijn schouders, haar pik tussen ons in, tot ik diep in haar kwam en zij opnieuw in mijn hand.Een andere nacht, na wijn, liet zij zich vastbinden. Alleen de polsen. Zacht touw aan de stoelpoten van haar werktafel. Rug op het hout. Haar uitgespreid. Ik wreef haar lul met olie tot hij donkerrood en nat was, nam haar opening met drie vingers, en pas daarna met mijn lul, langzaam tot zij smeekte, dan hard tot zij kwam zonder dat ik haar pik nog aanraakte, alleen van hoe diep ik zat. De tweede climax dwong ik wel met de hand, strak, snel, tot zij over haar eigen buik spoot en ik het met twee vingers over haar tepel streek. Zij keek ernaar. “Vuil,” fluisterde ze. “Houd het.”Ik hield het. Kuste haar. Neukte haar nog eens tot mijn eigen zaad bij het hare lag, een natte zegel op die blanke huid.In de les daarna zei niemand iets. Alleen haar blik toen ik mijn penseel verkeerd vastpakte. Een waarschuwing. Een belofte. Na afloop, in het trappenhuis van de school, duwde zij mijn hand onder haar jas, om de harde lijn in haar broek. “Thuis,” zei ze. “Niet hier. Ik wil niet dat deze muur jou krijgt.”Thuis kreeg de muur ons alsnog. Rug tegen stucwerk. Haar been om mijn heup. Ik in haar. Haar pik tussen onze buiken. Natte klappen. Haar tanden in mijn schouder. Mijn naam. Haar naam. De tram buiten. De inktpot op tafel die niet omviel.Er waren ochtenden waarop wij alleen lagen. Haar hoofd op mijn borst. Mijn vingers in dat eindeloze haar. Zij vertelde over Kyoto in de zomer, over de geur van hout in een tempel, over hoe zij op haar zestiende al wist dat haar lichaam een verkeerd blad was waarop iemand anders had begonnen te schrijven. Hormonen waren de gum. Nederland was het nieuwe papier. Ik was, zei ze voorzichtig, de eerste die de lijn niet wilde corrigeren naar iets dat híj mooier vond, maar die haar nam zoals zij nu was: vrouw in wording, pik nog aanwezig, mond die gaf, kont die opende, wil die helder was.“Jij pijpt me niet,” zei ze eens, niet als verwijt. “Dat is goed. Mijn lul is van mijn hand en van jouw hand. Mijn mond is van jou. Jouw kont is van jou. Duidelijk als kaisho.”“Duidelijk als kaisho,” herhaalde ik, en draaide haar op haar zij, tilde haar bovenste been, en schoof opnieuw in haar terwijl ik haar lul van achteren vasthield. Langzaam. Diep. Tot zij in de kussens kwam en ik haar volgde.De laatste officiële les van de cursus was een demonstratie. Zij zette 無, mu, niets, leegte, op een groot vel voor de klas. De zaal hield de adem in. Haar lijn was zo schoon dat het pijn deed. Na afloop kwam een leerling haar danken. Ik wachtte. Op straat, in de wind, zei zij: “De cursus is klaar. Wij niet.”Die nacht vierden wij het zonder feest. Alleen olie, haar op de futon, ik achter haar, borst tegen haar rug, lul diep in haar kont, hand om haar pik, mond tegen haar oor. Ik praatte haar vol. Wat ik zag. Hoe strak zij was. Hoe haar zaad over mijn vingers zou lopen. Hoe ik haar zou blijven nemen tot de ochtendzon — Asahi — door het raam viel. Zij kwam met een snik. Ik vulde haar. Wij bleven verbonden tot zij zacht werd om me heen en ik weer hard werd in haar, en de tweede ronde stiller was, bijna eerbiedig, bijna wreed van precisie.Maanden, geen weken alleen.Een winteravond. Sneeuw tegen het glas. Zij in een wijde trui, niets eronder, haar tot in haar schoot. Ik las niets. Keek. Zij merkte het, spreidde haar knieën op de stoel, en liet haar pik in de schaduw van de trui hard worden. “Kom dan,” zei ze. Ik ging. Vuist. Vingers. Daarna mijn lul, zij half op schoot, trui opgetild tot haar tepels, haar die tegen mijn mond hing terwijl ik haar van onderen nam. De stoel kraakte. De sneeuw viel. Zij spoot in de trui. Ik lachte tegen haar keel. Zij ook, hees, en zei: “Wasgoed. Later.”Later was de douche. Later was de vloer. Later was zij die mijn lul zoog tot haar kaak vermoeid was, en ik die haar daarna op haar rug neukte tot zij met haar nagels mijn rug openhaalde.Buiten bleef Nederland soms hard. Een opmerking bij de supermarkt. Een formulier. Een blik. Binnen bleef zij Asahi: lang haar, groene ogen, atletische lijn, blanke huid, harde lul in mijn hand, zachte mond om mijn lul, een lichaam dat ik nam tot zij beefde.Ik pijpte haar niet.  Zij neukte mij niet.  Ik nam haar.  Zij gaf zich.  En de inkt bleef vloeien.Op een late lenteavond, toen het raam open kon, zette zij een laatste teken terwijl ik achter haar stond, al half in haar, mijn hand plat over haar onderbuik, haar pik in mijn andere hand. Zij voltooide de lijn zonder te beven. Toen pas liet zij de penseel los, boog zich over de tafel, en fluisterde:“Nu. Maak het af.”Ik maakte het af. Diep. Hard. Haar naam. Mijn zaad in haar. Haar zaad over het hout, naast een vel dat nooit meer helemaal wit zou zijn.Asahi. Ochtendzon.Niet omdat alles licht was. Omdat na de zwarte inkt van de nacht het licht weer ergens begon, in een kamer in Amsterdam, op een huid zo blank dat elke kus een teken achterliet, in een lichaam dat nog onderweg was naar de vorm die zij zelf koos.Ik was haar gast. Haar minnaar. Haar rivier.Niet duwen.  Uitnodigen.  De inkt wil vloeien.  Jij mag alleen de rivier zijn.Haar rivier liep over mijn vuist, over mijn buik, over het hout.  Mijn rivier liep in haar.En elke keer dat haar penseel weer het papier raakte, zag ik in de zwarte lijn precies wat wij de avond ervoor met onze lichamen hadden geschreven: geen simpele handeling.Een geest.  In inkt.  In haar.  In mij.

• 14-09-26 - renate-jansen

  Marie 1

  Hoi Allemaal, het is even geleden dat ik mijn verhalen hier heb geplaatst. Daar was een reden voor. Ik weet namelijk niet of dit het geschikte medium is voor mijn type verhalen. Ze gaan namelijk niet alleen maar over seks in de eerste regel en in regel 10 klaarkomen. In mijn verhalen zit een verhaal. De eerste hoofdstukken is er vaak geen seks maar opbouw naar seks. Diegene die van een half A4tje seksverhalen houdt moet de mijne niet lezen en overslaan. Dit zeer fictieve verhaal gaat over Marie een post-op transgender vrouw van 27 jaar maar wel met een pik zij is 1,7m lang 75kg met alles op de juiste plek cup E, geheel haarloos op haar hoofdhaar na. De rest is met laser weggehaald. Is overal lekker glad. Lang blond haar met allerlei blonde tinten erin. Er zit een natuurlijke golfslag in haar haar.  Eigenlijk is Marie alles wat ik zelf graag had willen zijn. Verslaafd net als ik aan het dragen van nylon en hakken (dat komt steeds terug in het verhaal). Oh ja haar pik is stijf 17cm lang en 5cm dik. Ze heeft heel graag seks maar is vaak een noodzakelijk iets. Dit verhaal gaat over haar leven en werk. Ik hoop dat het spannend en opwindend is. Er komen meerdere delen maar hoeveel dat hangt van de lezer af. Een lage score is hier vrij normaal voor mijn type verhaal. En de halve A4 verhalen scoren beter. Dat weet ik. Die score doet mij verder niet zo veel. De persoonlijke reacties doen mij veel meer. Zie je mij online en je hebt dit gelezen spreek mij aan en vertel je leeservaring. Wat kan beter, wat vind je goed en wat vind je niks. Ik hou van opbouwende kritiek. Met ”je verhaal is kut” kan ik niet zo veel. Leg gewoon uit wat er kut is. En voor iedereen, stop met het persoonlijk maken. Ik doe dit voor mijn lol en als je het helemaal niks vindt lees het gewoon niet. Dat was 1 van de redenen waarom ik mijn vorige verhalen heb verwijderd. Dat ging tot bedreigingen aan toe wat echt nergens opslaat. Goed deze intro is lang genoeg. En elk hoofdstuk zal een kortere intro hebben als deze. Dan nu het verhaal.   Hoofdstuk 1 Intro  (GEEN SEKS) Marie is lekker aan het shoppen, ze heeft nieuwe kleding nodig en dan alles nieuw, panty en kousen, lingerie, jurk en rok met top. En pumps vooral pumps. Marie is een mooie transvrouw om te zien, alles op de juiste plek en dat heeft ook een godsvermogen gekost om dat voor elkaar te krijgen. Al sinds haar 14de leven jaar is ze bezig geweest om een vrouw te kunnen worden. Dat is een enorme strijd in het in geweest, haar vader en moeder waren het er niet mee eens. Sterker nog ze verboden het. Het werd afgedaan als puberaal gedrag en dwarsliggen. Dit zorgde voor een scheuring in het gezin een paar maanden later toen ze door haar moeder zo enorm is mishandeld dat een ziekenhuis opname noodzakelijk was en er een aangifte kwam tegen haar ouders. Ze werd door de rechter uit huis geplaatst en bij een gast gezin geplaatst. Dat was niet heel veel beter dan thuis en na diverse gezinnen te hebben bezocht kwam er rust in haar leven toen ze bij een gezin kwam waar de vrouw een transvrouw was. Marie had aan haar een voorbeeld hoe het ook kon. Marie is bij hen blijven wonen tot ze 22 werd, ze was klaar met school. Onderhand een pracht van een vrouw geworden. Haar gast gezin noemde ze steevast pap en man. Geen namen gewoon pap en mam en die titel droegen ze met trots.   Van haar 14de tot en met haar 22ste toen ze uit huis ging en op zichzelf ging wonen is er enorm veel gebeurd, dat begon met de psychologische gesprekken. Om te bepalen of ze wel een vrouw was. Dat kon met toestemming van haar gast ouders. Haar echte ouders zijn uit de ouderlijke macht gezet. Moeder is zelfs veroordeeld voor zware mishandeling. En heeft 4 jaar in de gevangenis door gebracht. Ook haar broertje dat jonger is als Marie werd bij een gast gezin ondergebracht. Nadat Marie haar deskundige verklaring (DKV) had gekregen werd het tijd voor het lichamelijke deel, zoals hormonen. Op haar 16de kon ze daar eindelijk mee beginnen en het zat Marie qua lichamelijke veranderingen echt wel enorm mee. De behandeling sloeg goed aan en na een jaar was er duidelijk een verandering te zien, ze kreeg borsten een mooie B cup. Maar vooral haar heupen werden echt vrouwelijk. Meer vet op de heupen. Veel vrouwen vinden het vreselijk terwijl het over grote merendeel van de mannen dat prachtig vinden. Niet echt dik maar gewoon heupen die voor een zandloper figuur zorgen. Omdat Marie een B cup had en meer heup had dan bij de borst paste had al besloten als ze volwassen is dat ze inplanten zou nemen. Door de hormonen verdwenen ook haar lichaamsharen grotendeel, Laser bestond nog niet of stond in de kinderschoenen, dus harsen. ALLES harsen. Ook het gezicht. (ik heb dat zelf een aantal keer ondergaan mijn baard harsen en dat is pijnlijk maar die pijnprikkel duurt niet heel lang). Dat deed bij Marie pijn maar dat had ze ervoor over. En heel veel van haar behandelingen werden vergoed.  En het mooie was dat haar biologische ouders de rekening kregen omdat ze nog steeds minderjarig is en op hun verzekering meeverzekert. Op school was het wel even door bijten, vooral de jongens begrepen het niet. De meiden wel. De pesterijen van de jongens waren vaak onderhuids en in het geniep. Marie was een slimme meid 5 havo en examen jaar, het moeilijkste examenpakket wat je kon bedenken maar ze had haar toekomst al uit gestippeld. Ze wilde na de Havo dus economie gaan doen op hbo-niveau en een eigen financieel adviesbureau beginnen. Dat zou inhouden als interim bedrijven adviseren over vooral financiële grote beslissingen. Haar examen ging heel erg goed en ze kon met een verse start aan haar HBO beginnen. Op de havo konden velen haar nog als jongen. Op de HBO had ze daar geen last van daar werd ze volledig als vrouw behandeld. Met sporten was dat wel een dingetje. Want ja Marie had nog steeds een pik en in die tijd besloot ze ook dat die nooit vervangen zou worden door een kutje of zoals zij dat een beetje on eerbiedig zag een gat in je onderbuik. En Marie is biseksueel zowel mannen als vrouwen trekken haar aandacht. De meiden in haar klas wisten dat ze een pik had en Marie kon zich vaak gewoon omkleden in de hoek van de kleedkamer en niemand deed echt moeilijk. Marie had wel een echte bloed lul. Dat houdt in dat slap de pik heel klein is en stijf er heel veel bloed erin gepompt wordt. Een vlees lul is het tegenovergestelde die is al groot als die slap is. Haar HBO verliep verder zonder grote problemen en toen ze was afgestudeerd besloot ze om grotere borsten te nemen. 1,7m is niet echt enorm groot qua lengte maar ze mochten wel groter wat beter bij haar heupen zou passen. De chirurg adviseerde een E cup wat ze ook opvolgde en op haar 21ste was ze klaar met haar lichamelijke transitie de laatste grote ingreep was haar adamnsappel. Aan haar gezicht hoefde niets te gebeuren. Ze had een vrij rond gezicht en door haar lange haren die ruim over de schouders vielen paste dat perfect bij haar. Ze was altijd al blond geweest maar ze weet niet meer wat haar natuurlijke kleur is. Altijd Highlight erin en soms ook extension om het voller te maken. Sinds haar hbo liep ze op hakken, in het begin 8cm en later standaard 10cm. Altijd een panty aan en nooit een legging of broek maar altijd rokken of jurken. Gewoon om er zo vrouwelijk als mogelijk uit te zien. Slip droeg ze zelden tenzij ze wist dat ie uit moest bij haar arts of een andere specialist zoals een pedicure. Marie had voor een geboren jongen vrij kleine voeten wat als vrouw perfect uitkwam. Maatje 38 en dan is er zoveel enorm veel keus qua pumps. Op haar 22ste ging ze dus op haarzelf wonen en haar bedrijfje ging best lekker. Het appartement wat ze had kunnen kopen was niet enorm groot maar het was van haar en het was in hartje Amsterdam. Alle winkelstraten waren op loopafstand. In Amsterdam deed Marie veel op de fiets. Puur omdat met de auto er vaak geen doorkomen aan was, ze parkeerde haar auto standaard buiten de stad en ging dan op de fiets er heen en dan met de auto verder naar haar klant. Dit scheelde een enorm dure parkeervergunning en zo deed ze ook nog aan lichaamsbeweging. Maar nu was ze aan het shoppen en dat is echt een grote hobby van haar. Marie is alleen niet iemand die van hele dure merken houdt. Een panty van Wolford of Kunart is supermooi, maar voor door de weeks is een HEMA-panty net zo mooi. Dat geld hetzelfde voor haar kleding en pumps.  Veel komt uit de boetiek hier in Amsterdam. Maar ze is ook niet vies van de Chinese merken Temu en Shein enzovoorts. Lekker goedkoop en best heel mooi. Haar bedrijf heeft ze verkocht aan haar medewerker die sinds het begin bij haar werkte. Ze heeft ander werk, een werkgever en een eigen bedrijf. Dit was een combinatie die ze niet kon weerstaan. Ze deed zelf de administratie van het bedrijf omdat ze dat leuk vond maar ze had er ook iemand voor in dienst voor als zij er niet was of andere bezigheden had en dat kwam zeer geregeld voor. De administratie stelde op zich niet heel veel voor. Boekhouden was het merendeel. Marie hield wel van structuur en letterlijk elke peperkorrel moest verantwoord worden. Dat was in het begin enorm wennen voor iedereen die er werkte maar werd al heel snel een gewoonte binnen het bedrijf. Die efficiëntie werkte door in het hele bedrijf. Heel veel gestroomlijnder kon bijna niet. Toen Marie 25 was werd ze gebeld met de vraag of ze beschikbaar was voor een afspraak. De man aan de andere kant vertelde niet heel veel meer. Maar Marie was geïntrigeerd en ging op de uitnodiging in. Zo werd er afgesproken in een 2 sterrenrestaurant hartje Amsterdam. Marie had wel het idee dat dit wel eens een levensveranderende afspraak kon worden. Liet haar werk voor wat het was en zei tegen haar medewerker dat ze even weg moest. Marie had haar kantoor onder haar appartement en ze moest shoppen. Een 2 sterrenrestaurant ga je niet heen in casual kleding en sneakers. Nu vond ze sneakers vreselijk en meer een noodzakelijk kwaad. Dus shoppen. Uit eindelijk kwam ze in een boetiek waar ze de perfecte jurk vond met bij behorende pumps. De prijs was er 1 om een hartverzakking van te krijgen maar dat had ze er wel voor over, een prachtige zwarte jurk die net over haar bolle billen viel en bezet was met pailletten een groot deel van de schouders vrij en nauwsluitend met een band om de hals, en een open rug. De bij behorende pumps met pailletten bekleed met een 10cm stiletto hak van staal. Echte killer Heels. Bij horende tas eveneens afgezet met pailletten. Toen Marie ging passen en terug de winkel in stapte werd iedereen in de boetiek heel erg stil, inclusief de verkoopster. Marie zag eruit om door een ringetje te halen. Marie zou er niet raar van op hebben gekeken als mannen een stijve pik van haar kregen. Dat gebeurde vaker als ze zakelijke afspraken had. Dan wilde de mannen meer om een deal af te dwingen maar Marie had een ijzeren wil en dan wees zij zelf de deal af. Waar de tegenpartij dan vaak enorm van schrok en dan alsnog akkoord ging en de deal afgerond kon worden. Maar ze zag eruit als een Godin. Ze vroeg de verkoopster of dit bij haar thuis bezorgd kon worden omdat ze nog verder moest winkelen. Dat was geen enkel probleem, Marie betaalde met haar creditkaart en verliet de winkel nadat ze zich had omgekleed. Tijd voor haar favoriete panty winkel. De eigenaar kon Marie goed, wist van haar transgender zijn af en niet veel mensen wisten dat. Hij moest heel af en toe even helpen vooral als panty gedraaid was en dat vond hij echt geen straf. Sterker nog, hij kreeg van Marie vaker een binnenbroekse zaadlozing dan van wie dan ook. En hij wist dat Marie dat door had en wist maar er geen probleem van maakte. Marie genoot stiekem door zijn fluweelzachte strelingen. Het was alleen jammer dat de eigenaar ver in de 60 was anders had ze hem wel willen uitnodigen voor een avond benen aanbidden. Want ondanks dat ze 25 was een mooie vrouw om te zien was ze wel eenzaam en had nog nooit seks gehad met een man. Haar pik weerhield haar daarvan. Ze liet een foto zien van haar nieuwe jurk en pumps en wilde de perfecte panty erbij. De eigenaar bood haar 2 keuzes een Kunart 15D in huidskleur of een Wolford 10D zwart. Marie nam beide, plus een paar prachtige kousen met een hoge dijrand. Kousen onder deze jurk zou enorm hoerig zijn want ze zouden er ruim onderuit komen. Maar mooie hold-up zijn nooit verkeerd. Na de panty’s was het tijd om naar haar favoriete salon te gaan. |Waar ze werd begroet door de eigenaresse. Maar verteld dat ze dlgende dag een heel belangrijke afspraak in het restaurant had en dat ze opgemaakt wilde worden wat bij de jurk zou passen. De afspraak was om 8 uur in de avond. En ze smeekte de eigenaresse bijna om na sluitingstijd. Haar te willen opmaken en de wenkbrauwen epileren. De eigenaresse keek met een schuin hoofd naar Marie en zei prima kost je het dubbele van normaal en handje contantje. Ze had die woorden nog niet helemaal uitgesproken of Marie ging al akkoord. Dan nog even naar de kapper. Die zat niet heel veel verder. De eigenaar was een rasechte homo. Niks mis mee overigens. Maar wilde hem overtuigen om morgen om 5 uur tijd voor haar te maken. Maar hij zat vol. Dit was de kapper die exact wist wat Marie wilde met haar haar en bedroeft ging Marie verder.  In een zijstraat zat er ook 1 een vrouw genaamd Brenda, Marie had haar ooit geholpen om een financieel plan op te stellen voor haar salon. Dus ze ging naar binnen en ze had niks te doen en dat was gek. Marie vroeg of ze morgen om 5 uur in de middag de tijd voor haar had. Eigenlijk half uurtje eerder nog, want dan meteen ook wassen. Als ze maar 10 voor 6 klaar was. Brenda keer naar Marie en haar haar, zat er even aan, kneep erin en ze zei dat ze om 4 uur haar hier verwachte. Marie blij als een kleinkind. Op naar de sieraden koningin van Amsterdam. De jurk leende zich niet voor een ketting maar wel voor oorbellen en ring. Ze liet haar een foto van de jurk en wilde er mooie oorbellen en ring bij. Ze stelde voor om de oorbellen lang en zwart van zwart kunststof in de vorm van veren met pailletten, de ring goud met een zwarte steen erin alleen niet enorm groot of opzichtig. Maar 1 die wel opvalt. Marie had niet echt supervrouwelijk handen. Maar gelukkig niet heel groot. Als je goed naar haar handen keek kon je zien dat het geen natuurlijke vrouw is. Marie was klaar met shoppen en nu afwachten tot de volgende dag. |Nog even naar kantoor om dingen door te nemen voor de volgende dag. Haar medewerker was er nog en Marie besprak met haar de volgende dag dat ze vanaf 3 uur alleen zou zijn. En ze stelde voor om met zijn 2 samen wat te eten. Haar medewerker die ook nog alleen was vond het prima maar ze zei dat ze echt enorm hunkerde naar een Turkse pizza met shoarma en alles erop en eraan. Marie was het snel eens dat leek haar ook wel wat. Morgen zou qua eten het al spannend genoeg zijn. Ze namen de pizza’s mee naar Marie haar woning en lieten het zich smaken, lekker glaasje bordeaux erbij en voor ze het wisten was de fles leeg. Marie nam afscheid van haar medewerker en gin naar bed. De volgende dag zou al spannend zat worden. Zover hoofdstuk 1

• 13-09-26 - tvkatja

  Parking

  Parking Op een warme zomeravond besloot ik een eindje te gaan rijden. Toen het genoeg schemerde pakte ik de sleutels van de Mini van mijn vrouw en liep op mijn hakjes in een korte leren rok met wit bloesje naar de auto die ik tevoren op de oprit had gezet zodat ik kon instappen zonder gezien te worden. Al na 100 m rijden schopte ik mijn pumps uit.. levensgevaarlijk… Stel je voor dat ik een ongeluk zou veroorzaken, dan was de ellende niet te overzien. Alleen al het idee dat ik mijn rijbewijs aan oom agent zou moeten laten zien zorgde ervoor dat ik geen rouge meer nodig had. Ik reed de snelweg op en na een half uurtje bereikte ik de parking. Voor mij stond een zwarte Golf met twee jongemannen erin  zodat ik bleef zitten waar ik zat. Pas toen de Golf wegreed durfde ik uit te stappen. Ik voelde mijn hart bonken en hoorde mijn hakjes klikken op het asfalt terwijl ik naar een picknickbank even verderop liep. Met een bil op de tafel leunend keek ik voorzichtig om me heen. Er stonden wel een paar auto’s en een aantal vrachtwagens maar er liep zo op het eerste oog niemand buiten. Opeens maakte zich uit de schaduw van de dichtstbijzijnde vrachtwagen een gestalte los. Ik bestierf het zo wat. Omdat ik niet meteen kon zien wie het was besloot ik om terug te lopen naar de auto. In de zenuwen kreeg het portier niet open maar gelukkig zat ik net op tijd weer achter het stuur. Ik keek opzij en zag een man voorovergebogen bij de Mini staan. Hij wees met een draaiweging op het zijraam. Hij zag er niet meteen uit als een seriemoordenaar dus ik besloot om het raampje naar beneden te draaien. “Of ik mee wilde komen naar zijn cabine “ vroeg de man, kennelijk vrachtwagenchauffeur. Ik knikte, stapte weer uit en liep achter hem aan. Hoog zo’n cabine, merkte ik, maar hij bood me galant de hand en trok me zo’n beetje omhoog. Binnen was het gezellig. Alle gordijntjes waren dichtgeschoven, er brandde blauwe sfeerverlichting en terwijl buiten het verkeer op de snelweg voortraasde reikte ik naar de bobbel in de broek van Henri, want zo heette mijn trucker. Hij knoopte zijn broek verder open zodat ik vol zicht kreeg op zijn niet al te grote geslacht. Een mooi maatje voor mijn kutje dacht ik meteen. “Zal ik ‘m eens lekker verwennen “ vroeg ik met mijn geilst mogelijke stem, waarop hij zijn broek helemaal uitdeed. Of de bijrijdersstoel gezeten boog ik me naar voren en nam zijn pik in mijn mondje. Eerst alleen het kopje, toen met mijn kringelende tongetje in zijn pisgaatje,  maar al snel zakte mijn mond over de hele lengte van zijn pik. Henri kreunde zachtjes. Iets zei me dat ik hem niet te lang moest pijpen en ik vroeg hem dan ook of hij me misschien ook wilde neuken. Hij knikte en uit zijn mond kwam ook een ietwat schorre bevestiging. De cabine bleek ook nog over een slaapgedeelte te beschikken. Henri trok het gordijntje weg en ik ging, na mezelf van mijn slipje te hebben ontdaan, op  handen en voeten zitten met holle rug en mijn  kontje naar achteren. Henri had inmiddels een condoom omgedaan en kwam dichterbij. Wie nu een verslag verwacht van een wilde neukpartij komt bedrogen uit want de aanblik van mijn bruin roze kutje was Henri al teveel. Met een jammerlijk “oh nee “ spoot hij het condoom vol. “kun je mss nog een keer “ vroeg ik hoopvol, maar Henri deelde mede dat feestje voorbij was. Ik bedankte hem voor de ontvangst en na afscheid te hebben genomen van mijn trucker liet ik me  weer uit de cabine zakken waarbij ik de afstand tot het asfalt verkeerd inschatte en nog bijna een smak maakte. Gelukkig liep het goed af en weliswaar niet geheel voldaan maar toch tevreden reed ik weer huiswaarts.

• 04-09-26 - lennie

  Spontane actie

  Waar gebeurd op het Laakse strand.Kwam een vriendelijke en goed verzorgde man naar mij toe terwijl ik daar in een string lag, hij zei dat ik er heel lekker uitzag en of die bij mij mocht komen liggen, ik vond het prima, beetje kletsen en kennismaken. Hij was redelijk goed gebruind, ook al ingesmeerd en vroeg of ik het een goed idee vond om me door hem te laten insmeren, dat liet ik met plezier toe.Het werd mijn inziens met zo een fijn gevoel gedaan dat ik er wel van in de stemming raakte en er heel lekker probeerde erbij te gaan liggen , benen uit elkaar, dat werd beantwoord, met zijn vingers over mijn ster, mijn benen iets wijder uit elkaar en toen ging hij heerlijk over de binnenkant van mijn dijbenen waarop mijn kontje omhoog ging als krolse kat , met mijn ballen en klit spelend waarop hij heel lief vroeg of hij mij mocht neuken, met condoom zei hij, ik zeg heerlijk want je bent lekker bezig, mijn benen nog iets verder uit elkaar en kontje iets omhoog, Hij hield met zijn handen de billen uiteen om zijn harde genotstaaf erin te schuiven want met de zonnebrand olie gleed hij zo in de schacht, begon me heerlijk rustig te neuken en mijn heupen werden vastgepakt zodat ik uiteindelijk op handen en knieën met holle rug heerlijk geneukt werd, na een tijdje zei ik , ga op me liggen en dan draaien we om en met enige handigheid zat ik daarna boven op hem met billen naar hem toe, hij vond het mooi en zeker toen ik als een amazone op en neer ging van licht rijden tot doorzitten en toen vol in galop waarop hij klaar kwam en ik over zijn benen spoot, allemaal op het Laakse naakt strand, heerlijke plek, wou dat ik hem daar weer trof….

• 03-09-26 - happy

  Uit de rosse buurt

  Ik maakte kennis in een club met een knappe Tgirl uit de regio St Truiden. Toevallig passeerde ik een knappe jonge vrouw en ik dacht toch even na van was dat nu echt zo, of was het een Travestie girl. Ik kon mij niet niet meer  bedwingen en keerde mij om. Ik zag haar staan terwijl ze met haar gsm bezig was, ik streelde haar benen tot aan haar kontje, nu niet zei ze.. Wat later ging ze zitten op een hoog bankje en ik besloot mijn kans te wagen. Ze was heel verlegen, ik dacht dat is haar eerste keer.  Ik kuste haar in de nek en tongzoende heel kort. Ze reageerde niet zoals ik verwacht had. Ze deed haar string uit en legde zich achterover op de tafel. Mijn pik stond als een paal en ik wilde maar al te graag in haar kut indringen. Ik knielde neer en likte haar kut en maakte het goed nat. Ik kleedde me uit en mijn handen namen mijn pik vast en zochten haar gaatje, het spande nogal. Was dit haar eerste keer?Langzaam gleed mijn pik in haar warme spleet. Mijn linker hand nam een bil vast en mijn rechter had haar stijve pik vast. Ik neukte haar langzaam, soms versnelde ik en soms nam ik een korte pauze terwijl mijn pik in haar kut zat. Heerlijk fluisterde ze.Haar pik had ook een serieuze afmeting gekregen en ik besloot die even in m'n mond te nemen. Ik voelde de spanning  aan het gekreun te horen.  Mijn pik zocht voor de tweede keer haar natte spleet op, het indringen ging makkelijker. Ik dacht nu alles geven en terwijl ik met de ene hand haar pik masturbeerde neukte ik er op los. Ik voelde mijn hand nat worden, ze was klaargekomen. Ik stopte met neuken en ik legde mij langs haar op de bank, haar mond zocht gretig mijn nog stijve pik en ze pijpte me tot ik mijn zaad lang mijn pik voelde afdruipen. Heerlijk was dat. Ze wilde nog een afspraak maken voor nog een keertje, ik vertelde haar dat ik het druk had en dat ik nog wel eens wilde afspreken.

• 02-09-26 - gebruikssletje

  Samen met cuckold stel

  Nalange tijd eindelijk weer een date met een stel, en wat voor een stel.Laat ik ze Elles en Tom noemen. Alice kwam op een avond wat eerder thuis van haar werk en trof tot haar schrik Tom aan gekleed in een jurkje, zwarte kousen, hoge hakken en lingerie van haar aan, samen met een beetje make up. Ze schrok ervan heeft daar dagen over met hem gepraat. In het kort kwam het er op neer dat hij er geiler van werd dan normaal en het liefst in die kleding dagelijkse huishoudelijke zaken wilde oppakken. Daarnaast leek het hem een geil idee dat zij sex met een andere man of mannen had terwijl hij gedwongen werd toe te kijken, of hun moest bedienen. Nu was de sex niet meer als vroeger en verlangde zij elke dag meer naar sex en een stijve pik. Via een chat hier op Tgirl kwam zij met mij in contact en hadden we een uitgebreide chat, gezellig en op z’n tijd erotisch tot geil.Ik had het idee geopperd om eens dressed langs te komen en samen met haar en evt een vreemde man die ook zou reageren haar mannetje eens laten zien wat een sletje mee maakt.De eerst volgende zaterdag zou ik langs gaan, er had ook een man gereageerd op onze oproep, André, via de chat die ook zou komen.Ik had me die middag goed voorbereid, gespoeld, geile outfit bestaande uit hele dunne zwarte naad nylons met een jarretel, de hoge pums die op de foto staan bij mijn profiel, heel kort rokje zodat je net nog de bovenrand van mijn kousen kon zien, een doorkijk blouse en een mooie kanten bh, gevuld met mijn siliconen borsten cup F. Dit alles afgemaakt  met donkere mascara, lipstick en wijnrood gelakte nagels. Als pruik had ik gekozen voor een zwarte lange pruik met witte en grijze strengen gemixt. Zo stapte ik in mijn auto om op tijd, 19:30 bij ze aan te bellen.Een prachtige vrouwelijke verschijning deed de deur open, gekleed in een sexy lingeriesetje doorzichtig kort zwart jurkje, zwarte netkousen, en ook zeer hoge hakken. in de hoek van de kamer stond sletje Rob ook gekleed in een lingeriesetje hetzelfde zwarte jurkje zwarte kousen en maat 41 hoge hakken met open teen, zij had inmiddels spulletjes gekocht voor sletje Rob en draagt nu ook dagelijks mooie roze gelakte teentjes en voor de gelegenheid zijn ook vandaag zijn vingernagels gelakt. Ook bij hem maakte een pruik het geheel compleet. Beide waren ze ook zwaar opgemaakt. Toen ging direct de bel en ik hoorde Elles zeggen sletje Tom ga jij de deur eens open doen. Wow hoorde ik in de gang dat is een sletje waar ik wel wat mee kan waar is die andere slet werd er gevraagd. Ik hoorde sletje Rob zeggen loop maar door naar de huiskamer. André, hij zag er erg gespierd en lekker uit. Hij begroeten Elles met een stevige tongzoen en gaf mij nog een beetje ontwennend een hand. Nadat sletje Rob voor ons allen een wijntje had ingeschonken zijn we aan de praat geraakt Andre gaf aan dat hij wel wat spelregels wilde vaststellen nadat hij mij en de rest had gekeurd. Hij vroeg ons om naar de slaapkamer te gaan en allemaal ons stringetje en Elles haar bh uit te doen en terug te komen in onze jurkjes. Zo gezegd zo gedaan en wij kwamen terug in de woonkamer. Na een paar slokjes van onze wijntje hebben genomen, begon André aan het kutje van Elles te voelen. Een paar vingers erin een beetje dieper en haar kutje werd al nat. Hij deed z’n broek uit en daar kwam een heerlijke mooie dikke pik tevoorschijn van 20 cm. Ga jij daar maar eens met je mondje omheen zei hij tegen sletje Rob en ga d’r eens lekker aan zuigen. Toen zei hij tegen mij kom jij eens hier kom jij eens naast mij staan sletje ik zag in m’n ooghoeken dat Rob z’n pik begon te groeien, mooi. Hij werd er dus ook erg geil van en vertoonde absoluut geen jaloezie. André pakte mijn klit onder mijn rokje vandaan en begon daar heerlijk mee te spelen. Terwijl hij met mijn pik speelde was hij Elles goed aan het vingeren en ik zag dat ze er echt drijfnat van werd. Elles werd daar zo geil van dat ze tegen sletje Rob riep stop met het zuigen aan de pik van André en tegen André zei zij neuk me in m’n kut. Hij legde Elles over de rand van de bank op haar buik en bracht z’n pik in haar kutje. ik hoorde haar gillen heerlijk en omdat het allemaal zo snel ging vergat ze helemaal een condoom om te doen. Ik zag dat Rob hier ook ontzettend geil van werd omdat hij aan z’n stijve pik begon te trekken. Dit zag André en zei slet stop ermee en gaf mij de opdracht om de pik van sletje Rob in m’n mond te nemen en daaraan moest gaan zuigen. Elles schreeuwde het uit van genot André zei ik ga je vullen met m’n zaad sletje, ja hoorde ik Elles zeggen heel graag meneer. Toen moest ik voor het gezicht van Elles gaan staan, ik kreeg de opdracht om door te gaan met zuigen aan de pik van André. Ondertussen begon Elles aan mijn pik te zuigen en niet zo’n heel klein beetje ook wat kon zij goed pijpen zeg. Allemaal hoorde wij hoe Elles kreunde en gilde van genot en het duurde ook niet heel lang voordat zij twee keer achter elkaar klaarkwam. Omdat dit zo een geil gehoor was, duurde het niet lang voordat André zijn geile sperma in mijn mond spoot en ik hoorde André zeggen in je mond houden slet dit was zo geil dat het ook niet heel lang duurde voordat ik ook klaarkwam, mede doordat Elles zo heerlijk aan mijn pik aan het zuigen was. Ook daartegen zei André in je mond houden slet. Toen gebeurde het André spoot zijn pik leeg in de kut van Elles. Hij gaf mij de opdracht om het sperma wat in mijn mond zat uit te spugen over de kut van Elles ook tegen sletje Rob zei hij dat dat hij dat moest doen. Kom hier sletje Rob zei hij op een hele strenge toon en lik je sletje schoon. Slet Rob gehoorzaamde zonder morren. Rob likte het zaad uit het kutje van Elles en moest het als een echte sissyslet ook echt doorslikken. we gingen weer met ons alle plaatsnemen op de bank en André zei we gaan even wat spelregels vastleggen. De helft van de voorwaarde ging allemaal langs ons heen, mede omdat wij met ons drieën in een soort van roes waren. André had een contract opgemaakt waarin wij met ons drieën hadden ondertekend dat wij geheel op afroep zijn sletjes waren. Nou nog wat slakjes wijn en steeds lomer en geil voelen en enkele telefoontjes van André werd er aangebeld. Inmiddels zat de woonkamer vol met drie extra manden en wij deden alles wat André vroeg. Rob werd bevolen om te pikken van de drie andere mannen stijf te pijpen en om de beurt mochten ze met Elles aan de gang. Kort daarna was mijn beurt om de pikken nog stijver of weer wat stijver te maken. ik nam de pik één voor één, sorry nee soms twee pikken tegelijkertijd in m’n mond en begon daar gulzig zich aan te zuigen. Terwijl ik dat deed, moest sletje Rob aan mijn pik zuigen. Tjonge tjonge wat moest ik mijn inhouden om niet direct klaar te komen. nadat ik de drie pikken weer hard had gezogen, gingen zij weer met Elles aan de gang. zo kreeg zij nog drie keer een lading zaad in haar kutje en daarna nog een keer van André. Sletje Rob en ik moest het daarna op de grond gaan liggen met ons gezicht omhoog en daarna bevalt André Elles met haar volgespoten kut één voor één over onze gezichten te gaan. Wij voelden het sperma eruit druipe. Voldaan liter de drie andere mannen daarna de woning. Andre gaf aan dat hij morgenmiddag weer langs zou gaan bij Elles voor een volgende beurt en zei tegen sletje Rob ik wil dat jij niet thuis bent als ik langskom en tegen mij zei hij jou wil ik ook dan nog niet zien. Kort daarna ging hij ook naar huis en zei nog tegen sletje Rob ik wil dat jij gaat slapen zonder dat jij je gezicht wast en tegen mij zei hij als jij naar huis gaat laat je ook alles zitten totdat je thuis bent. Ook ik ging daarna naar huis en voelde m’n geheel als een echte gebruikslet. Thuis gekomen keek ik nog even het contract na want Andre en wij hadden samen gesteld. Daar stonden echt wel leuke eisen in zoals beschikking staan in het weekend en avonden aan hem en onder verplichte kleding en als we niet luisteren een penis kooi en dit in ieder geval al ingaande voor sletje Rob als hij alleen thuis is met Elles. En binnenkort krijgt Elles zelfs een kleine eigen doms tattoo op haar venusheuvel. Hier schrok ik toch echt wel een klein beetje van maar omdat in de clausule stond dat wij per persoon € 500 aan hem verschuldigd zouden zijn. Als wij niet aan het contract zouden voldoen moeten wij dit wel accepteren. Wacht op Andre en kijken hoe het bij een verdere opdracht gaat volgt in deel twee.

• 30-08-26 - tvkatja

  Bios bezoek

  Even een uurtje naar de bios na zeker een maand niet te zijn geweest. De hele ochtend getwijfeld of ik wel of niet zou gaan en uiteindelijk pas om 15.00 de knoop doorgehakt. Goede beslissing bleek. Na het omkleden wat te drinken gehaald in de barruimte waar ik een stelletje innig verstrengeld in een fauteuil zag zitten. Ik schonk er verder geen aandacht aan en liep naar zaal 2 . Even bij het schot blijven staan en meteen een hand onder mijn ruiten rokje natuurlijk. Gaan zitten op de voorste rij. Voor en opzij van me haalden enkele mannen  hun pik al uit hun broek en binnen een halve minuut nadat ik de bioscoop was binnengekomen had ik al een pik in mijn mondje. Mmm, dat was lang geleden en erg lekker na dat wekenlange gesabbel aan een dildo. Weer een halve minuut later spoot een kerel zich al leeg in mijn mond waarna ie nog even doorstootte en daarna zonder omkijken vertrok. Zijn zaad had ik braaf doorgeslikt. Zo, dat begon lekker dacht ik terwijl een tweede kerel naast me ging zitten en mijn klit ruw begon te bewerken en een derde man zijn dikke paal voor mijn neus hield.  Ondertussen was het stel ook binnengekomen kennelijk. Ze waren schuin voor me gaan zitten, en terwijl ik de derde man pijpte keek ik af en toe naar hen. De vrouw van het stel zat op haar knieën voor hem en streelde zijn ballen en pik. Ik zag dat de man van het stel ook af en toe naar mij keek en vatte dat op als interesse . Op mijn laarzen naar hen toe en ter hoogte van de leuning van de bank ook op mijn knieën gaan zitten. De vrouw, donker halflang haar en met zwarte kleding ging onverminderd door met het strelen van de ballen. Ik ging met mijn linkerhand naar de stijve, smalle en niet al te lange pik van haar vriend en begon zijn eikel te masseren . De aanwezigheid van een vrouw liet andere mannen ook niet onberoerd . Al snel werd ze gestreeld en ik vermoed in haar kutje gevingerd. Op haar knieën zittend wurmde ze zich uit haar broek zodat de mannen er beter bij konden. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om me wat op richten en, over de leuning hangend, haar man /vriend te pijpen. Dat was geen makkelijke houding . Na een paar minuten ging de de vrouw ging na overleg met haar partner in de schuin boven de bank hangende sling liggen en ik nam haar plaats tussen de benen van de man in. Nu begon ik ‘m steviger te pijpen. Moeiteloos verdween zijn pik in mijn keel en met wat meer geluiden en speeksel dan gebruikelijk - ik wilde dat zijn partner goed kon horen wat ik aan het doen was- ging de pik op en neer . Na een tijdje draaide ik me om en zag boven me dat de vrouw haar sneakers uit had gedaan en naakt -op een topje na -in de sling lag.  Haar venusheuvel was kaal en daartussen glinsterden haar schaamlipjes. Een bioscoopbezoeker begon haar hoorbaar te vingeren en niet lang daarna begon hij haar te neuken. Ze kon met haar rechterarm net de knie van haar partner aanraken om tijdens het neuken contact te houden. Mooi om te zien.  Ik streelde haar hand en daarop pakte ze mijn hand en hield die stevig vast. Heerlijk gevoel .  Ik streelde ondertussen met mijn vrije hand haar rechterbeen en kontje. De neukende man trok zich terug. Denk niet dat ie klaargekomen was. Ik ging staan en met mijn vinger voelde ik aan haar natte lipjes en schoof mijn vinger een klein beetje naar binnen. Ik kon me niet heugen wanneer ik voor het laatst een kutje had gevingerd, maar het moest jaren geleden zijn geweest. Haar partner was ook opgestaan en stond nu achter de sling, zijn pik nog altijd recht vooruit. Tijd dus om hem verder te pijpen. Hij stootte nu flink door en terwijl ik de stoten opving voelde ik de hand van de vrouw richting mijn klit gaan . Heel zachtjes begon ze te trekken . Dat ging ik niet heel lang volhouden maar gelukkig zei haar partner zoiets van : “ wil je die van mij er in hebben” waarop zij mijn klit losliet . Ik ging op mijn knieën zitten zodat ik goed zicht had op haar kruis en de in en uitgaande pik, en tegelijkertijd schoof ik mijn hand achterlangs tussen zijn benen en omklemde zijn ballen. Zo bewoog ik mee met zijn ritme. Ik hoopte dat hij zijn met kutsap besmeurde pik nog in mijn mondje zou stoppen maar dat gebeurde niet en ik durfde het ook niet te vragen. Na enige tijd stond ik op, de vrouw had haar topje nu deels omhoog geschoven zodat haar rechterborst zichtbaar was. Ze had nauwelijks tietjes zag ik, maar wel een stevige tepel  die ik even tussen mijn vingers nam. De vrouw reikte nu weer naar mijn klit en begon me kundig zachtjes af te trekken. Dat werd me te veel. Binnen no time spoot ik mijn vocht de ruimte in. Wat een middag. Afscheid genomen, omgekleed en voldaan weer naar huis.

• 29-08-26 - michelle-sissy-travo

  De Tuinman fantasie

  Het was een van die warme zomermiddagen waarop de lucht trilde van hitte en verlangen. Ik, Michelle, vijfenvijftig, blond, volborstig en onmiskenbaar vrouwelijk in elke beweging, stond voor de grote spiegel in de master suite van ons landhuis. Mijn lange blonde lokken vielen in zachte golven over mijn schouders. Ik droeg een lichtbeige, zijden blouse met diepe decolleté die mijn volle, stevige borsten half blootliet, een strakke, crèmekleurige kokerrok die mijn ronde heupen en stevige billen accentueerde, en hoge, naaldhakken in dezelfde beige tint. Een parelsnoer lag elegant om mijn hals. Ik voelde me sensueel, zacht en compleet vrouw – van top tot teen. Mijn man, een drukke advocaat, stond beneden in de tuin te praten met de jonge tuinman die al weken bij ons kwam. Ik hoorde hun stemmen door het open raam. “Een douche,” mompelde ik hardop tegen mezelf terwijl ik mijn lippen bijwerkte. Ik wilde afkoelen, maar meer nog wilde ik ontsnappen aan de routine. Mijn man kwam even naar boven. “Wish I could join you,” zei hij, zijn hand even op mijn heup leggend, “maar ik moet die jongen betalen en nog wat deposities afhandelen. Zie je later bij het zwembad.” Ik glimlachte, gaf hem een vluchtige kus. “Ik neem martini’s mee.” Zodra hij weg was, voelde ik de spanning in mijn onderbuik groeien. Die jonge man… breed in de schouders, stevige armen, die witte T-shirt die strak zat over zijn borstkas. Ik had hem al vaker bekeken vanuit het raam. Vandaag zou ik niet alleen kijken. Ik liep de trap af, de hakken tikten op het marmer. Buiten betaalde mijn man de tuinman – een paar biljetten die van hand tot hand gingen. Ik bleef even in de schaduw staan en keek. Toen mijn man de auto instapte en wegreed, bleef de jonge man staan. Hij keek op. Onze blikken ontmoetten elkaar. Ik glimlachte, draaide me langzaam om en liep terug naar binnen, de rok strak over mijn billen, de hakken die mijn heupen wiegend maakten. Hij volgde. Zonder woorden. Binnen in de lichte, luxueuze zitkamer met de chaise longue bij de grote ramen, de planten en het uitzicht op de tuin, keerde ik me naar hem. “Kom dichterbij,” fluisterde ik. Hij deed dat. Zijn handen vonden mijn taille. Ik tilde mijn gezicht en onze monden vonden elkaar. De kus was diep, hongerig. Zijn tong gleed tussen mijn lippen, ik zoog er zachtjes op, terwijl mijn handen over zijn brede rug gleden. Ik voelde de warmte van zijn lichaam door het T-shirt. Mijn eigen lichaam reageerde met een zachte, vochtige warmte tussen mijn billen en een lichte tinteling in mijn ballen – mijn pik bleef zacht, zoals bijna altijd, maar het genot was er wel. Ik liet me achteroverzakken op de chaise. Hij knielde tussen mijn gespreide benen. Mijn rok gleed omhoog. Ik droeg eronder alleen een dunne, kanten string die mijn gladde, ronde billen en mijn zachte, ingetrokken genitals nauwelijks bedekte. Hij trok de string opzij. Zijn mond vond eerst mijn binnenkant van mijn dijen, kuste omhoog, en toen legde hij zijn tong plat tegen mijn anus. Een rimming die me deed hijgen. Warme, natte tong die cirkels draaide, drukte, binnendrong. Ik kermde zacht, mijn handen in zijn haar. “Ja… zo… dieper,” fluisterde ik. Het voelde alsof elke zenuw daar wakker werd. Mijn pik, nog steeds zacht en slap tegen mijn buik, trilde licht van genot. Ik voelde me volledig vrouw, overgegeven, open. Hij zoog en likte, duwde zijn tong dieper, terwijl een vinger zachtjes meegleed. Ik klemde mijn benen om zijn hoofd, de hakken nog steeds aan mijn voeten, de spitsen die in de lucht wezen. Mijn borsten hieven zich met elke ademhaling. Toen trok hij zich terug, stond op, en trok zijn T-shirt uit. Zijn torso was hard, gespierd, een tatoeage op zijn borst. Hij duwde zijn broek naar beneden. Zijn pik kwam tevoorschijn – dik, hard, al glanzend van vocht. Ik greep ernaar, bracht hem naar mijn mond en zoog hem diep naar binnen. Mijn lippen sloten zich om de eikel, mijn tong draaide, ik nam hem zo diep als ik kon terwijl mijn handen zijn ballen masseerden. Hij kreunde. Ik genoot van de smaak, de zwaarte, de manier waarop hij mijn mond vulde. Mijn eigen pik bleef zacht, maar de sensatie van hem in mijn keel en de herinnering aan zijn tong in mijn gat maakten me nat en open. Hij trok me omhoog, kuste me weer, en legde me terug. Zijn mond ging naar mijn borsten – tong over mijn tepels, tanden die zacht beten, terwijl zijn hand tussen mijn benen gleed. Twee vingers vonden mijn anus, al glad van speeksel, en drongen binnen. Ik ademde scherp in. “Fuck… ja… strek me open,” mompelde ik. Het voelde vol, brandend, heerlijk. Hij duwde dieper, boog zijn vingers, zocht dat gevoelige puntje binnenin. Mijn lichaam spande en ontspande, golven van genot die door mijn ruggengraat schoten. Mijn pik bleef slap, maar trilde bij elke druk. Toen ging hij erin. Hij tilde mijn ene been omhoog, de hak nog steeds aan, en zette de dikke kop van zijn pik tegen mijn anus. Langzaam, gestaag, duwde hij naar binnen. Ik voelde me openen, rekken, gevuld worden tot het bijna te veel was. “Ah… god… zo dik…” kermde ik. Elke centimeter die hij binnengleed voelde als een trage, onvermijdelijke overgave. Toen hij volledig in me zat, bleef hij even stil. Ik voelde zijn hartslag door zijn pik, de warmte, de spanning. Mijn eigen zachte pik lag tussen ons, onbeweeglijk, maar elke beweging van hem stuurde schokjes genot door mijn ballen en onderbuik. Hij begon te bewegen. Diepe, trage stoten eerst. Ik hield mijn benen wijd, de hakken in de lucht, mijn handen op zijn schouders. “Harder… neem me,” smeekte ik. Hij gehoorzaamde. De stoten werden sneller, dieper. Het geluid van huid op huid vulde de kamer. Mijn borsten schokten met elke stoot. Ik voelde me volledig genomen – zijn pik die mijn anus openhield, die me vulde, die me gebruikte. Het brandde heerlijk, het strekte, het gaf me precies wat ik als bottom wilde: overgave, gevuld worden, gereden worden. Hij trok me omhoog tot ik op schoot zat, rijdend op hem. Mijn billen klapten tegen zijn dijen. Ik bewoog mijn heupen, rolde, nam hem diep terwijl ik zijn gezicht kuste. Mijn lange blonde haar viel over ons heen. Hij greep mijn heupen hard vast en stootte omhoog. Ik kermde luid, mijn stem hoog en vrouwelijk. “Ja… zo… neuk me hard…” Hij draaide me om, zette me op handen en knieën op de chaise. Mijn rok was allang verdwenen, alleen de hakken en het parelsnoer bleven. Hij greep mijn heupen en dreef weer in. Diepe, harde stoten van achteren. Ik boog mijn rug, duwde mijn billen naar hem toe. Elke stoot raakte precies daar waar het goed was. Mijn zachte pik bungelde onder me, af en toe tegen de stof van de chaise wrijvend, genoeg om een zachte, zoete tinteling te geven. Ik genoot ervan – niet van hard worden, maar van het gevoel van gebruikt worden, van zijn pik die mijn gat claimde. Hij tilde een van mijn benen hoog, legde het over zijn schouder, en stootte dieper. Ik keek hem aan, mond open, ogen halfdicht van genot. “Ik voel je zo diep… je vult me helemaal,” hijgde ik. Hij boog voorover, kuste me, beet in mijn lip. Zijn handen knepen in mijn borsten, speelden met mijn tepels. De combinatie van zijn pik in mijn anus en de stimulatie van mijn borsten bracht me dichter bij de rand – niet een klassieke orgasme met hardheid, maar een diepe, golvende ontlading die vanuit mijn binnenste kwam, mijn anus samentrekkend om hem heen, mijn ballen samentrekkend, een natte, warme golf die door me heen spoelde terwijl ik luid kermde. Hij ging door. Hij legde me op mijn rug, tilde beide benen, en nam me in een diepe missionary. Mijn hakken wezen naar het plafond. Ik hield zijn armen vast, keek hem in de ogen. “Kom in me… vul me…” smeekte ik. Zijn stoten werden onregelmatig, harder. Hij kreunde diep, en ik voelde de warme, dikke jets van zijn zaad diep in mijn anus spuiten. Elke puls vulde me verder, warm en nat. Ik klemde me om hem heen, genoot van elk druppeltje. Hij bleef even in me, ademend. Toen trok hij langzaam terug. Ik voelde het zaad naar buiten lopen, warm langs mijn billen. Hij kuste me zacht. Ik glimlachte, nog steeds met de hakken aan, mijn lichaam zacht en open, volledig voldaan als de vrouw die ik was. Later, toen hij weer aangekleed was en ik mijn rok en blouse opnieuw had aangetrokken – de string nog steeds nat en verschoven – hoorde ik de auto van mijn man terugkeren. Ik liep naar het zwembad, twee martini’s in de hand, de hoge hakken tikten op de tegels. Mijn anus voelde nog steeds open, gebruikt, heerlijk vol. Ik glimlachte naar mezelf. Michelle, de sensuele, vrouwelijke bottom die precies kreeg wat ze wilde.